خطبه جمعه، 4 مرداد ماه 1398

مطالب مهم خطبه اول: وقت فراغت / آیا در اسلام وقت فراغت وجود دارد؟ / هشدار و آگاهی / برنامه‌ریزی برای زمان.

مطالب مهم خطبه دوم: تعطیلی چاره‌ساز اختلافات نیست / ادعا و بحران / دشمن برنامه‌های خود را کامل می‌کند / هدف قرار دادن ایران!

 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

23 ذی‌القعده 1440 هـ برابر با 4 مرداد 1398 هـ و 26/٧/٢٠١٩ م

 

مطالب مهم خطبه اول:وقت فراغت / آیا در اسلام وقت فراغت وجود دارد؟ / هشدار و آگاهی / برنامه‌ریزی برای زمان.

مطالب مهم خطبه دوم: تعطیلی چاره‌ساز اختلافات نیست / ادعا و بحران / دشمن برنامه‌های خود را کامل می‌کند / هدف قرار دادن ایران!

 

خطبه اول:

خداوند متعال در کتاب عزیز خود می‌فرماید: «فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ * وَإِلَى رَبِّک فَارْغَبْ» صدق الله العظيم.

 

وقت فراغت

وقت فراغت نعمت بزرگی است. کسی قدر وقت فراغت را نمی‌داند مگر کسی که وقت او آکنده از کار و فعالیت است و مجالی برای آسایش و راحتی نمی‌یابد.

در اینجا منظور از وقت فراغت زمانی است که بر انسان می‌گذرد بدون این که مسئولیت و تعهدی داشته باشد؛ مانند کارگری که کارش تمام شده است و کارمندی که در مرخصی به سر می‌برد یا دانشجویی که سال تحصیلی‌اش به پایان رسیده و وارد تعطیلات تابستانی شده است.

انسان به فاصله زمانی نیاز دارد تا از کارهای معمولی روزانه و سنگینی تعهدات کاری یا درسی خارج شود. زمان فراغت برای تجدید نشاط، کسب انرژی، افزایش فعالیت و معنا بخشی به کار ضروری است. چون انسان نمی تواند بی‌وقفه مشغول به کار باشد.

این مفهوم در آموزه‌های اسلامی نیز وجود دارد. اسلام وقت فراغت را حق انسان می‌شمارد. در حدیثی از امام علی(ع) آمده است: «مَا أَحَقَّ اَلْإِنْسَانَ أَنْ تَکونَ لَهُ سَاعَةٌ لاَ یشْغَلُهُ عَنْهَا شَاغِلٌ؛ چه سزاوار است که انسان لحظاتى براى خود داشته باشد که هیچ بازدارنده‌ای، او را از آن لحظه‌ها باز ندارد».

آن حضرت درباره تقسیم اوقات روزانه می‌فرماید: «لِلمُؤمِنِ ثَلاثُ ساعاتٍ فَساعَةٌ يُناجي فيها رَبَّهُ، وساعَةٌ يَرُمُّ مَعاشَهُ، وساعَةٌ يُخَلّي بَينَ نَفسِهِ وبَينَ لَذَّتِها فيمايَحِلُّ ويَجمُلُ فإنّها عون على تينک السّاعتين؛ مؤمن باید سه زمان داشته باشد: زمانى که در آن با پروردگارش راز و نياز کند؛ و زمانى که هزينه‌هاى زندگى را تأمين کند؛ و زمانى را به خوشی‌هاى حلال و زيبا اختصاص دهد و این زمان یاری کننده آن دو زمان دیگر است».

در حدیثی دیگر می‌فرماید: «اِجْتَهِدُوا فِي أَنْ يَکونَ زَمَانُکمْ أَرْبَعَ سَاعَاتٍ سَاعَةً لِمُنَاجَاةِ اَللَّهِ وَ سَاعَةً لِأَمْرِ اَلْمَعَاشِ وَ سَاعَةً لِمُعَاشَرَةِ اَلْإِخْوَانِ وَ اَلثِّقَاتِ اَلَّذِينَ يُعَرِّفُونَکمْ عُيُوبَکمْ وَ يُخْلِصُونَ لَکمْ فِي اَلْبَاطِنِ وَ سَاعَةً تَخْلُونَ فِيهَا لِلَذَّاتِکمْ فِي غَيْرِ مُحَرَّمٍ وَ بِهَذِهِ اَلسَّاعَةِ تَقْدِرُونَ عَلَى اَلثَّلاَثِ سَاعَاتٍ؛ تلاش کنيد که وقت شما چهار ساعت باشد: ساعتي براي مناجات با خدا، ساعتي براي کار زندگي، ساعتي براي معاشرت با برادران و اشخاص مورد اعتماد که شما را از عیب‌هایتان آگاه نمايند و از دل با شما خالص و يک رو باشند و ساعتي که در آن براي لذت‌های غير حرام خويش خلوت کنيد و با اين ساعت، براي سه ساعت ديگر نيرو می‌یابید.»

