خطبه جمعه، 8 شهریور ماه 1398

مطالب مهم خطبه اول: بی‌توجهی غیرقابل توجیه / معرفی تاریخ هجری / فرصتی برای اصلاح مسیر / یادآوری هجرت / مسئولیت ما در سال جدید.

مطالب مهم خطبه دوم: موضع واحد، دشمن را تضعیف می‌کند / تشکر از پیشنهاد رئیس جمهور / سالروز ناپدید شدن امام موسی صدر / آماده شدن برای موسم عاشورا.

 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

29 ذی‌الحجة 1440 هـ برابر با 8 شهریور 1398 هـ و 30/8/٢٠١٩ م

 

مطالب مهم خطبه اول: بی‌توجهی غیرقابل توجیه / معرفی تاریخ هجری / فرصتی برای اصلاح مسیر / یادآوری هجرت / مسئولیت ما در سال جدید.

مطالب مهم خطبه دوم: موضع واحد، دشمن را تضعیف می‌کند / تشکر از پیشنهاد رئیس جمهور / سالروز ناپدید شدن امام موسی صدر / آماده شدن برای موسم عاشورا.

 

خطبه اول:

خداوند متعال در کتاب کریم خود می‌فرماید: «إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ کفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللهُ سَکينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کلِمَةَ الَّذِينَ کفَرُوا السُّفْلَىٰ وَکلِمَةُ اللهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللهُ عَزِيزٌ حَکيمٌ» صدق الله العظيم. فردا اول ماه محرم و آغاز سال جدید هجری قمری، سال 1441 هجری است. به این ترتیب امشب آغاز سال جدید هجری به شمار می‌رود.

 

بی‌توجهی غیرقابل توجیه

در اینجا این پرسش مطرح می‌شود: چرا مانند آغاز سال میلادی، به آغاز سال هجری اهتمام نداریم؟ چرا در خیابان‌های خود نشانه‌های تزیین و شادمانی مشاهده نمی‌کنیم؟ چرا شاهد میهمانی‌ها و تبریک‌ها نیستیم. می‌بینیم که مسلمانان از کنار این شب بی‌توجه عبور می‌کنند. هیچ کس احساسی نسبت به آن ندارد و طبیعی است که این امر روی حضور و جایگاه سال هجری نیز تأثیر بگذارد. نمی‌بینیم که کسی در تاریخ‌ها، مناسبت‌ها، خرید و فروش‌ها، ازدواج، مرگ، معاملات و... خود نامی از سال هجری به میان آورند. آنان همه این رویدادها را به تقویم میلادی یا تقویمی غیر از هجری ثبت و ضبط می‌کنند.

توجیه برخی از آن‌ها این است که علت این بی‌توجهی، هم‌زمانی همیشگی آغاز سال هجری با ایام شهادت امام حسین(ع)، اصحاب و یاران آن حضرت است. ایام عاشورا ماهیتی حزن آلود دارد و با حال و هوای شاد جشن‌های آغاز سال جدید تناسب ندارد. ولی ما این مسئله را توجیه خوبی برای عدم احیای آغاز سال هجری نمی‌دانیم. چون احیای آغاز سال، چه هجری باشد و چه میلادی، به معنای فضای شاد و لهو و لعب نیست. چون این دو ارتباطی با هم ندارند. بلکه بر عکس سخن ما این است که آغاز سال جدید، پدیده‌ای حزن آور است. چون حکایت از آن دارد که انسان یک سال از عمر خود را از دست داده و به دیدار پروردگار خود و قرار گرفتن در برابر او نزدیک‌تر شده است. از انسان بازخواست می‌شود که عمر خود را در چه راهی فنا کرده است و چه جرم‌ها و گناهانی از او سر زده است. اگر برخی‌ها در آغاز سال جدید، احساس شادی می‌کنند، به خاطر این است که نمی‌دانند این روزها چه خوابی برای او دیده‌اند. از این رو به نظر ما حال و هوای آغاز سال میلادی و اتفاقاتی که در آن روی دهد و برخی اوقات از حال تعادل نیز خارج می‌شود و به مرز جنون می‌رسد، با علامت سؤال‌هایی همراه است؛ بنابراین بر اساس ایمان و باورهای خود، از ما انتظار می‌رود که آغاز سال هجری را احیا کنیم و گرامی بداریم. البته احیا و تکریم ما، جنبه دینی و مکتبی دارد. می‌خواهیم مفاهیمی را از آن الهام بگیریم که این مناسبت به آن‌ها اشاره دارد. این مفاهیم در سه عنوان می‌گنجد:

 

معرفی تاریخ هجری

عنوان اول: معرفی اهمیت سال هجری و تحکیم جایگاه آن در میان جوامع، فرزندان، مساجد و مدارس توسط رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، مراسم، نشست‌ها و دیدارهایی است که برگزار می‌کنیم. چون این کار باعث تثبیت هویت اسلامی، ذوب نشدن در هویت‌های دیگر و تقویت پیوند با تاریخ اسلام می‌شود. چون سال هجری دربردارنده مفاهیمی چون هجرت پیامبر و بسیاری رویدادهای تاریخی ارزشمندی است که به منظور استفاده در واقعیت امروز و رشد و پیشرفت امت اسلامی در همه عرصه‌هایی که مسلمانان در طول تاریخ خود پا به میدان آن‌ها گذاشته‌اند، از آن‌ها الهام، درس و عبرت بگیریم.

ما نیاز داریم که جامعه خود را از بی‌سوادی و جهل نسبت به سال هجری رهایی بخشیم. چون متأسفانه می‌بینیم که تاریخ هجری در جامعه ما حضور ندارد و اگر از بسیاری مسلمانان سؤال شود، نمی‌دانند که در چه سال و ماه هجری قرار داریم تا چه رسد به نام ماه‌های آن. البته ما منکر تاریخ میلادی که به خاطر میلاد حضرت مسیح نزد ما مقام و منزلت یافته است و هر تاریخ دیگری که به واقعیت موجود تبدیل شده است، نیستیم. تنها چیزی که ما می‌خواهیم این است که تاریخ میلادی یا هر تاریخ دیگری را با تاریخ هجری پیوند دهیم.

 

فرصتی برای اصلاح مسیر

عنوان دوم: آغاز سال فرصت خوبی برای بازنگری و اصلاح مسیر در سایه مسئولیت‌ها و ارزش‌های دینی است که پیامبر خدا(ع) و اهل بیت او(ع) با روش، سخنان و موضع گیری‌های خود تجسم بخشیدند. در این فرصت خوب است که انسان مطمئن شود به وظایف خود در ازای خدا، خود و مردمی که عهده‌دار امورشان است، عمل کرده است و بعد از این نیز آمادگی دارد تا به این مسئولیت‌ها عمل کند. او برای مقابله با شیاطین جن و انس که در کمین او نشسته‌اند، سلاح کافی در اختیار دارد و نفس اماره نمی‌تواند او را به جاهایی که مورد رضایت الهی نیستند، بکشاند.

این همان چیزی است که وقتی آغاز سال جدید می‌شد، پیامبر خدا به آن فرامی‌خواند. پیامبر خدا دو رکعت نماز می‌خواند. سپس خطاب به خداوند متعال این چنین دعا می‌نمود: «اَللَّـهُمَّ ما عَمِلْتُ في هذِهِ السَّنَةِ مِنْ عَمَل نَهَيْتَني عَنْهُ وَلَمْ تَرْضَهُ، وَنَسيتَهُ وَلَمْ تَنْسَهُ، وَدَعَوْتَني اِلَى التَّوْبَةِ بَعْدَ اجْتِرائي عَلَيْک. اَللّـهُمَّ فَإنّي أسْتَغْفِرُک مِنْهُ فَاغْفِر لي، وَما عَمِلْتُ مِنْ عَمَل يُقَرِّبُني اِلَيْک فَاقْبَلْهُ مِنّي، وَلا تَقْطَعْ رَجائي مِنْک يا کريم؛ خدایا آنچه در این سال انجام دادم، از عملى که مرا از آن نهى کردى و به آن راضى نبودم و من آن را فراموش کردم، ولى تو فراموشش نکردی و پس از گستاخی‌ام بر تو، مرا به توبه دعوت کردى، خدایا من از تو آمرزش می‌خواهم، پس مرا بیامرز و آنچه انجام دادم از عملى که به تو نزدیکم کند، از من قبول کن و امیدم را از خودت قطع مکن اى کریم.»

