خطبه جمعه، 2 اسفند ماه 1398

مطالب مهم خطبه اول: ویژگی‌های ماه حرام / اصل فراموش شده / ماه‌های صلح / پاداش و مجازات مضاعف / بارش رحمت / دعا و مناسبت‌های ماه رجب / چه عبادت‌هایی را برگزینیم؟

مطالب مهم خطبه دوم: درد و رنج لبنانی‌ها / برنامه‌ای که قدس را هدف گرفته است / آیا سوریه به ثبات می‌رسد؟

 

بسم ‌الله الرحمن الرحیم

27 جمادی الثانی 1441 هـ برابر با 2 اسفند 1398 هـ و 21/2/٢٠٢٠ م

 

مطالب مهم خطبه اول: ویژگی‌های ماه حرام / اصل فراموش شده / ماه‌های صلح / پاداش و مجازات مضاعف / بارش رحمت / دعا و مناسبت‌های ماه رجب / چه عبادت‌هایی را برگزینیم؟

مطالب مهم خطبه دوم: درد و رنج لبنانی‌ها / برنامه‌ای که قدس را هدف گرفته است / آیا سوریه به ثبات می‌رسد؟

 

خطبه اول:

خداوند سبحانه و تعالی می‌فرماید: «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ الله اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتَابِ الله يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلَا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ الله مَعَ الْمُتَّقِينَ» صدق الله العظيم.

چند روز دیگر به یکی از ماه‌های بزرگ الهی که ماه رجب باشد، می‌رسیم. در لغت، رجب از ترجیب آمده است که به معنای بزرگ داشتن است و این نام به عظمت و میزان احترامی که این ماه برخوردار است، اشاره دارد.

 

ویژگی‌های ماه حرام

این ماه یکی از ماه‌های چهارگانه‌ای است که خداوند سبحانه و تعالی به آن‌ها اشاره داشته و از بقیه ماه‌های سال متمایز ساخته است. می‌فرماید: «إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ الله اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتَابِ الله يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ».

در حدیث آمده است: «إن الله اصطفى صَفَايا من خلقه اصطفى من الملائكة رسلا و من الناس رسلا واصطفى من الكلام ذِكْرَه واصطفى من الأرض المساجد و اصطفى من الشهور رمضان و الأشهر الحرم؛ خداوند پاکان خلق خود را برگزید. از ملائک رسولانی را برگزید، از مردمان نیز رسولانی را برگزید و از میان سخنان، یاد خود و از میان زمین مساجد و از میان ماه‌ها رمضان و ماه‌های حرام را برگزید.»

ماه‌های حرام ویژگی‌های خاصی دارند. از جمله این که جنگیدن در آن‌ها حرام است. از این رو آغاز جنگ در این ماه‌ها جایز نیست. حتی اگر جنگ قابل توجیه و مشروع باشد. اگر پیش از این ماه‌ها نیز جنگ‌هایی آغاز شده‌اند، باید در این ماه‌ها متوقف شوند. مگر این که جنگ برای دفاع از خود، جامعه، دین یا میهن باشد؛ اما باید در حدود دفاعی خود باقی بماند و به ضرورت‌ها بسنده شود.

قرآن کریم در اشاره به این اصل می‌فرماید: «يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ» بنابراین قرآن کریم وقوع جنگ در ماه‌های حرام را امر خطرناکی می‌داند.

 

اصل فراموش شده

این قانون اختصاص به اسلام ندارد. چون پیش از اسلام، در دوره جاهلیت نیز جنگیدن در این ماه‌ها حرام بود. چون این قانون از آموزه‌های حضرت ابراهیم(ع) بود؛ اما انسان‌های جاهلی نیز وقتی به مصلحت می‌دیدند نیز گاهی این قانون را زیر پا می‌گذاشتند و با آن بازی می‌کردند و اگر می‌خواستند که در یکی از این ماه‌ها وارد جنگ شوند، نام این ماه را با ماه‌های دیگر تغییر می‌دادند. برای مثال: اگر می‌خواستند در ماه رجب بجنگند، می‌گفتند که ماه رجب را به شوال و ماه شوال را به ماه رجب منتقل می‌کنیم.