 

آیا در اسلام وقت فراغت وجود دارد؟

ولی اسلام نمی‌خواهد که وقت فراغت به هدر برود یا در امور بی‌فایده مصرف شود یا این که باعث اندوه و ناراحتی گردد؛ یعنی وقت فراغت انسان در خواب‌های طولانی، نشستن در برابر صفحات تلویزیون، شبکه‌های اجتماعی و قهوه‌خانه‌ها سپری شود یا این که انسان را به یادگرفتن عادت‌های بد یا انجام کارهای ناشایست وادارد. به گونه‌ای که وقت فراغت به مشکلی برای انسان و مردم اطراف او تبدیل شود.

در اینجا خوب است اشاره کنیم بررسی‌هایی که روی موضوع جوانان و مواد مخدر صورت گرفته است، نشان می‌دهد که در کنار عوامل دیگر وقت فراغت یکی از مهم‌ترین علل گرایش جوانان به مواد مخدر است. از این رو وقت فراغت یکی از بهترین فرصت‌های شیطان به شمار می‌آید.

بنابراین اسلام وقت فراغت و تمام اوقات دیگر را سرمایه‌ای می‌داند که خداوند در اختیار انسان قرار داده است تا از آن در راه انجام مسئولیت‌هایی که خداوند او را به انجامشان فراخوانده است، استفاده نماید. نه این که آن را به هدر دهد یا ضایع نماید. چون در حدیث آمده است: «إنَّ عمرک مهر سعادتک إن أنفذته في طاعة ربّک؛ به راستى که عمر تو مهریه خوشبختى توست، اگر آن را در فرمان‌برداری پروردگارت مصرف کنى.» دیدگاه اسلام این است که وقت مسئولیت دارد و در روز قیامت انسان به این خاطر مورد حسابرسی قرار خواهد گرفت. چون در حدیث آمده است: «لا تَزُولُ قَدَمَا الْعَبْدِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعٍ عَنْ عُمْرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ، وَعَنْ شَبَابِهِ فِيمَا أَبْلاهُ؛ در روز قیامت بنده قدم از قدم برنمی‌دارد تا این که درباره چهار چیز از او سؤال می‌شود: از عمرش که در چه راهی سپری کرده و از جوانی‌اش که در چه راهی گذرانده است.» بنابراین هنگامی که انسان در برابر خداوند عزوجل قرار می‌گیرد، باید درباره تمام دقیقه‌ها، ساعت‌ها و تمام زمان‌ها پاسخ بدهد که در آن‌ها چه کرده است. چون شایسته نیست در محاسبه خداوند زمانی باشد که انسان در آن کاری نداشته باشد. بلکه انسان باید زمان خود را با چیزهایی که به خیر زندگی اطرافیانش است، پر کند.

از این رو در حدیث از باب هشدار آمده است: «مَن أفنى عُمرَهُ في غَيرِ ما يُنجيهِ فقَد أضاعَ مَطلَبَهُ؛ هر که عمر خود را در راه چيزى جز آنچه او را نجات می‌دهد صرف کند، مطلوب خود را از دست داده است.»

هم چنین در حدیث آمده است: «اِعلَمْ أنَّ الدنيا دارُ بَلِيَّةٍ لم يَفرُغْ صاحِبُها فيها قَطُّ ساعَةً إلّا کانَت فَرغَتُهُ علَيهِ حَسرَةً يَومَ القِيامَةِ؛ بدان که دنيا سراى آزمايش و گرفتارى است که آدمى هرگز در آن ساعتى آسوده و بيکار نشود، مگر اين که آن بيکارى در روز قيامت مايه افسوس او گردد.»