در روز اول محرم، پیامبر خدا دو رکعت نماز می‌خواند و این چنین دعا می‌کرد: «اَللّـهُمَّ اَنْتَ الاْلهُ الْقَديمُ وَهذِهِ سَنَةُ جَديدَةُ فَاَسْئَلُک فيهَا الْعِصْمَةَ مِنَ الشَّيْطانِ وَالْقُوَّةَ عَلى هذِهِ النَّفْسِ الاَْمّارَةِ بِالسّوءِ وَالاْشْتِغالَ بِما يُقَرِّبُنى اِلَيْک يا کريمُ يا ذَا الْجَلالِ وَالاْکرامِ؛ بارالها! تو خدای قدیم و جاودانی و این سال، سال نو است، از تو می‌خواهم که مرا در این سال از شیطان حفظ کنی و بر نفس اماره به بدی پیروز سازی و به آن چه مرا به تو نزدیک می‌کند، مشغول داری. ای کریم! ای دارای عظمت و بزرگواری.» تا آخر دعا که می‌توان به کتاب‌های دعا مراجعه کرد. ما شدیداً به این بازنگری نیاز داریم. پس باید آغاز سال هجری را فرصتی برای حسابرسی کارهای خودمان قرار دهیم.

 

یادآوری هجرت

عنوان سوم: آغاز سال جدید هجری فرصت مناسبی برای یادآوری یکی از اساسی‌ترین مراحل تاریخ اسلام است. این مناسبت می‌تواند عنوانی برای یک سنت اسلامی باشد و آن هجرت است و نه چیز دیگر. هجرت یک انتقال موفقیت ‌آمیز در روند اسلام تحت رهبری پیامبر خدا بود. چرا که با هجرت، مسلمانانی که زیر سایه فشارها و سیاست‌های ستمکارانه قرار داشتند به فضای آزاد دعوت به سوی خداوند انتقال یافتند. هجرت در زمانی روی داد که فشارهای قریش بر پیامبر خدا و مسلمانان شدت گرفت. آنان برای مقابله با دعوت پیامبر خدا، از هر ابزاری اعم از مخدوش کردن سیمای پیامبر، اهانت، شکنجه و محاصره یاران پیامبر استفاده کردند و وقتی دیدند که این روش‌ها نتوانستند اهدافشان را محقق کنند، تصمیم گرفتند که پیامبر را در رختخواب ترور کنند. به این منظور چهل نفر از قهرمانان قبائل مختلف را گرد آوردند. چون اگر پیامبر خدا کشته می‌شد، خون او میان قبائل گوناگون ضایع می‌شد و بنی‌هاشم نمی‌توانستند انتقام او را بگیرند. چون نمی‌توانستند با چهل قبیله وارد جنگ شوند.

در هجرت، یکی از بهترین نمونه‌های فداکاری علی(ع) تجسم یافت. پیامبر خدا از او خواست که در رختخواب او بخوابد تا قریش از بیرون شدن پیامبر آگاه نشوند و به تعقیب آن حضرت نپردازند. در آن روز، پیامبر این پیشنهاد را با علی(ع) مطرح کرد و او نیز به رغم خطرات و پیامدهایی که این کار داشت، از دادن پاسخ مثبت دریغ ننمود. فقط به این سخن بسنده کرد: آیا شما سالم می‌مانید ای پیامبر خدا؟ پیامبر فرمود: آری! علی فرمود: پس مهیای رفتن شوید. چون باکی ندارم که من بر مرگ وارد شوم یا این که مرگ بر من درآید.

در اینجا این آیه در اشاره به جایگاه امام علی(ع) نازل گردید: «وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللهِ وَاللهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ».

با تأییدات خداوند متعال و برنامه ریزی دقیق پیامبر خدا، آن حضرت توانست با یاران خود به مدینه مهاجرت نماید، بدون این که قریش بتوانند آنان را مورد تعقیب قرار دهند.

مردم مدینه با گل و سرود از آن حضرت استقبال کردند تا مرحله‌ای آکنده از سازندگی آغاز گردد. چون با جهاد و فداکاری مسلمانان مهاجر مکه و انصار مدینه پایه‌های جامعه و دولت اسلامی بنا نهاده شد. خداوند متعال نیز این مرحله را پیروزی قدرتمندانه فتح مکه و بازگرداندن آن به دامان توحید خاتمه بخشید. سوره «إِذَا جَاء نَصْرُ اللهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللهِ أَفْوَاجاً * فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّک وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ کانَ تَوَّاباً» در همین باره نازل گردید.

واقعه هجرت خیلی روشن به میزان فداکاری‌های پیامبر خدا و مسلمانان برای این که اسلام به ما برسد و ما از نعمت‌های آن بهره‌مند گردیم، اشاره دارد؛ بنابراین اسلام خیلی راحت به ما نرسیده است بلکه با تلاش‌ها و فداکاری‌های بسیار به ما رسیده است.