این کار جاهلی، نسی‌ء نامیده شد و منظور از آن همان به تأخیر انداختن است. چون انسان‌های جاهلی ماه‌های حرام را به وقت دیگری به تأخیر می‌انداختند. قرآن کریم این کار را محکوم کرده، درباره آن می‌فرماید: «إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيَادَةٌ فِي الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَاماً وَيُحَرِّمُونَهُ عَاماً لِيُوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ الله فَيُحِلُّوا مَا حَرَّمَ الله زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ وَالله لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ».

وقتی خداوند متعال بازی کردن با ماه‌های حرام را به شدت محکوم می‌نماید، نشان از آن دارد که چه اندازه این ماه‌ها نزد خداوند متعال اهمیت دارند و چه نقش مهمی در زندگی فردی و اجتماعی بازی می‌نمایند.

 

ماه‌های صلح

خداوند متعال می‌خواهد که این ماه‌ها، ماه‌های صلح و امنیت باشند. هیچ انسانی متعرض انسان دیگری نشود، جنگ در این ماه‌ها متوقف شوند، مقابله به مثل‌ها و درگیری‌های خانوادگی و قبیله‌ای در این ماه‌ها متوقف شوند و حتی نزاع‌های شخصی که میان افراد در محیط کار روی می‌دهد، اختلافات خانوادگی یا درگیری‌های به دلایل سیاسی و اجتماعی اتفاق می‌افتند نیز باید متوقف شوند.

این واقعیت اشاره به آن دارد که در اسلام، اصل بر صلح است نه جنگ، چون جنگ از جمله موارد استثنائی است. در آیات بسیاری از قرآن کریم نیز چنین دعوتی وجود دارد. چرا که خداوند متعال می‌فرماید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً» و نیز می‌فرماید: «وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَ». حتی در این دنیا نیز درود و احوال پرسی میان مسلمانان نیز سلام قرار داده شده است و انسان مسلمان در پایان هر نماز خود آن را تکرار نموده، می‌گوید: «السّلام عليك ورحمة الله وبركاته» و در آخرت درود بهشتیان نیز سلام است: «دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللّهمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ».

ما نیز شدیداً نیاز داریم که این ارزش را در میان خود عمق ببخشیم. چون استفاده از اسلحه و دست زدن به جنایت یا قتل خیلی آسان شده است. به خاطر کوچک‌ترین اختلافی، جنایت رخ می‌دهد. به خاطر انتقام جویی، بروز اختلاف بر سر ارث در درون یک خانواده، مشکلات زناشویی، تجاری، مالی، دینی، مذهبی و سیاسی خیلی راحت جنایت می‌کنند. چه بسیار کسانی که به خاطر دست کشیدن از این ارزش و گرفتار آمدن در دام واکنش و خشم، جان خود را از دست داده‌اند. از این رو چهار ماه حرام کافی است تا مفهوم صلح و آرامش در میان مردم تقویت شود.

 

پاداش و مجازات مضاعف

علاوه بر ویژگی صلح آمیز بودن ماه‌های حرام، ویژگی دیگر این ماه‌ها این است که پاداش و مجازات در آن‌ها مضاعف است. در این باره در حدیث آمده است: «تحفَّظوا على أنفسكم فيها واجتنبوا الخطايا، فإنّ الحسنات فيها تضاعف، والسيّئات فيها تضاعف؛ در این ماه‌ها، مواظب خودتان باشید و از ارتکاب خطا و اشتباه پرهیز نمایید. چون [پاداش] حسنات و [مجازات] گناهان در آن‌ها مضاعف است.»

از این رو در آیه‌ای که از ماه‌های حرام سخن می‌گوید، تأکید شده است: «فَلَا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ» با این که این کار در هر زمانی واجب است. چون جایز نیست که انسان با ارتکاب گناه و اهانت به مردم به خودش ستم کند. ولی که این در ماه‌های حرام به آن اشاره شده است، برای تأکید بر حساسیت آن است.