سپس خداوند اسراف‌کاران را نکوهش می‌کند و درباره‌شان می‌فرماید: «إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ کانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ». تبذیر فقط شامل مصرف کردن نابجای مال نمی‌شود، بلکه شامل مصرف کردن وقت در موارد بی‌فایده نیز می‌شود. ولی متأسفانه ما این ارزش را در نظر نمی‌گیریم و دلیلش این است که اگر ببینیم کسی مالش را حیف و میل می‌کند، دستش را می‌گیریم و مانع کار او می‌شویم (و این کار خوب است) ولی اگر ببینیم که کسی وقت خود را در موارد نادرست تباه می‌کند، چنین برخوردی با وی نداریم. چون به نظر خیلی‌ها وقت ارزشی ندارد و چه بسیار وقت‌هایی که از دست فرد و جامعه ما به هدر می‌روند.

بنابراین شایسته است که مانند هر وقت دیگری، با وقت فراغت طوری برخورد نکنیم که گویا کاری برای انجام دادن در آن نداریم. بلکه لازم است که وقت فراغت نیز به زمان کار و فعالیت تبدیل شود. چون وقت فراغت نیز نقش و اهمیت خود را دارد و انسان برای برآوردن نیازهایی که شاید در زمان کار و تحصیل مجال فراهم کردنشان نباشد، به ای زمان نیاز دارند. این نیازها شامل نیازهای جسمی، عقلی و معنوی، توسعه معارف دینی و فرهنگی و رویکردهای اجتماعی می‌شوند. کسی که با همسایگان خود در ارتباط است، نیاز دارد که در کارهای خیریه و انسان دوستانه سهیم شود، خویشتن خویش را مورد ارزیابی قرار دهد و نقایص خود را برطرف نماید یا این برای افزایش دانش خود به اقصا نقاط دنیا سفر کند.

چون نیازهای انسان و ابعاد شخصیتی او متعدد هستند و او باید همه آن‌ها را برآورده کند و نباید از آن‌ها غفلت بورزد و وقت فراغت فرصت خوبی برای انسان است تا به نیازها و ابعاد شخصیتی خود رسیدگی کند.

 

هشدار و آگاهی

از این رو احادیث شریف نسبت به در نظر نگرفتن این مسئولیت‌ها هشدار داده‌اند. در حدیث آمده است: «إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى لَيُبْغِضُ اَلْعَبْدَ اَلنَّوَّامَ إِنَّ اَللَّهَ لَيُبْغِضُ اَلْعَبْدَ اَلْفَارِغَ؛ به درستی که خداوند بنده‌ای را بسیار می‌خوابد دشمن می‌دارد. به درستی که خداوند بنده بیکار را دشمن می‌دارد.» و نیز در حدیث آمده است: «إنَّ اللّه َ يُبغِضُ الصَّحيحَ الفارِغَ، لا في شُغُلِ الدُّنيا ولا في شُغُلِ الآخِرَةِ؛ خداوند انسان سالم و بيکار را که نه به کار دنيا مشغول است و نه به کار آخرت، دشمن می‌دارد.» باز هم در حدیث آمده است: «أَشَدُّ النَّاسِ حِسَابًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ الْمَکفِيُّ الْفَارِغُ؛ شدید‌ترین حسابرسیِ روز قیامت از کسی است که توان دارد ولی کار نمی‌کند.»

در دعایی از امام زین العابدین(ع) آمده است: «اللَّهمَّ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِکرِک عَنْ کلِّ ذِکرٍ، وَأَلْسِنَتَنَا بِشُکرِک عَنْ کلِّ شُکرٍ، وَجَوَارِحَنَا بِطَاعَتِک عَنْ کلِّ طَاعَةٍ، فَإِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغْلٍ، فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلَامَةٍ، لَا تُدْرِکنَا فِيهِ تَبِعَةٌ، وَلَا تَلْحَقُنَا فِيهِ سَأْمَةٌ، حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا کتَّابُ السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَةٍ خَالِيَةٍ مِنْ ذِکرِ سَيِّئَاتِنَا، وَيَتَوَلَّى کتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا کتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا؛ بار خدایا با یاد خود، دل‌های ما را از هر یاد دیگری بپرداز و با سپاس خود، زبان‌های ما را از هر سپاس دیگر و با فرمان‌برداری خود، اعضای ما را از فرمان‌برداری دیگران بازدار. اگر برای ما فراغتی مقدّر کرده‌ای، آن را فراغتی بی‌گزند و سالم قرار ده که وبال نیاورد و دل‌هایمان را نمیراند تا فرشتگانی که گناهان ما را می‌نویسند، با کارنامه‌ای سفید و تهی از تیرگی‌های گناه از پیش ما به سوی تو برگرداند و فرشتگانی که کارهای نیک ما را می‌نویسند، شادمان از آنچه در کارنامه ما نوشته‌اند، پیش تو آیند.»

