خطبه جمعه، 18 مردادماه 1398

مطالب مهم خطبه اول: آرامش از کجا می‌آید؟ / وظیفه انسان در زندگی / راه سعادت / نشانه‌های راه رسیدن به استقامت و راستی.

مطالب مهم خطبه دوم: تعطیلی دولت تا کی؟ / اشغالگران به سرکوب خود ادامه می‌دهند / تصمیمی برای ضربه زدن به آرمان فلسطین.

 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

8 ذی‌الحجة 1440 هـ برابر با 18 مرداد 1398 هـ و 9/8/٢٠١٩ م

 

مطالب مهم خطبه اول: آرامش از کجا می‌آید؟ / وظیفه انسان در زندگی / راه سعادت / نشانه‌های راه رسیدن به استقامت و راستی.

مطالب مهم خطبه دوم: تعطیلی دولت تا کی؟ / اشغالگران به سرکوب خود ادامه می‌دهند / تصمیمی برای ضربه زدن به آرمان فلسطین.

 

خطبه اول:

خداوند متعال در کتاب کریم خود می‌فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا الله ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ * نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ».

در این آیات مبارکه خداوند سبحانه و تعالی به صورت خلاصه مسئولیت ما در زندگی را برمی‌شمارد و برای ما مشخص می‌کند که چگونه زندگی دنیوی خود را بگذرانیم تا به آخرت برسیم و از وعده الهی که همانا نائل شدن به فیض الهی در جوار خداوند باشد، بهره‌مند گردیم: «فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍ» با کسانی که خداوند به آنان نعمت بخشیده است، «مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَـئِكَ رَفِيقاً».

 

آرامش از کجا می‌آید؟

خداوند متعال در این آیات برای ما دو امر اساسی را مشخص می‌نماید: اول این است که خداوند می‌فرماید: «إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا الله» یعنی این که انسان در این دنیا، بدون داشتن مبنای ثابت نمی‌تواند زندگی کند. آن هم دنیایی که با سرعت در حال گذار است. چون همه چیز زندگی پویاست و همه این زندگی در حال حرکت است. از این رو بسیار دشوار است که با این همه پویایی، انسان به ثبات برسد.

وقتی زمان به این سرعت حرکت می‌کند، چاره نداریم جز این که به چیز ثابتی بیاویزیم که به زمان معنا و ثبات بدهد و به ما آرامش در زندگی ببخشد. از این رو در این دنیا به دنبال کسانی بگردید که به خداوند سبحانه و تعالی ایمان ندارند، یا این که باور ندارند قدرت غیرعادی پشت سر هستی وجود دارد، آیا اینان در زندگی احساس آرامش و ثبات می‌کنند؟ آیا احساسی وجود دارد که اینان را از تباهی مطلق رهایی بخشد؟

چه معنا دارد در هستی با این عظمت وجود داشته باشم، اما ندانم که از کجا آمده‌ام و به کجا می‌روم و چگونه در زندگی حرکت کنم تا در آن به ثبات و آرامش برسم؟ آیا این‌ها عبارت اخرای تباهی و نگرانی مطلق نیست؟ این که انسان نداند از کجا آمده است و چرا آمده است و چرا آفریده شده است و چرا به وجود آمده است و چرا برای کسب روزی خود تلاش می‌کند و چرا با مردم رابطه برقرار می‌کند و چرا ازدواج می‌کند و چرا و چرا و چراهایی بزرگی که به چرایی کوچک در همه قضایای زندگی ما تبدیل می‌شوند.

خیلی‌ها هستند که می‌شنویم می‌گویند: ما به آفریدگار هستی ایمان نداریم. از آنان می‌خواهیم لااقل به این پرسش پاسخ دهند: آیا عاقلانه است در مجالس شب نشینی با دوستان که از بعضی مسائل و تشکیک‌ها صحبت به میان می‌آید، به یکی از مهم‌ترین قضایای سرنوشت‌ساز انسان پرداخته شود؟ آیا عاقلانه است که در چند ثانیه، چند روز، چند ماه و حتی چند سال به این مسئله پرداخته شود؟ لااقل انسان باید جستجو کند و بگوید که دارم می‌اندیشم. موضوع این قدر آسان نیست که انسان انتخاب کند و بگوید که ما از عدم آمده‌ایم و به سوی عدم می‌رویم. حال آن که خداوند می‌فرماید: «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ».