 

مسئولیت ما در سال جدید

در سال جدید هجری، با یادآوری همه آن فداکاری‌ها و رنج‌ها، باید به مسئولیت خود در حفظ این دین توجه داشته باشیم. مسئولیت داریم که آن را ناب و خالص به دست نسل‌های آینده برسانیم و اگر شرایط ایجاب کرد، برای خداوند و در راه خداوند، خانواده، کشور و سرزمین خود را نیز ترک کنیم.

در این شرایط، بسیار نیازمندیم که از موضع گیری پیامبر خدا هنگامی مشرکان در پی او بودند، الهام بگیریم. در مسیر تعقیب، مشرکان قریش به دروازه غار رسیدند. فرد همراه پیامبر سخت ترسیده بود. گمان می‌کرد که مشرکان آنان را دستگیر خواهند کرد: «إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللهُ سَکينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کلِمَةَ الَّذِينَ کفَرُواْ السُّفْلَى وَکلِمَةُ اللهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللهُ عَزِيزٌ حَکيمٌ».

درک این موقعیت، باعث خواهد شد که به رغم چالش‌هایی که فراروی ما قرار دارد تا زمانی که با خداوند هستیم، احساس ضعف و ترس نداشته باشیم. هر چند که دیگران برنامه ریزی و توطئه کنند، اما ما باید اعتماد داشته باشیم که خداوند با ماست و اوست که از واقعیت دردها و رنج‌های ما آگاه است «وَاللهُ خَيْرُ الْمَاکرِينَ» و همان چیزی را بگوییم که مسلمانان بعد از نبرد احد گفتند: «الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکيلُ». وآخر دعوانا أن الحمد لله ربِّ العالمين.

 

خطبه دوم:

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی توصیه می‌نمایم که علی(ع) وقتی مالک اشتر را به ولایت مصر گمارد، به او توصیه نمود: «وَأَکْثِرْ مُدَارَسَةَ الْعُلَمَاءِ، وَمُنَاقَشَةَ الْحُکَمَاءِ، فِي تَثْبِيتِ مَا صَلَحَ عَلَيْهِ أَمْرُ بِلاَدِکَ، وَإِقَامَةِ مَا اسْتَقَامَ بِهِ النَّاسُ قَبْلَکَ. وَاعْلَمْ أَنَّ الرَّعِيَّةَ طَبَقَاتٌ لاَ يَصْلُحُ بَعْضُهَا إِلاَّ بِبَعْض، وَلاَ غِنَى بِبَعْضِهَا عَنْ بَعْض فَمِنْهَا جُنُودُ اللهِ، وَمِنْهَا کُتَّابُ الْعَامَّةِ وَالْخَاصَّةِ، وَمِنْهَا قُضَاةُ الْعَدْلِ وَمِنْهَا عُمَّالُ الاْنْصَافِ وَالرِّفْقِ، وَمِنْهَا أَهْلُ الْجِزْيَةِ وَالْخَرَاجِ مِنْ أَهْلِ الذِّمَّةِ وَمُسْلِمَةِ النَّاسِ، وَمِنْهَا التُّجَّارُ وَأَهْلُ الصِّنَاعَاتِ وَمِنْهَا الطَّبَقَةُ السُّفْلَى مِنْ ذَوِي الْحَاجَةِ وَالْمَسْکَنَةِ، وَکُلٌّ قَدْ سَمَّى اللهُ لَهُ سَهْمَهُ، وَ وَضَعَ عَلَى حَدِّهِ فَرِيضَةً فِي کِتَابِهِ أَوْ سُنَّةِ نَبِيِّهِ(ص) عَهْداً مِنْهُ عِنْدَنَا مَحْفُوظاً؛ و با دانشمندان و حکيمان، فراوان گفتگو کن، در تثبيت آنچه امور بلاد تو را به صلاح می‌آورد و آن نظم و آيين که مردم پيش از تو بر پاى داشته‌اند و بدان مردم از گروه‌های گوناگونى می‌باشند که اصلاح هر يک جز با ديگرى امکان ندارد و هيچ يک از گروه‌ها از گروه ديگر بی‌نیاز نيست. از آن اقشار، لشکريان خدا و نويسندگان عمومى و خصوصى، قضات دادگستر، کارگزاران عدل و نظم اجتماعى، جزيه دهندگان، پرداخت کنندگان ماليات، تجار و بازرگانان، صاحبان صنعت و پیشه‌وران و نيز طبقه پايين جامعه، يعنى نيازمندان و مستمندان می‌باشند، که براى هر يک خداوند سهمى مقرّر داشته و مقدار واجب آن را در قرآن يا سنّت پيامبر صلی الله عليه و آله و سلم تعيين کرده که پيمانى از طرف خداست و نگهدارى آن بر ما لازم است.»