اثر مضاعف، به دیات و حتی قتل خطأی نیز کشیده شده است. در حدیث آمده است که از امام باقر(ع) درباره قتل خطأی در ماه حرام سؤال شد. فرمود: «تُغَلَّظُ عَلَيْهِ الدِّيَةُ وَ عَلَيْهِ عِتْقُ رَقَبَةٍ أَوْ صِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ مِنْ أَشْهُرِ الْحُرُمِ؛ دیه بر او تغلیظ و سنگین می‌شود و علاوه بر تغلیظ دیه باید یک بنده آزاد کند یا دو ماه از ماه‌های حرام را پشت سر هم روزه بگیرد.» غیبت، سخن چینی و کینه توزی را نیز باید با این مورد قیاس کرد؛ بنابراین به خاطر پیامدهای ناگواری که درد، این ماه‌ها فرصتی است که برای ترک این گناهان تمرین کنیم.

 

بارش رحمت

اهمیت ماه رجب به این مورد که با سایر ماه‌های حرام مشترک دارد، منحصر نمی‌شود، بلکه خداوند سه ویژگی دیگر نیز به ماه رجب داده است که به نزول رحمت الهی بر بندگان در این ماه مربوط می‌شود.

پیامبر خدا در اشاره به فیوضات ماه رجب، هنگام ورود به این ماه، برای مردم سخنرانی می‌کرد و بعد از حمد ثنای الهی و درود و صلوات بر پیامبران، به یاران خود چنین می‌فرمود: «قد أظَلَّكُم شَهرٌ عظيمٌ مُبارَكٌ و هو شَهرُ الأصَبِّ يَصُبُّ فيهِ الرحمَةَ عَلى مَن عَبَدَهُ إلاّ عَبدا مُشرِكا أو مُظهِرَ بِدعَةٍ في الإسلامِ فاستكثروا من قول أستغفر الله وأسأله التَّوبة فالله غفور رحيم؛ ماه بزرگ و مباركى بر شما سايه افكنده است، اين ماه، ماه فرو ريزنده است. خداوند در اين ماه رحمت خود را بر بندگانش فرومی‌ریزد، مگر آن كه بنده‌ای مشرک يا پديد آورنده بدعتى در اسلام باشد؛ بنابراین در این ماه بسیار بگویید: أستغفر الله وأسأله التّوبة. چون خداوند بخشنده و مهربان است.»

ولی این رحمت مجانی نیست بلکه به روزه داران، شب زنده داران، ذکر گویان، استغفار کنندگان در سحرها، قاریان قرآن، صدقه دهندگان و بخشندگان تعلق خواهد گرفت.

از این رو در حدیثی از پیامبر خدا(ص) آمده است: «إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَک وَ تَعَالَى نَصَبَ فِي اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ مَلَکاً يُقَالُ لَهُ اَلدَّاعِي فَإِذَا دَخَلَ شَهْرُ رَجَبٍ يُنَادِي ذَلِک اَلْمَلَک کلَّ لَيْلَةٍ مِنْهُ إِلَى اَلصَّبَاحِ طُوبَى لِلذَّاکرِينَ طُوبَى لِلطَّائِعِينَ؛ خداوند در آسمان هفتم فرشته‌ای را قرار داده است که اسمش داعی است؛ وقتی ماه رجب وارد می‌شود، فرشته‌ای که در آسمان هفتم است هر شب از ماه رجب تا به صبح ندا می‌دهد: خوشا به حال ذاکرین، خوشا به حال اطاعتکنندگان.»

 