 

وظیفه انسان در زندگی

بنابراین ای انسان! تو در این زندگی مسئولیتی داری و آن این است که معنای عبودیت را تجسم ببخشی و هنگامی که معنای عبودیت را برای خداوند تجسم بخشید، احساس رضایت و فایده بردن می‌کند. چون خداوند به نماز، عبادت و مال انسان و هر چیزی که به او داده است نیازی ندارد. ولی عبودیت انسان به این معناست که او از در برابر همه چیزهای این دنیا آزاده است؛ یعنی این که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند انسان را به بندگی و بردگی بکشاند یا این که اراده او را در هم بشکند یا با زور چیزی را بر او تحمیل کند. مگر این که به این باور برسد این چیز همان حق و عدالت است.

خداوند سبحانه و تعالی به این زندگی معنا داده است: «إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللهُ». با این معنا دانستیم که از کجا آمده‌ایم و به کجا خواهیم رفت؛ زیرا کسی که ما را آفریده است به ما فرموده است: «ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تُبْعَثُونَ». همان طور که شما را آفریدیم، شما را جمع خواهیم کرد و شما به صحنه قیامت پای خواهید گذاشت. در حالی خواهید آمد که هر کدامتان در زندگی دنیوی سعی و تلاش داشته‌اید. در نتیجه در برابر شما یک راه وجود دارد. اگر این راه را طی کردید، با دو نتیجه روبرو خواهید شد. نتیجه اول در دنیا و نتیجه دوم در آخرت.

 

راه سعادت

در زندگی دنیوی خود همیشه به دنبال سعادت هستید. این که چگونه در زندگی زناشویی، زندگی خانوادگی و زندگی سیاسی به سعادت برسیم؟ این که مردم چگونه به سعادت برسند؟

همان طور که خداوند فرموده است رسیدن به سعادت به دو چیزی بستگی دارد. این که خدای خود را بشناسی و در این راه استقامت بورزی. «إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقَامُو» ولی باید دانست که استقامت کلمه و شعار نیست. بلکه یک عنوان کلی است و به برنامه ریزی، عمل و آگاهی نیاز دارد. باید نشانه‌های این راه را بشناسیم. اگر هدف هر کدام از ما آخرت باشد، چه کسی بهتر از خداوند عزوجل آخرت را می‌شناسد؟ همان خدایی که می‌داند در روز قیامت چه چیزی در انتظار ماست، او برای ما راه رسیدن به قیامت را تعیین کرده است. در نتیجه باید بدانیم که راه رسیدن به این هدف چیست؟

 

نشانه‌های راه رسیدن به استقامت و راستی

برای گام نهادن در راه راست، مشخص کردن راه یکی از مهم‌ترین عوامل است. منظور از استقامت و راه راست، همان ثبات است؛ یعنی درگیری‌ها و مشکلاتی هم در این راه وجود دارد. وقتی راه مشخصی را می‌رویم، شرایط و چالش‌های گوناگونی هم در این راه وجود دارد. چیزهایی وجود دارد که ما را به سوی راست و چپ می‌کشاند. عوامل گوناگونی وجود دارند که می‌خواهند ما را از راه منحرف کنند و به راه دیگری بکشانند.

بنابراین استقامت به معنای ثبات در این راه است. ولی راه راستی که به سوی خداوند ره می‌سپاریم برای خود نشانه‌ها، علائم و خطوطی دارد. با حرکت در مسیر این خطوط است که می‌فهمیم ما همچنان در راه راست قرار داریم یا نه؟ در این رابطه می‌توان به سه نشانه اشاره کرد: برخی از این نشانه‌ها به زمان ارتباط دارند. من در کجای این زمان‌ها قرار دارم؟ برای مثال: الآن زمان نماز است، من کجا هستم؟ آیا با نمازگزاران هستم یا کسانی که نماز نمی‌خوانند؟ تا از این طریق بفهمم که در راه راست قرار دارم یا راه دیگر. در زمان حج است، من کجا هستم؟ در زمان رمضان و سایر مناسبت‌های معنوی و روحانی من کجا هستم؟ اگر دریافتیم که این امور برای ما نیست، ما نیز در راه راست قرار نداریم.

چرا خداوند زمان‌ها را آفریده است؟ آیا برای این است که ما و زندگی ما را به تنگنا و سختی بکشاند؟ یا این که این زمان‌ها برای یادآوری به ما هستند؟ این زمان‌ها را به یاد داشته باشیم؛ زیرا انسان در کوران زندگی فراموش‌کار می‌شود. خداوند هم می‌فرماید: «وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا الله فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ».

