پیام معظم له به مناسبت میلاد پیامبر گرامی اسلام (ص)

به مناسبت میلاد پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (ص)، علامه مرجع آیت الله العظمی سید محمد حسین فضل الله خطاب به دنیای اسلام و جهان عرب، پیامی منتشر ساخت.

به مناسبت میلاد پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (ص)، علامه مرجع آیت الله العظمی سید محمد حسین فضل الله خطاب به دنیای اسلام و جهان عرب، پیامی منتشر ساخت. در پیام معظم له آمده است:
به تبع روایات گوناگون در روز ولادت حضرت محمد (ص) بین 12 ربیع الاول که مسلمانان سنی و بعضی از شیعیان بدان باور دارند و 17 ربیع الاول که عموم شیعیان و بعضی از مسلمانان دیگر بدان باور دارند، مسلمانان با یکدیگر اختلاف دارند. این اختلاف نشان دهنده تنوع و گونه گونی در روش اجتهاد و یا تحقیق تاریخی یا بعضی از جزئیات علمی است که بعضیها آنها را برای اثبات موضوع یا اندیشه ای کافی می دانند و بعضی دیگر چنین نظری ندارند. این بخشی از روند اختلافات بشری است که هیچ و دین و مذهب و گرایشی از آن خالی نمی باشد.
اما چیزی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که ارتباط ما با پیامبر ارتباط با رسالت است. ارتباط ما با او به عنوان مسلمانانی است که اسلام آن را مورد تأکید قرار داده است. همان اسلامی که با بعثت و حرکت پیامبر شکل گرفت. پیامبر در این راه وارد درگیریهایی شد و با چالشهایی روبرو گردید که می خواستند انسان را در وادیهای شرک و رکود و جمود بتان و چشم اندازهای تنگ و محدود و دور از فطرت و اخلاق و ارزشها، نگه دارند.
از این رو می بینیم که قرآن کریم رسالت و تجارب پیامبران را به عنوان الگویی برای ما در طول تاریخ مطرح می نماید و برای روز ولادت و ویژگیهای شخصی و بشری آنها اهتمام ویژه ای مبذول نمی دارد. زیرا قرآن از انسان مؤمن نمی خواهد که به دور از رسالت در ویژگیهای شخصی آنها غرق شوند بلکه از او می خواهد که در جزئیات رسالت که در شخصیت الگو و نمونه شان بازتاب یافته است غرق شود.
اما این که قرآن به ولادت حضرت موسی و عیسی (ع) توجه داشته است برای این است که آن دو نیز به پویایی رسالت و بعضی از مفاهیم آن ارتباط داشته اند و برای این نبوده است که بخواهد در این زمینه تأکید ویژه ای روی عناصر شخصی و فردی او بنماید.
از این رو برای ما نیز روز ولادت اهمیت ویژه ای ندارد. شاید در مقایسه با الگوها و عبرتهایی که در تاریخ وجود دارند، خصوصیتهای زمانی کل تاریخ برای ما آن چنان اهمیتی نداشته باشد. آن چه برای ما اهمیت دارد وحی و اندیشه ای است که بر زبان پیامبر جاری شده است و زندگی را غنا بخشیده است و روند حرکت بشریت را به سوی نور و روشنایی سوق داده است. برای ما مهم کاری است که در آن ارزشهای رسالت بوسیله پیامبر تبلور یافته است. حوادث تاریخی نیز از آن روی برای ما اهمیت دارند که حاوی عبرتهایی برای حال می باشند و روند تصاعدی زندگی به سوی خداوند را مد نظر دارند.