امام علی(ع) با این توصیه می‌خواهد به اهمیت توجه حاکمان به علما و دانشمندان و بهره بردن از دانش و حکمت آنان اشاره نماید. حاکم نباید استبداد رأی داشته باشد. در ادامه می‌خواهد توجه به ارتش، صیانت از کشور، قاضیان، بازرگانان و صنعتگران را به حاکم گوشزد نماید. چون به واسطه آنان است که کشور قوی و امنیت و اقتصاد آن حفظ می‌شود. باید همیشه به فقرا و نیازمندان توجه داشته باشد و آنان را زیر نظر و مراقبت خود داشته باشد. آنان بر حاکمان خود حق دارند. با این کار جلوی سوء استفاده از نیازهای آنان گرفته می‌شود. اگر حاکمان چنین کنند، کشور خواهد توانست در برابر چالش‌ها بایستد و شرایط دشوار را تحمل نماید.

 

موضع واحد، دشمن را تضعیف می‌کند

از لبنان آغاز می‌کنیم که این روزها تحت تأثیر پیامدهای ناشی از تجاوز رژیم اسرائیل به حومه جنوبی بیروت است. این حادثه نشان داد که تنش آفرینی‌های اسرائیلی به صورت بی‌سابقه شدت یافته است و دشمن با این کارها می‌خواهد به نقش گذشته خود مبنی بر ایجاد ناامنی و بی‌ثباتی و داشتن آزادی کامل برای حمله و بمباران به هر جا و در هر ساعتی که منافعش اقتضا کرد، بازگردد. دشمن تلاش دارد توازن موجود مبتنی بر بازدارندگی متقابل در لبنان را تعدیل کند و آن را به توازن مبتنی بر حمله دلبخواهی تغییر دهد. می‌خواهد لبنان را به سوی تن دادن به خواسته‌هایی سوق دهد که حد و مرزی ندارند. آن چه که بیش از هر چیزی باعث فشار آوردن به لبنان شده است، اصرار دشمن بر در اختیار داشتن اراضی اشغالی لبنان و غارت منابع دریایی و... این کشور است.

در این زمینه، ما موضع گیری‌های رسمی و سیاسی رئیس جمهور، رئیس مجلس، نخست وزیر، شورای دفاع ملی و بخش‌های سیاسی، حزبی، مردمی و دینی را مهم می‌دانیم که همگی موضع واحد لبنان و حق آن در پاسخ دادن به نقض آشکار حاکمیت ملی و ثبات لبنان را مورد تأکید قرار دادند.

اگر نهادهای بین المللی و دولت‌های بزرگ به مسئولیت خود در جلوگیری از تجاوز عمل کنند و لااقل آن را محکوم نمایند، لازم نبود که سنگینی بار مقابله با تجاوزگری به عهده لبنان بیفتد؛ اما ما می‌دانیم که برخی از این دولت‌ها، به نام دفاع، تجاوزگری‌های دشمن را توجیه می‌نمایند. در اینجا باید از نقش جامعه عرب سؤال کرد. به ویژه این که یکی از کشورهای عضو آن در معرض تجاوز قرار گرفته است و این امر ایجاب می‌کرد که جامعه عرب برای ارسال پیام محکومیت و اتخاذ موضع واحد در برابر دشمن، به سرعت تشکیل جلسه می‌داد.

در مقابل، انتظار داریم صداهایی نیز بلند نشود که ممکن است دشمن از آن برای توجیه این تعدی و تعدی‌های بعدی بهره‌برداری کند. در اینجا باید به کسانی که از بابت واکنش‌های احتمالی دشمن بیم دارند، عرض کنیم: کسانی که در برابر دشمن ایستاده‌اند ماجراجو و بی‌توجه به امنیت و ثبات مردم نیستند. این مرحله بالاترین درجه وحدت را لازم دارد و ما شدیداً نیاز داریم که تمام عناصر قدرت خود را جمع کنیم، نه این که آن‌ها را از دست بدهیم. به ویژه کسانی را که در تاریخی نه چندان دور مفید بودن خود را به اثبات رساندند و سرزمین ما را آزاد کردند.