در ارتباط با مکان‌ها، ما در کجا قرار داریم؟ اگر مردم در محل برگزاری نماز یا کسب دانش و معرفت، جمع شده‌اند، ما چه جایگاهی در این مکان‌ها داریم؟ آیا در این مکان‌ها هستیم یا جاهای لهو و لعب؟

وقتی در سوره حمد می‌خوانیم: «اهدِنَــــا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ * صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ * غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ * وَلاَ الضَّالِّينَ». سوره حمد یکی از نشانه‌های این راه است تا مطمئن شویم که در راه راست قرار داریم یا این که منحرف شده‌ایم. آیا در راه پیامبر خدا حرکت می‌کنیم یا راه ابوجهل و ابولهب؟ در راه مؤمنان مجاهد قرار داریم یا راه کسانی که خود را فروخته و به مزدور تبدیل شده‌اند؟ آیا در راه مصلحان قرار داریم که در راه راست خود سخت گیرند و ریالی مال حرام را قبول نمی‌کنند یا در راه کسانی قرار داریم که از ثروت این کشور میلیون میلیون غارت می‌کنند؟

یکی از نشانه‌های راه این است که همراهان خود را بشناسیم. اگر فهمیدیم که در این راه همراه فاسدان، ظالمان و منحرفان هستیم، در این صورت باید در کار خود تجدید نظر کنیم و از آن باز گردیم. ابتدا گمان می‌کردیم که در راه خدا قرار داریم، اما معلوم شد که این راه ما را به خداوند نمی‌رساند. باید بدانیم که کدام گام را اشتباه برداشته‌ایم و باید تجدید نظر کنیم.

همه این‌ها انتخاب هستند؛ یعنی ما در زندگی انتخاب‌های خود را مشخص می‌کنیم. خداوند در دو کلمه آن را به صورت خلاصه بیان داشته است: «اِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ». استقامت در این راه انسان را به بهشت می رساند و غیر از این راه به بهشت منتهی نمی‌شود. «نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ».

استقامت خیلی دشوار است. به آگاهی نیاز دارد. نیازمند تمرین و ممارست برای مقابله با چالش‌هاست. تا این که انسان منحرف نشود. استقامت به تعیین نشانه‌های راه نیاز دارد تا در لحظه مطمئن شویم که در همان راهی قرار داریم که خداوند برای ما ترسیم کرده است.

از خداوند می‌خواهیم که استقامت در راه راست را روزی ما بگرداند و بعد از این که ما را هدایت فرمود، گمراهمان ننماید. والحمد لله ربّ العالمين.

 

خطبه دوم:

بسم الله الرَّحمن الرَّحيم

 

تعطیلی دولت تا کی؟

از لبنان آغاز می‌کنیم که به خاطر حادثه قبرشمون و پیامدهای ناشی از چاره اندیشی میدانی و قضایی آن یا دخالت‌های خارجی که به جای کمک به حل قضیه، باعث تشدید بحران کنونی شده است، درگیری سیاسی میان جریان‌های سیاسی شدت یافته است.

اما دردمندانه لبنانی‌هایی که انتظار داشتند راه حل‌های سیاسی از دل امتیاز دادن‌های متقابل و رعایت حداقل‌های حقوق طرف‌های نزاع حاصل شود، با مواضع سیاسی روبرو شدند که روغن بر آتش این بحران ریختند و فعالیت‌های دولتی را تا زمانی نامعلوم تعطیل نمودند. حال آن که کشور با سررسیدهای اقتصادی و مالی خطرناک و مهمی روبروست و مردمی که متأثر از بحران‌های برق، زباله‌ها و آلودگی زندگی دشواری دارند، شدیداً به اقدامات دولت نیاز دارند. اقداماتی که همه به ضرورت انجام آن‌ها برای نجات کشور اعتراف دارند. کشوری که اگر این نزاع سیاسی بدون راه حل ادامه یابد، فروپاشی آن را تهدید می‌نماید.

همگام با همه لبنانی‌ها با صدای بلند به همه رهبران درگیر که مانع حل شدن این بحران هستند عرض می‌کنیم به مسئولیت ملی خود بیندیشید، حتی اگر در این راه برخی فداکاری‌ها نیز صورت دهید تا کشوری که به حق یا ناحق، شما و اغلب جریان‌های سیاسی از خیرات و برکات آن برخوردار هستید.