دعا و مناسبت‌های ماه رجب

دعا جایگاه ویژه‌ای در این ماه دارد. در این ماه دعاهایی وارد شده است که حاکی از محبت و تشکر از خداوند و نعمت‌های اوست. در اینجا می‌خواهیم به دعایی اشاره نماییم که مستحب است بعد از هر نماز در این ماه خوانده شود: «یا مَنْ اَرْجُوهُ لِکُلِّ خَیْرٍ، وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کُلِّ شَرٍّ، یا مَنْ یُعْطِى الْکَثیرَ بِالْقَلیلِ، یا مَنْ یُعْطى‏ مَنْ سَئَلَهُ، یا مَنْ یُعْطى‏ مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَ مَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ‏، تحَنُّناً مِنْهُ وَ رَحْمَةً، اَعْطِنى‏ بِمَسْئَلَتى‏ اِیَّاکَ، جَمیعَ خَیْرِ الدُّنْیا وَ جَمیعَ خَیْرِ الْأخِرَةِ، وَ اصْرِفْ عَنّى‏ بِمَسْئَلَتى‏ اِیّاکَ جَمیعَ شَرِّ الدُّنْیا، وَ شَرِّ الْأخِرَةِ، فَاِنَّهُ‏ غَیْرُ مَنْقُوصٍ مااَعْطَیْتَ، وَ زِدْنى‏ مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ؛ اى که براى هر خيرى به او اميد دارم و از خشمش در هر شرى ايمنى جويم. اى که مى‏دهد (عطاى) بسيار در برابر (طاعت) اندک. اى که به هرکه از تو خواهد عطا کنى. اى که به کسى که از تو نخواهد و نه تو را بشناسد از روى نعمت بخشى و مهرورزى عطا کنى. به خاطر درخواستى که از تو کردم همه خوبى دنيا و همه خوبى و خير آخرت را به من عطا کن و به خاطر همان درخواستى که از تو کردم همه شر دنيا و شر آخرت را از من بگردان. زيرا آنچه تو دهى چيزى کم ندارد (يا کم نيايد) و بر من از فضلت اى بزرگوار بيفزا».

در پایان باید به برخی مناسبت‌هایی اشاره نماییم که بر ارزش این ماه می‌افزاید و این ماه حاوی آن‌هاست. چون در این ماه، جبرئیل بر پیامبر خدا(ص) نازل شد تا دعوت الهی را به آن حضرت ابلاغ نماید. این که شاهد، بشارت دهنده و بیم دهنده باشد و مردم را از تاریکی نادانی، بردگی و عقب ماندگی به سوی نورِ، ایمان و آگاهی ببرد.

در شب بیست و هفتم ماه رجب، سیر پیامبر خدا از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی روی داد تا تأکیدی بر ارتباط میان این دو مسجد و جدایی ناپذیر بودن آن‌ها تا روز قیامت باشد.

ولادت و وفات برخی از ائمه اهل بیت(ع) در این ماه اتفاق افتاده است. بزرگداشت یاد آن‌ها باعث تقویت وابستگی ما به پیامبر(ص) و اهل بیت(ع)، احساس مسئولیت برای حرکت در مسیر آن‌ها و التزام به ارزش‌هایی است که آن‌ها به دوش کشیدند و برای آن‌ها فداکاری‌های بسیاری به خرج دادند.

 

چه عبادت‌هایی را برگزینیم؟

عبادت‌های بسیاری هستند که احادیث پیامبر خدا(ص) و اهل بیت(ع) برای کسب برکات و خیرات الهی به انجام آن‌ها تشویق کرده‌اند. اعم از روزه‌داری، نماز، استغفار، ذکر، تلاوت قرآن و سایر اعمال خیر؛ بنابراین هر کدام از ما باید عبادت‌هایی را انجام دهیم که قادر به انجام آن‌ها هستیم تا با این عبادات ارتباط با خداوند را رشد دهیم و مسیر زندگی خود را اصلاح نماییم تا زندگی ما در مسیری قرار گیرد که خداوند از ما می‌خواهد از آن عبور نکنیم.

هنگام استقبال از این ماه باید این چنین دعا کنیم: «اَللّـهُمَّ اَهِلَّهُ عَلَيْنا بِالاْمْنِ والاِيمانِ، وَالسَّلامَةِ وَالاِسْلامِ، وَالْعافِيَةِ الْمجَلَّلَةِ وَدِفاعِ الاَسْقامِ، وَالْعَوْنِ َعَلَى الصَّلاةِ وَالصِّيامِ وَالْقِيامِ وَتِلاوَةِ الْقُرآنِ، اَللّـهُمَّ سَلَّمْنا لِشَهْرِ رَمَضانَ وَتَسَلِّمْهُ مِّنا، وَسَلِّمْنا فيهِ حَتّى يَنْقَضِيَ عَنّا شَهْرُ رَمَضانَ وَقَدْ عَفَوْتَ عَنّا وَغَفَرْتَ لَنا وَرَحِمْتَنا؛ خدايا اين ماه را با امنيت و ايمان و تندرستى و اسلام و عافيت کامل و دفاع از دردها و کمک بر نماز و روزه و شب زنده دارى و تلاوت قرآن بر ما نو کن. خدايا ما را براى ماه رمضان سالم کن و سالم از ما دريافتش کن و ما را در آن سالم بدار تا ماه رمضان از ما بگذرد و تو از ما گذشته باشى و ما را آمرزيده و مورد مهر خويش قرار داده باشى.»