در همه این احوال نباید اختلاف در روز ولادت پیامبر باعث اختلاف در ارزشها شود. زیرا این عناوین نشان دهنده وحدت مسلمانان هستند. همان گونه که خود پیامبر نیز عنوانی برای وحدت آنان بود. جامعه امروز ما نیز باید پیامبر ما حضرت محمد (ص) را به خوبی به دنیا بشناساند. اویی که قرآن ناطق و رحمتی برای عالمیان و روح مجسم و ارزش متحرک بود. در اینجا بر چند نکته تأکید می ورزیم:
اول – وحدت اسلامی گزینه ای نیست که بشود آن را برگزید یا واگذاشت. بلکه روشی است که بر روحیه مثبت گرایی تکیه دارد. همان روحیه ای که از مسلمان مؤمن می خواهد در تعامل با دیگری آن را بکار بندد. یعنی نقاط مشترک بین مسلمانان را مورد بررسی قرار دهد تا این که تنوع و گونه گونی در راستای تحکیم عناصر قدرت در جامعه اسلامی مورد استفاده قرار گیرد. این امر می تواند در شرایطی که همه دنیا ضد مسلمانان جمع شده اند، پیوندهای بین آنان را مستحکم نماید. زیرا ما در دنیایی زندگی می کنیم که با ارزشها و اخلاق مخالف هستند و در راستای منافع شخصی و فردی خود حرکت می کنند. در حالی که اسلام انسان را از عبودیت این منافع و حتی لذات و شهوات و غرایز و هواهای آن رهایی بخشیده است. تا این که انسان از جایگاه ازادی همانگونه که در برابر خود می ایستد در برابر همه دنیا قد علم نماید و واقعیت را آن گونه که خداوند برای زندگی می خواهد، تحمیل نماید. این وحدت اسلامی این روزها از دو زاویه مورد هدف قرار گرفته است:
1. برنامه ریزیهای دنیای استکبار جهانی. دنیای استکبار دارد طرح خود را تکمیل می نماید برای این که بر همه مراکز راهبردی دنیای اسلام سیطره یابد و از این طریق بر ثروتها و مقدرات آن دست یابد و حرکت سیاسی آن را زیر فشار قرار دهد.
2. جنگ روانی و رسانه ای که می خواهد در بین امت اسلامی یک طرف را ضد طرف دیگر تحریک نماید و به آنها چنین القا نماید که از سوی دیگری در معرض تهدید قرار دارد. همین طور می خواهد که عناصر تحریک فرقه ای را تحکیم نماید. این تحریکات فرقه ای دنیای اسلام را از حالت عقلانیت به سوی واکنش گراییهای غریزی و تعصب آمیز سوق می دهد. در حالی که حضرت محمد (ص) در باره تعصب فرموده است: "کسی که به سوی تعصب فرابخواند از ما نیست و کسی که برای تعصب بجنگد از ما نیست و کسی که برای تعصب مرده باشد از ما نیست." و نیز فرموده است: "هر کس تعصب بورزد و یا برای او تعصب ورزیده شود، طوق ایمان از گردن او برداشته می شود."
دوم – باید با این گونه تفکر در بین امت اسلامی رویارویی صورت گیرد. زیرا آخرین وصیت پیامبر گرامی اسلام این بوده است: "خداوند تبارک و تعالی خون و مال و ناموس شما را بر شما حرام کرده است. مگر این که از روی حق باشد. به مانند حرمت این روز، در این سرزمین، در این ماه. وای بر شما! بعد از من به کفر باز نگردید که بعضی از شما گردن یکدیگر را بزند." خداوند متعال همه ما را مورد خطاب قرار داده و می فرماید: «فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ» (نساء/59). باید گفتگو اساس مدیریت اختلاف ما باشد. در آن چیزهایی که با یکدیگر اختلاف داریم باید به کتاب خدا و سنت پیامبرش بازگردیم. تا این که یکدیگر را درک کنیم و در اختلافاتی حاصل از اجتهاد در فهم کتاب و سنت پدید می آید، عذر یکدیگر را بپذیریم.