بنابراین در اصل هیچ وقت فراغتی وجود ندارد که در آن کاری برای انجام دادن نباشد. چون انسان مسئولیت دارد وقتی کاری را به پایان رساند، کار دیگری را آغاز کند. خداوند پیامبرش را به این کار دعوت کرد و به او فرمود: «فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ * وَ إِلَى رَبِّک فَارْغَبْ». چون زندگی از ابتدا تا انتها، عرصه کار و فعالیت است و فراغتی در آن وجود ندارد. ولی این بدان معنا نیست که زمانی برای استراحت، آسایش و سفر وجود نداشته باشد. همه این‌ها خوب هستند، ولی به شرطی که یاریگر انجام مسئولیت‌هایی باشند که بر دوش انسان قرار دارند و به ضررشان نباشند.

 

برنامه‌ریزی برای زمان

از این رو عزیزان! باید برای تعطیلاتی که پیش روی داریم، برنامه‌ریزی داشته باشیم. باید برنامه‌ریزی کنیم که در ساعت‌ها و روزهای این تعطیلات چه کاری انجام دهیم. بدون برنامه‌ریزی نمی‌توانیم از تعطیلات استفاده لازم را ببریم. بلکه بی فایده آن را از دست خواهیم داد. تعطیلات وقتی فایده دارد که هر کس برای وقت فراغت خود برنامه مشخصی داشته باشد، نیازهای همه جانبه خود را در آن در نظر بگیرد و هر کس نیازهای خاص خود را داشته باشد؛ بنابراین باید برای تفریح و مطالعه برنامه داشته باشیم، باید برای جنبه‌های معنوی و ایمانی وقت خاصی را اختصاص دهیم، رشد روابط اجتماعی و بستگان نیز باید وقت خاصی داشته باشد، زمانی را به فراگیری برخی حرفه‌ها، مهارت‌ها و حفظ قرآن و سایر علاقه‌مندی‌ها و بسیاری چیزهای دیگر اختصاص دهیم.

عزیزان! آن چه تأسف‌آور است این است که می‌بینیم غالب مردم از وقت فراغت خود به خوبی استفاده نمی‌کنند. از این رو وقت فراغت سهمی در تقویت نقش و موجودیت آن‌ها ندارد. این همان چیزی است که پیامبر خدا(ص) نسبت به آن هشدار داده است. فرموده است: «نِعمَتانِ مَغبونٌ فیهِما کثیرٌ مِنَ النّاسِ اَلصِّحَّةُ وَ الفَراغُ؛ دو نعمت است که بیشتر مردم در آن‌ها زیانکارند: سلامت و فراغت.» آنان طوری با اوقات فراغت خود برخورد می‌کنند که گویا بیرون از برنامه کاری و مسئولیت‌هایشان قرار دارد.

جامعه آگاه و مسئولیت‌پذیر که به دنبال پیشرفت، تحول و پیشی گرفتن از سایر ملت‌هاست، جامعه‌ای است که از وقت خود به بهترین وجه استفاده می‌نماید. جامعه ای که وقت فراغت را مهم‌ترین سرمایه خود می‌داند باید آن را حفظ کند و از آن برای رشد و پیشرفت همه جانبه در عرصه‌های دینی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، ورزشی و علمی بهره‌برداری نماید. تمام اعضای جامعه مسئولیت دارند که در این فعالیت‌ها مشارکت داشته باشند و آن‌ها را تقویت نمایند.

در اینجا باید از همه افراد، مؤسسات، جمعیت‌ها و انجمن‌هایی که برای برگزاری دوره‌های فرهنگی، دینی، حرفه‌ای، ورزشی و تفریحی تلاش می‌کنند تقدیر و تشکر نماییم. آن‌ها سهم به سزایی در استفاده درست از وقت ما و فرزندانمان دارند. درخواست ما این است که آنها همه گروه‌های جامعه با همه تنوعات سنی آن را تحت پوشش بگیرند.