با وجود تداوم تجاوز نه فقط به لبنان بلکه به سوریه و عراق، در شرایطی که جنگ علیه غزه ادامه دارد و دشمن به محاصره ساکنان غزه ادامه می‌دهد، ما خواستار موضع گیری واحد عربی و اسلامی برای مقابله با آن هستیم. چون امید بستن به این که دولت آمریکا یا قدرت‌های بزرگ جلوی دشمن را بگیرد، سرابی بیش نیست و جزء اوهامی است که مردم بدان عادت کرده‌اند بدون این که واقعیت تجاوز را تغییر دهد.

ما پیش از این نیز آزمودیم که درآوردن خار با انگشت دیگران تجربه‌ای شکست خورده است. از این رو تصمیم ما این خواهد بود که خودمان با انگشت خود خارها را در آوریم.

باز هم در لبنان باید به اهمیت تلاش‌ها برای مقابله با وضعیت اقتصادی خطرناک کشور اشاره کنیم که بعد از تجاوزات اسرائیلی و تصمیمات که رتبه لبنان را کاهش داده‌اند، خطرناک‌تر شده است.

 

تشکر از پیشنهاد رئیس جمهور

در راستای حفظ قدرت و ثبات کشور، باید از پیشنهاد رئیس جمهور و پارلمان مبنی بر تشکیل نشست‌هایی که باعث پیدا شدن راه حل‌های سریع و کارآمد برای مشکلات اقتصادی شوند، تقدیر و تشکر کنیم.

خواست ما از جریان‌های سیاسی این است که در این شرایط اختلافات خود را فراموش کنند تا همه با هم در ایجاد راه حل‌های اقتصادی مشارکت کنیم؛ اما این راه حل‌ها باید ریشه‌ای باشند و بار اضافی به عهده مردم نگذارند. آن هم در شرایطی که سخن از بالا رفتن نرخ بنزین و ... است که شهروندان تاب تحمل آن را ندارند.

 

سالروز ناپدید شدن امام موسی صدر

این روزها سالروز ناپدید شدن امام موسی صدر و دو همراهش است. او که دعوتگر به سوی وحدت و گفتگو در سطوح مختلف بود. او سینه‌ای گسترده برای همه لبنانی‌ها بود و به همه مسائل عربی و اسلامی توجه داشت. از این رو مسئولیت متوقف کردن جنگ داخلی لبنان را به دوش کشید، برای نهادینه کردن وحدت داخلی تلاش کرد، در هر محفلی از وحدت داخلی کشور دفاع کرد، در برابر محرومیت‌ها ایستاد، برای صیانت از لبنان در برابر دشمن صهیونیستی تلاش نمود و حامی برجسته آرمان مردم فلسطین بود.

تصمیم به ربودن امام صدر و دو همراهش، تعدی به همه آزادی خواهان و حق طلبان بود. از این رو در عین حال که خواستار روشن شدن ابعاد گوناگون این قضیه هستیم، تأکید می‌کنیم همه لبنانی‌ها وظیفه دارند که با ابزارهای گوناگون برای کشف ابهامات این واقعه تلاش کنند تا مردم با ابعاد، برنامه‌ها و اهداف خطرناک این جنایت آشنا شوند؛ زیرا امام موسی صدر رهبر یک طایفه از لبنانی‌ها نبود بلکه رهبری ملی و میهنی بود و مسئولیت این کشور است که حول محور این قضیه متحد شوند و به وظایف خود در قبال آن عمل کنند.

 

آماده شدن برای موسم عاشورا

در خاتمه باید عرض کنیم که این روزها برای استقبال از عاشورا آماده می‌شویم. مناسبتی که تداوم هجرت پیامبر و تثبیت موفقیت‌ها و دستاوردهای آن است. عاشورا با فداکاری و وفاداری خود، تبلور اسلام بود و سیمای واقعی دین را به آن بازگرداند و از اسلام در برابر آشفتگی و تحریف صیانت نمود.

می‌خواهیم که این مناسبت و این نهضت، خاستگاهی برای اصلاح امت اسلامی باشد. همان طور که امام حسین(ع) می‌خواست خاستگاه وحدت، میدان برادری، عنوانی برای همگرایی جامعه اسلامی و عرصه‌ای برای دفاع از آزادی، عزت و کرامت و مقابله با طغیان، فساد و انحراف باشد. چون امام حسین(ع) پیشوای مسلمانان بود ولی برای تمام انسانیت عمل می‌کرد.