سوم – باید تصویری نورانی و روشن از پیامبر گرامی اسلام به همه اسلام ارائه دهیم. برای این که حقیقت این شخصیت را که سراسر رحمت و اندیشه و غنا و روح بود به دیگران بشناسانیم. آن هم با زبانی که مردم این زمانه می فهمند. این مسؤولیت همه مسلمانان است که باید به جای دامن زدن به اختلافات حاشیه ای بدان مبادرت بورزند.
چهارم – مسؤولان دولتها و جریانهای دنیای اسلام باید باید از سیاستهایی که تحت تأثیر القائات رسانه ای و روانی مورد نظر استکبار جهانی، باعث تفرقه و پراکنده شدن امت اسلامی می شوند و امت اسلامی را در معرض طمع ورزیهای مستکبران قرار می دهند و می خواهند که درگیری با دشمن صهیونیستی را به درگیری بین برادران تبدیل کنند، پرهیز کنند.
پنجم – همه مسلمانان باید به عنوان دست واحد، برای رویارویی با استکبار جهانی اقدام کنند که می خواهد هیمنه خود را بر دنیای اسلام از افغانستان گرفته تا عراق و سومالی و سودان و ایران، بگستراند. استکبار جهانی دست دشمن صهیونیستی را باز گذاشته است که در آزادی کامل، به تهدید و و تعدی به امت اسلامی بپردازد. امتی که دچار شکاف و جدایش شده است.
ما هشدار می دهیم دشمن صهیونیستی که در لبنان و فلسطین و جاهای دیگر در جنگ مستقیم با مقاومت شکست خورده است، می خواهد با سرمایه گذاری روی تحریک گریهای فرقه ای از طریق رسانه ها و مطالب منتشر شده از سوی مراکز تحقیقاتی و شخصیتهای اسلامی که متوجه حرکات دشمنان و طمع ورزیهای دیگران برای از هم پاشیده شدن درونی امت اسلامی نیستند، اهداف ویرانگر خود را تحقق ببخشد.
ششم – ما از همگان می خواهیم که حق امت اسلامی در حمایت از خود در برابر همه جهات را مورد تأکید قرار دهند. باید واجد عوامل قدرت درونی شوند که از عزت و کرامت و آینده نسلهای اسلامی حمایت به عمل می آورند و نمی گذارند که دیگران هر وقت که بخواهند بدان تعدی روا دارند. ما از همه آزادگان امت اسلامی می خواهیم که به مراکز اسلامی دارای این عناصر و عوامل قدرت بنگرند. باید بدانند که این قدرت در حرکت ضد دشمن متعلق به همه آنهاست و به دور از حسابهای منطقه ای و طائفه ای و فرقه ا ی تنگ، ذخیره ای راهبردی به سود مراکز بازدارندگی به شمار می آیند.
در پایان خطاب به همه مسلمانان عرض می کنیم: در باره اسلام مواظب باشید. آن را در فرقه گراییهای خود محبوس نسازید. آن را در تعصب ورزیهای خود زندانی ننمایید. آن را با کینه ها و نزاعهای خود ویران ننمایید. آن را به نادانی و عقب ماندگی خود خدشه دار نسازید. آن را با نزاعهای خود تضعیف نکنید. آن را در حصار منافع فردی خود نگیرید. با وحشی گیریهای تکفیری خون فرزندان اسلام را نریزید. با توانمندیهای خود بدان غنا ببخشید و با نوآوریهای خود آن را در سراسر دنیا منتشر نمایید. با وسعت جانهای خود آن را بالا ببرید. با آزادی اراده خود آن را عزیز کنید. با وحدت خود بدان قوّت ببخشید. آن را در معرض تؤطئه های دشمنان و برنامه های مستکبران قرار ندهید. خداوندا شاهد باش که آن چه را شرط بلاغ بود رساندم.
دفتر علامه مرجع آیت الله العظمی سید محمد حسین فضل الله
بیروت؛ 10 ربیع الاول 1431 هـ برابر با 24/2/2010م