 

خطبه دوم:

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی سفارش می‌کنم که امام باقر(ع) به یکی از یاران خود توصیه نمود: «يَا جَابِرُ! أَيَکتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ؟ فَوَاللَّهِ، مَا شِيعَتُنَا إِلَّا مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَأَطَاعَهُ، وَمَا کانُوا يُعْرَفُونَ يَا جَابِرُ إِلَّا بِالتَّوَاضُعِ، وَالتَّخَشُّعِ، وَالْأَمَانَةِ، وَکثْرَةِ ذِکرِ اللَّهِ، وَالصَّوْمِ، وَالصَّلاةِ، وَالْبِرِّ بِالْوَالِدَيْنِ، وَالتَّعَاهُدِ لِلْجِيرَانِ مِنَ الْفُقَرَاءِ وَأَهْلِ الْمَسْکنَةِ، وَالْغَارِمِينَ، وَالأَيْتَامِ، وَصِدْقِ الْحَدِيثِ، وَتِلاوَةِ الْقُرْآنِ، وَکفِّ الأَلْسُنِ عَنِ النَّاسِ إِلا مِنْ خَيْرٍ، وَکانُوا أُمَنَاءَ عَشَائِرِهِمْ فِي الْأَشْيَاءِ. حَسْبُ الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ أُحِبُّ عَلِيّاً وَأَتَوَلاهُ، ثُمَّ لَا يَکونَ مَعَ ذَلِک فَعَّالاً، فَلَوْ قَالَ إِنِّي أُحِبُّ رَسُولَ اللَّهِ، فَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وآله خَيْرٌ مِنْ عَلِيٍّ(ع)، ثُمَّ لا يَتَّبِعُ سِيرَتَهُ وَلا يَعْمَلُ بِسُنَّتِهِ، مَا نَفَعَهُ حُبُّهُ إِيَّاهُ شَيْئاً. فَاتَّقُوا اللَّهَ، وَاعْمَلُوا لِمَا عِنْدَ اللَّهِ، لَيْسَ بَيْنَ اللَّهِ وَبَيْنَ أَحَدٍ قَرَابَة. أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَکرَمُهُمْ عَلَيْهِ أَتْقَاهُمْ وَأَعْمَلُهُمْ بِطَاعَتِهِ. يَا جَابِرُ، وَاللَّهِ مَا يُتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ تَبَارَک وَتَعَالَى إِلَّا بِالطَّاعَةِ، وَمَا مَعَنَا بَرَاءَةٌ مِنَ النَّارِ، وَلَا عَلَى اللَّهِ لِأَحَدٍ مِنْ حُجَّةٍ. مَنْ کانَ لِلَّهِ مُطِيعاً، فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ، وَمَنْ کانَ لِلَّهِ عَاصِياً، فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَمَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَالْوَرَعِ؛ آیا کسانی که خود را شیعه می‌خوانند، ادعای محبت ما کافی است؟ به خدا قسم کسی که تقوای خدا نداشته و مطیع خدا نباشد، شیعه ما نیست. ای جابر! شیعیان ما جز با تواضع، خشوع، یاد بسیار خدا، روزه، نماز، خدمت به پدر و مادر، سرکشی از فقیران، بدهکاران و یتیمان، راست‌گویی، تلاوت قرآن و نگه‌داری زبان از آبروی دیگران، شناخته نمی‌شوند. شیعیان ما جز خیر مردم نمی‌گویند. امین قبیله و عشیره خویش‌اند. کافی نیست که فرد فقط محبت علی داشته باشد، ولی فعل شیعه‌گری از او ظاهر نگردد. اگر کسی بگوید: محب رسول خدایم با این که رسول خدا از علی افضل بوده، ولی تابع سیره و روش قولی و عملی و اخلاقی پیامبر نباشد. این دوستی، او را فایده بخش نخواهد بود پس تقوای خدا داشته باشید. برای رسیدن به کرامت خدایی تلاش کنید. بدانید خدا را با فرد و گروهی خویشاوندی نیست. محبوب‌ترین بندگان به پیشگاه خدا، باتقواترین و کوشاترین آنان در طاعت است. جز به طاعت نمی‌توان به خدا تقرب جست. برات نجات از آتش با ما نیست و کسی بر خدا حجت ندارد. هر کس مطیع ما باشد، ولی ماست. هر کس سالک طریق گناه باشد، دشمن ماست. جز با تقوا و عمل، راهی به ولایت ما نیست.»