بزرگ‌ترین زیان این است که وقتی انسان در برابر خداوند متعال قرار می‌گیرد، حسرت ایام از دست رفته را بخورد. امام علی(ع) نیز در این باره فرموده است: «فَيا لَها حَسرَةً على کلِّ ذِي غَفلَةٍ أن يکونَ عُمُرُهُ علَيهِ حُجَّةً و أن تُؤَدِّيَهُ أيّامُهُ إلَى الشَّقوَةِ؛ اى دريغ بر هر غافلى که عمرش بر ضد او حجت باشد و روزهاى عمرش، او را به سوى شور بختى کشانَد.»

خداوند متعال نیز در این باره می‌فرماید: «وَهُمْ يَصْطَرِخُونَ فِيهَا رَبَّنَا أَخْرِجْنَا نَعْمَلْ صَالِحاً غَيْرَ الَّذِي کنَّا نَعْمَلُ أَوَلَمْ نُعَمِّرْکمْ مَا يَتَذَکرُ فِيهِ مَنْ تَذَکرَ وَجَاءَکمُ النَّذِيرُ فَذُوقُوا فَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ».

از این رو همیشه باید درگاه خداوند این چنین دعا کنیم: «وَاجْعَلْني مِمَّنْ أَطَلْتَ عُمْرَهُ، وَحَسَّنْتَ عَمَلَهُ، وَأَتْمَمْتَ عَلَيْهِ نِعْمَتَک، وَرَضيتَ عَنْهُ وَأَحْيَيْتَهُ حَياةً طَيِّبَةً في أَدْوَمِ السُّرُورِ، وَأَسْبَغِ الْکرامَةِ، وَأَتَمِّ الْعَيْشِ؛ و مرا  کسی قرار ده که عمرش را طولانی نمودی و عملش را نیکو گرداندی و نعمتت را بر او تمام کردی و از او راضی گشتی و به زندگی خوش در پایدارترین شادی و بزرگواری فراوان و زندگانی کامل، زنده‌اش داشتی.»

 

خطبه دوم:

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی توصیه می‌نمایم که امیرالمؤمنین(ع) به والی خود مالک اشتر وصیت نمود. به او فرمود: «وَلاَ تُدْخِلَنَّ فِي مَشُورَتِک بَخِيلاً يَعْدِلُ بِک عَنِ الْفَضْلِ وَيَعِدُک الْفَقْرَ وَلاَ جَبَاناً يُضعِّفُک عَنِ الاْمُورِ، وَلاَ حَرِيصاً يُزَيِّنُ لَک الشَّرَهَ بِالْجَوْرِ... شَرُّ وُزَرَائِک مَنْ کانَ لِلاْشْرَارِ قَبْلَک وَزِيراً، وَمَنْ شَرِکهُمْ فِي الاْثَامِ، فَلاَ يَکونَنَّ لَک بِطَانَةً فَإِنَّهُمْ أَعْوَانُ الاْثَمَةِ وَإِخْوَانُ الظَّلَمَةِ وَأَنْتَ وَاجِدٌ مِنْهُمْ خَيْرَ الْخَلَفِ مِمَّنْ لَهُ مِثْلُ آرَائِهِمْ وَنَفَاذِهِمْ، وَلَيْسَ عَلَيْهِ مِثْلُ آصَارِهِمْو. وَأَوْزَارِهِمْوَ آثَامِهِمْ، مِمَّنْ لَمْ يُعَاوِنْ ظَالِماً عَل عَلَی إِثْمِهِ، أُولئِک أَخَفُّ عَلَيْک مَؤُونَةً، وَأَحْسَنُ لَک مَعُونَةً، وَأَحْنَی عَلَيْک عَطْفاً، وَأَقَلُّ لِغَيْرِک إِلْفاً فَاتَّخِذْ أُولئِک خَاصَّةً لِخَلَوَاتِک وَحَفَلاَتِک؛ با افراد بخیل مشورت مکن که تو را از خدمت به خلق خدا بازمی‌دارند و از تهیدستی می‌ترسانند و با افراد ترسو مشورت مکن که اراده تو را برای انجام کارهای مهم تضعیف می‌کنند و نیز اشخاص حریص را مشاور خود قرار مده که ستمگری را برای تو زینت می‌دهند... بدترين وزرای تو کسانی هستند که وزير زمامداران بد و اشرار پيش از تو بوده‌اند و کسانی که شریک گناهانشان بوده‌اند. اینان نبايد جزو صاحبان راز تو باشد. آن‌ها همکاران گناهکاران و برادران ستمکاران‌اند. در حالی‌ که تو بهترين جانشين را از ميان مردم به جای آن‌ها خواهی يافت. از کسانی که از نظر فکر و نفوذ اجتماعی کمتر از آن‌ها نيستند و در مقابل بار گناهان آن‌ها را بر دوش ندارند. از کسانی هستند که با ستمگران در ستمشان همکاری نکرده و در گناه شريکشان نبوده‌اند. اين افراد هزینه‌شان برای تو سبک‌تر، همکاری‌شان با تو بهتر، محبتشان با تو بيشتر و انس و الفتشان با بيگانگان کمتر است. بنابراین آن‌ها را از خواص و دوستان خود و رازداران خويش قرار ده.»