حفظ کشور و وحدت آن امانتی الهی بر عهده ماست و مردم نیز امانتی بر عهده مسئولان هستند؛ بنابراین از فکر غلبه یک طایفه بر طایفه دیگر یا تأثیرگذاری یک طایفه بر طایفه دیگر بپرهیزید. چون قوام این کشور فقط به توازن ملی میان طوایف آن و دموکراسی بستگی دارد که به همه طیف‌های این کشور موقعیت و اجازه ایفای نقش می‌دهد و همه این‌ها زیر سقف توافق طائف قرار دارند که لبنانی‌ها رضایت دادند که قانون اساسی دولتشان باشد.

ما از همه نیروهای سیاسی می‌خواهیم که در اظهار خواسته‌ها و شرایط خودشان محتاط باشند، از امید بستن به دخالت خارجی که شکل نفرت آوری به خود گرفته است، روش‌هایی که ممکن است احساسات و آرزوهای گروه‌های دیگر را خدشه‌دار کنند و تمایل به تقویت موقعیت خود به‌ گونه‌ای که به بهای تعطیل شدن منافع ملی و تهدید صلح و ثبات داخلی تمام شود، بپرهیزند. چون برای خارجی‌ها منافع یک گروه اهمیت ندارد. بلکه هدف آن‌ها استفاده از درگیری‌ها و نزاع‌های داخلی برای اجرای طرح‌ها و برنامه‌های خودشان است حتی اگر به ضرر استقلال کشور و وحدت ملی آن باشد.

 

اشغالگران به سرکوب خود ادامه می‌دهند

اما در فلسطین نیروهای اشغالگر صهیونیستی به سرکوب ملت فلسطین ادامه می‌دهند و به بازرسی و دستگیری‌های بیشتری در کرانه غربی دست می‌زنند. این حملات هدفمند در راستای جلوگیری از هر گونه عملیات جهادی علیه اشغالگران و مأیوس مردم فلسطین از ایستادگی در برابر نابودی اراضی و تخریب خانه‌ها و حملات شهرک‌سازی متوالی در کرانه غربی است. همه در برابر چشم‌های دنیا و با همراهی و همنوایی دولت‌های بزرگ آن، مغایر با همه قوانین بین المللی شهرک‌های بیشتری در اراضی اشغالی رشد می‌کنند.

چند روز بعد از تأیید برنامه ساخت حدود 2300 واحد مسکونی در کرانه غربی، نتانیاهو نخست وزیر دشمن صهیونیستی ساخت 650 واحد مسکونی دیگر در شمال رام الله را پایه‌گذاری کرد. سرعت گرفتن عملیات شهرک‌سازی ناشی از حمایت‌های کامل ترامپ رئیس جمهور آمریکاست تا امکان ایجاد دولت فلسطینی به صورت کامل از بین برود.

 

تصمیمی برای ضربه زدن به آرمان فلسطین

در همین حین، با تداوم فشارهای رژیم صهیونیستی و آمریکا، برخی از دولت‌های اروپایی نیز تصمیم گرفتند تا کمک به آژانس کمک و اشتغال پناهندگان فلسطینی(آنروآ) را متوقف کنند. ما برای تصمیم تفسیری نداریم جز این که این تصمیم در راستای رویکرد آمریکایی صهیونیستی برای خاتمه دادن به فعالیت این آژانس به عنوان مقدمه‌ای برای ضربه زدن به همه مؤلفه‌های ایستادگی ملت فلسطین قرار دارد. ما این تصمیم را که به دور از موضع‌گیری‌های بی‌شائبه اروپا در قبال قضیه فلسطین است، محکوم می‌کنیم. به ویژه این که آژانس شاهد بین المللی برای نکبت فلسطینیان است و تنها نهادی است که آمار واقعی پناهندگان فلسطینی را در اختیار دارد. این اقدام اروپا در راستای عملی کردن معامله قرن است که از شرایط موفقیت آن محروم کردن پناهندگان از امکانات زندگی است تا آنان مجبور شوند به سایر نقاط دنیا مهاجرت کنند و حق بازگشتشان از بین برود.

ما در برابر این فشارهای فزاینده، ایستادگی و تحمل انواع تحریم‌ها توسط مردم فلسطین و به ویژه نشان دادن این ایستادگی از طریق ادامه دادن به راهپیمایی‌های بازگشت و عملیات مقاومت را می‌ستاییم. در آخرین عملیات مقاومت در عتصیون یک سرباز ارتش صهیونیستی به هلاکت رسید. این عملیات نشان داد که مقاومت در کرانه غربی ادامه دارد و هر قدر که فداکاری لازم باشد، باز هم مردم از ایستادگی در برابر شهرک‌سازی، دست برنمی‌دارند.