امام باقر(ع) با این توصیه می‌خواهد دیدگاه رایجی را که برخی دارند، تعدیل کند. آن‌هایی که عقیده دارند محبت اهل بیت(ع) برای شیعه و موالی بودن کفایت می‌نماید؛ اما آن حضرت می‌فرماید که شیعه بودن منحصر به عاطفه و احساسات نیست بلکه این محبت باید در رفتار و عمل انسان تجلی یابد. شیعه کسی است که در طاعت خداوند، یاد خدا، صداقت، امانت‌داری، خدمت به نیازمندان، مستمندان و بده کاران برجسته باشد. نشانه تفاوت و برجستگی او در میان مردم همین است. او هر جا که برود، اثر نیک از خود به جای می‌گذارد و مردم از نعمت وجود او برخوردار می‌شوند. هرگاه به چنین مرتبه‌ای رسید، از بخشندگی، مسئولیت‌پذیری و توانایی بیشتری برای مقابله با چالش‌ها برخوردار خواهد گردید.

 

درد و رنج لبنانی‌ها

از لبنان آغاز می‌کنیم که در همه زمینه‌ها درد و رنج لبنانی‌ها افزایش یافته است. واقعیت‌ها و آمار نشان می‌دهند که نسبت فقر و بیکاری، بسته شدن شرکت‌های تجاری، صنعتی، رستوران‌ها و هتل‌ها، مهاجرت و بالا رفتن قیمت‌ها افزایش یافته است. در حالی که با توجه به خزانه و افول اقتصادی کنونی، دولت از بازپرداخت وام‌هایی که مهلت پرداخت آن‌ها به سر رسیده یا در آینده نزدیک به سر خواهد آمد، ناتوان است. کمک‌هایی هم که کشور منتظرشان هستند، تابع فشارهای آمریکا و پذیرش شرایطی است که منحصر به انجام اصلاحات ضروری در زیرساخت‌های داخلی دولت لبنان نیست، بلکه حاکمیت ملی لبنان یا تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی آن را نیز در برمی‌گیرد.

این امر ایجاب می‌کند لبنانی‌هایی که علاقه‌مند آزادی و استقلال کشور خود هستند، با سرانگشت خودشان خار‌ها را درآورند. باور ما این است که اگر لبنانی‌ها با یکدیگر همکاری کنند و در بستن مجاری فساد و حیف و میل، به ویژه برق و بازپس گیری اموال به غارت رفته توسط مسئولان و متنفذان یا اموالی که به خارج از کشور منتقل شده‌اند و خروجشان به اموال دولتی ضرر وارد کرده‌اند، جدی باشند، می‌توانند چنین کاری را انجام دهند.

از این رو از دولت لبنان می‌خواهیم بدون این که به حاکمیت ملی، سیاست، اقتصاد، امنیت و معیشت شهروندان آسیب وارد شود، از همه ابزارها برای نجات کشور استفاده کنند.

در همین زمان از جریان‌های سیاسی می‌خواهیم که به مسئولیت خود در کمک به انجام وظایف دولت عمل کنند؛ زیرا اگر این وضعیت ادامه یابد، پیامدهای آن به دولت کنونی و گروه خاصی منحصر نخواهد ماند و همه کشور خصوصاً آن‌هایی را که پیش از این بر کشور حاکم بودند، در بر خواهد گرفت؛ بنابراین به آن اندازه که زمان همکاری و خیرخواهی است، زمان پاس گاری مسئولیت‌ها و اتهام زنی‌های متقابل نیست.