امام علی(ع) با این وصیت از تمام حاکمان و مسئولان می‌خواهد که با بخیل، ترسو و حریص مشورت نکنند و پیشینه کسانی را که می‌خواهند یاور خود قرار دهند و آنان را به مسئولیتی بگمارند، در نظر داشته باشند. نباید از کسانی کمک بگیرند که یار ظالم و شریک فساد بوده‌اند. باید کسانی را به خدمت بگیرند که از حسن شهرت و پیشینه پاک برخوردارند و خاطره نیکی در دل‌های مردم دارند. اینان سبک‌بار و یاور خوبی هستند و بهترین گزینه برای منصبی که عهده‌دار می‌شوند، هستند. این‌ها چیزهایی است که هر حاکمی به آن نیاز دارد. با عمل کردن به این وصیت، جامعه و آینده بهتری خواهیم داشت و به مصاف چالش‌ها خواهیم رفت.

 

تعطیلی چاره‌ساز اختلافات نیست

از لبنان آغاز می‌کنیم که متأسفانه تلاش‌ها برای حل نهایی پیامدهای ناشی از حادثه قبرشمعون بر کشور یا جلسه شورای وزیران نتیجه نداد. چون طرف‌های این قضیه همچنان بر مواضع خودشان هستند. برخی بعد خطرناکی به قضیه داده‌اند که باید رسیدگی به آن به شورای قضایی سپرده شود و برخی دیگر آن را حادثه‌ای گذرا می‌دانند که باید به دادگاه‌های عادی سپرده شود.

در این زمینه، با این که نمی‌خواهیم که از حساسیت قضیه بکاهیم و نه بی‌توجه از کنار آن عبور نماییم، همچنان بر موضع خود هستیم که باید به ریشه‌ها و علل این حادثه پرداخته شده و جنبه قضایی متناسب با آن داده شود تا چنین جنایتی دوباره تکرار نگردد. ولی در عین حال برای جریان‌های سیاسی تأکید می‌کنیم که اختلاف هر قدر که بزرگ باشد، تعطیلی چاره‌ساز نیست. باید به گونه‌ای به این قضیه رسیدگی شود که منافع شهروندان آسیب نبیند. چون هیچ مسئولی حق ندارد که به مصالح مردم آسیب بزند. همگان به خوبی از پیامدهای خطرناک این تعطیلی روی موضوعاتی که منتظر تشکیل جلسه شورای وزیران هستند، اعم از مسائل اقتصادی و مالی که همچنان بر گرده لبنانی‌ها سنگینی می‌کنند، آگاه هستند. چرا که لبنانی‌ها منتظر لایحه بودجه ۲۰۲۰ هستند. چون روشن شده است که بودجه ۲۰۱۹ نمی‌تواند خواسته‌ها و خدمات مورد نیازشان را برآورده نماید. چرا که بحران برق با قانونمند کردن افزایشی ساعات مصرف دوباره به صحنه بازگشته است یا بحران زباله‌ها با همه پیامدهای آن، به این دلیل که تعدادی از زباله سوزها پاسخگوی زباله‌های موجود نیستند یا مقابله با چالش‌ها و سررسیدهایی که در انتظار کشور قرار دارند که نگرانیم روی لبنان اثر بگذارد. لبنانی که به صورت طبیعی از تنش‌های منطقه‌ای و بین المللی تأثیرپذیر است.