برخی‌ها هم می‌گویند که ما بیرون از حاکمیت هستیم و در دولت مشارکت نداریم و به عنوان مخالف حق انتقاد داریم. اگر این کار برای تصفیه حساب و تعمیق چنددستگی‌های سیاسی و متشنج کردن فضا نباشد، امر پذیرفته شده‌ای است. حال آن که کشور در وضعیت طبیعی قرار ندارد و خطرات بزرگی غذا، دارو و ساده‌ترین ابزارهای زندگی مردم این کشور را تهدید می‌نماید و اگر آزادی و استقلال کشور مورد تهدید قرار گیرد، مردم نمی‌توانند به اموال خود برسند.

در همین زمان نقش لبنانی‌ها این است که برای مقابله با این مرحله دشوار، از همدیگر پشتیبانی کنند و به همدیگر کمک نمایند. در این زمینه تمام شهروندان مسئولیت دارند. به ویژه تجار که نباید حرص و طمع شان آن‌ها را وادارد که قیمت کالاها را آن چنان غیرقابل قبول بالا ببرد که از بالا رفتن بهای دلار نیز فراتر برود.

دستگاه قضایی باید از سیاست دور بماند

در راستای صحبت پیرامون دستگاه قضایی و تشکیلات آن، به نمایندگی از همه لبنانی‌ها بار دیگر درخواست می‌کنیم که دستگاه قضایی از سیاست دور بماند و قضاتی پاک دست و به دور از سهمیه بندی‌ها و پارتی‌ بازی‌هایی که کشور را به مرز فروپاشی رسانده است، انتخاب شوند. چون روشن شده است که جز با دستگاه قضایی عادل، پاک و مستقل، کشور سرپا نمی‌ماند و مشکلاتی که کشور از آن در رنج و مرارت است، درمان نمی‌شوند.

در همین راستا ما موضع‌گیری‌های اخیر آمریکا را برای اعمال مجازات علیه لبنان به خاطر تداوم دستگیری مزدوری که در زندان خیام علیه لبنانی‌ها دست به جنایت زده بود، غیرقابل قبول می‌دانیم و معتقدیم که این موضع‌گیری‌ها به حاکمیت ملی لبنان و لبنانی‌ها آسیب می‌زند.

 

برنامه‌ای که قدس را هدف گرفته است

به فلسطین اشغالی می‌رسیم. اشغالگران صهیونیست برای برنامه شهرک‌سازی جدید در قلب قدس آماده می‌شوند. هدف از این شهرک‌سازی قطع راه‌های ارتباطی، یهودی‌سازی و مصادره باقیمانده این شهر مقدس و بستن راه بر پایتخت دولت فلسطینی است که معامله قرن از آن سخن رانده است. آن چه به دشمن صهیونیستی کمک می‌کند که در این مسیر گام بردارد، سکوت عربی و اسلامی و گسترش دایره عادی‌سازی روابط با دشمن است.

مقابله با این وضعیت ایجاب می‌کند که وحدت فلسطینی راسخ‌تر شود و ملل عربی و اسلامی و جریان‌های رهایی‌بخش، آزادی‌خواه و صلح‌طلب جهان از مردم فلسطین حمایت کنند.

 

آیا سوریه به ثبات می‌رسد؟

در خاتمه هشدار می‌دهیم آن چه اخیراً در سرزمین‌های سوریه جریان دارد، بسیار خطرناک است. هدف این است که جلوی تحقق ثبات، وحدت و رهایی مردم از درد و رنج در داخل و خارج سوریه گرفته شود. اگر فلان دولت نسبت به امنیت خود دغدغه دارد، این امر نباید با ویرانی بیشتر سوریه و اشغال بخش‌هایی از آن تأمین شود بلکه باید بر اساس تفاهمات سیاسی این خواسته تحقق یابد. زمان آن فرارسیده است که سوریه از ثبات داخلی برخوردار شود و این نیز جز با تقویت وحدت داخلی و جلوگیری از کسانی که از بیرون امنیت این کشور را مختل می‌کنند، تحقق نمی‌یابد.