برای همه روشن شده است که مشکلات این کشور با غلبه، شکستن یا ساقط کردن حل نمی‌شود. بلکه با توافق ممکن است که ایجاب می‌کند امتیازهای متقابل داده شود. این کشور سیاست انزوا، حذف و به حاشیه راندن این گروه و آن گروه را تجربه کرده است و این کارها دستاوردی جز قدرتمندتر شدن آن گروه و متفرق و پراکنده شدن کشور نداشته است.

 

ادعا و بحران

درست در همین زمان نماینده رژیم صهیونیستی در سازمان ملل ادعا کرده است که از مرزهای خشکی، بندرها و فرودگاه‌های لبنان برای قاچاق اسلحه استفاده می‌شود. البته مقامات لبنانی این ادعا را رد کرده‌اند. ما این ادعا را چیزی جز افزایش فشار بر دولت لبنان و تلاش برای ایجاد شکاف داخلی میان مقاومت و لبنانی‌ها پیرامون این قضیه نمی‌دانیم. از این رو لازم است که نسبت به توطئه‌های دشمن و هدف‌گیری‌های آن آگاه بود.

در همین زمان بحران ناشی از تصمیمات مرتبط با کارگران فلسطینی ادامه دارد. انتظار داشتیم که این قضیه سریعاً حل و فصل شود و توجه بارزی به این قضیه را نیز شاهد بودیم. ما می‌خواهیم که این موضوع به دور از محاسبات طایفه‌ای که در این کشور به آن عادت کرده‌ایم و استفاده سیاسی از اعتراضات برحق مورد رسیدگی قرار گیرد. این بهره‌برداری‌ها خیری برای لبنانی‌ها و فلسطینیان ندارد. جنبه انسانی و برادرانه این قضیه باید حفظ شود و منافع ملی و کرامت مردم فلسطین در نظر گرفته شود.

 

دشمن برنامه‌های خود را کامل می‌کند

در عرصه‌ای دیگر، رژیم صهیونیستی به تلاش خود برای تصفیه موجودیت فلسطینیان در قدس و تهدید پیرامون آن با شهرک‌سازی ادامه می‌دهد. دشمن از مشغول بودن دنیای عرب به مشکلات داخلی و له له زدن برخی‌ها برای عادی‌سازی روابط با دشمن بهره‌برداری می‌کند تا بی‌توجه به هشدارها و محکومیت‌های بین المللی، بزرگ‌ترین عملیات تخریب منازل فلسطینیان در ۵۰ سال اخیر را انجام دهد. دشمن اصرار دارد که راه‌های ارتباطی مناطق فلسطینی را قطع کند، قدس را از کرانه غربی جدا نماید و برنامه شهرک‌سازی خود را تا پایان تکمیل کند.

ما عادی‌سازی رابطه با دشمن را خطرناک می‌دانیم. حتی چنانچه برای برخی‌ها خوشایند است بیان کنند، جنبه فردی داشته باشد. چون سزاوار نیست به دشمنی که حرمت زمین، مقدسات و مردم را هتک کرده است، پاداش داده شود. از این رو از رهبران فلسطینی می‌خواهیم گامی را که برای تقویت موضع واحد در برابر اقدامات تجاوزگرانه دشمن و معامله قرن برداشتند تکمیل کنند تا هم‌زمان با اعلام آغاز دومین مرحله از اجرای این معامله و حرف‌های چاپلوسانه سفیر آمریکا در رژیم صهیونیستی مبنی بر این که امکان حل قضیه فلسطین با تصمیمات بین المللی وجود ندارد، همین موضع تکرار شود.

 

هدف قرار دادن ایران!

در عرصه‌ای دیگر، با تشدید تحریم‌های ظالمانه علیه قوت روزانه و ساده‌ترین نیازهای مردم ایران، وضعیت منطقه رو به وخامت نهاده است. البته طبیعی است که روی امنیت و ثبات منطقه نیز تأثیر بگذارد. چون ایران نمی‌پذیرد در شرایطی که نتواند نفت خود را صادر کند، به دیگران اجازه بدهد که نفت خود را صادر کنند. ایران به صورت جدی ثابت کرده است که به منطق تحمیلی تن نخواهد داد.

چاره آن چه در منطقه خلیج [فارس] جریان دارد، به آن اندازه که سیاسی است، درخواست ناوگان‌های جنگی نیست. راه حلی که حق مردم ایران در مورد ثروت‌ها و حاکمیتش را تضمین کند که باعث حل بسیاری از مشکلات موجود در منطقه خواهد گردید.