خطبه جمعه، 26 فروردین ماه 1401

مطالب مهم خطبه اول: بخشنده سخاوتمند / بخشش فراگیر / اهمیت عطا و بخشندگی / بخشش مظهر ایمان است / باید ارزش بخشش تقویت شود.

مطالب مهم خطبه دوم: بحران‌ها و صندوق بین المللی پول / پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها! / فرصت انتخابات / نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است / آتش‌بس در یمن / مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها.

 

بسم الله الرحمن الرحیم

14 رمضان 1443 هـ برابر با 26 فروردین 1401 و 15/04/2022 م

در سالروز میلاد امام حسن(ع): تأکید بر ارزش بخشندگی

 

مطالب مهم خطبه اول: بخشنده سخاوتمند / بخشش فراگیر / اهمیت عطا و بخشندگی / بخشش مظهر ایمان است / باید ارزش بخشش تقویت شود.

مطالب مهم خطبه دوم: بحران‌ها و صندوق بین المللی پول / پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها! / فرصت انتخابات / نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است / آتش‌بس در یمن / مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها.

 

خطبه دینی:

خداوند سبحانه و تعالى می‌فرماید: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» صدق الله العظيم.

پانزدهم ماه مبارک رمضان سالروز ولادت دومین امام اهل بیت(ع) را که خداوند پلشتی را از آن‌ها زدوده و آن‌ها کاملاً پاک و مطهر گردانیده است، گرامی می‌داریم. او امام حسن بن علی(ع)، ریحانه رسول خدا(ص) و سرور جوانان اهل بهشت است.

امامی که یاد او، یادآور صفات رسول خدا(ص) است که در وجود آن حضرت تبلور یافته بودند؛ زیرا او از نظر سیرت و صورت شبیه‌ترین مردم به رسول خدا بود.

مسلمانان اگر آرزوی دیدن رسول خدا(ص) را داشتند به او می‌نگریستند و علم، بردباری، عبادت، هیبت، زهد، شجاعت، عطا، کرامت، سخاوت و محبت، توجه و مهربانی به مردم پیامبر خدا(ص) را در وجود او می‌یافتند.

در این مناسبت خجسته نمی‌توانیم به همه ویژگی‌ها و محاسن این امام بپردازیم و به یکی از این صفاتی که او را متمایز می‌کرد و این صفت به او نسبت داده می‌شد، بسنده می‌کنیم که آن هم ویژگی سخاوت و بخشندگی است.

 

بخشنده سخاوتمند

چنان که در سیره ایشان آمده است، امام حسن(ع) به فقرا و نیازمندان و هر کسی که از نیازش آگاه بود یا از او در‌خواست کمک می‌کرد، بخشنده بود. تا جایی که به کریم اهل بیت معرفی شد. وقتی امام حسن(ع) را با این صفت توصیف می‌کنند، به این معنا نیست که بقیه اهل بیت سخاوتمند نبودند؛ زیرا سخاوت، بخشش، کرم و عطا صفتی است که همه اهل بیت از آن برخوردار بودند.

اما تمایز امام حسن(ع) به این صفت، به دلیل شرایطی است که اقتضا می‌کرد امام بسیار بخشنده باشد؛ زیرا مردم در آن مرحله به شدت در مضیقه و سختی قرار داشتند و همین امر باعث شد که ایشان به وضعیت اجتماعی مردم توجه ویژه‌ای داشته باشد، نیازهایشان را برآورده سازد و خواسته‌هایشان را تأمین کند.

در سیره امام حسن(ع) آمده است: اگر گدایی در خانه‌اش را می‌زد، رد نمی‌کرد. حتی اگر خود و اهل بیتش چیزی نداشته باشند. روزی از او پرسیدند: چرا حتی اگر نیازمند هم باشی، گدا را رد نمی‌کنی؟ حضرت فرمود: «إِنَ اللّه َ عَوَّدَنى عادَةً أَنْ يـُفيضَ نِعَمَهُ عَلَيَّ وَعـَوَّدْتُهُ أَنْ أَفيضَ نِعَمَهُ عَلَى النّاسِ فَأَخْشى إنْ قَطَعْتُ العادَةَ أَنْ يَمْنَعَنى العادَةَ؛ فرمود: خداوندی که نعمت‌هایش را بر من ارزانى داشته، می‌خواهد كه من هم به مردم كمك كنم و می‌ترسم كه اگر بخشش خود را از مردم دريغ دارم، خداوند هم به من عنايتش را دريغ دارد و منع نمايد.»

اذا ما اتاني سائل قلت مرحبا

بمن فضله فرض علي معجل

یعنی: هنگامي كه سائلي نزد من آيد به او گويم: خوش آمدي اي كسي كه بخشش به او بر من فرضي عاجل است.

آن حضرت در حال طواف کعبه، صدای مردی را شنید که در کنار او از خداوند طلب مال می‌کرد؛ پس صبر نکرد تا طواف خود را تمام کند، بلکه طواف خود را قطع کرد و به خانه رفت تا برای او پول بیاورد. وقتی به او گفتند: چرا این کار را کردی؟ می‌توانستی از او مهلت بخواهی تا طواف خود را تمام کنی؟ حضرت فرمود: ترسیدم خداوند عطای به این شخص را به دیگری بفرستد.

آن قدر سخاوتمند بود که وقتی غلامی را دید که در باغ اربابش کار می‌کرد و از نان خود یک لقمه خود می‌خورد و لقمه‌ای به سگی که کنارش نشسته بود، می‌داد؛ یعنی نان را با سگ تقسیم می‌کرد. به او فرمود: چه چیزی تو را به این کار واداشت؟ گفت: من از این سگ شرم دارم که خود بخورم و به او غذا ندهم. امام حسن(ع) به او فرمود: «همین جا باش تا من بیایم». امام نزد صاحب غلام رفت و او و باغی را که در آن بود خرید. سپس او را آزاد کرد و باغ را نیز به او بخشید.

مردی نیازمند وقتی نزد آن حضرت آمد که او در میان مردم بود – در اینجا به میزان توجه امام حسن(ع) به حفظ حیثیت فقرا و عدم بی‌احترامی به آن هنگام انفاق توجه کنید. - به او فرمود: «حاجت خود را بر کاغذی بنویس و به ما بده.» می‌خواست در حضور مردم احساس خجالت نکند. سپس امام(ع) حاجت او را دو چندان داد. یکی برای رفع حاجت و دیگری برای درخواست کردن او؛ زیرا او با طرح درخواست، در واقع آبروی خود را در برابر او از دست داد. حضرت با خضوع فراوان به او بخشید. یکی از کسانی که در مجلس حضور داشت گفت: به راستی این نوشته برای این مرد چه پر برکت بود ای پسر رسول خدا! آن حضرت فرمود: «برکت آن برای ما زیادتر بود؛ زیرا ما را شایسته این کار خیر قرار داد. مگر ندانسته‌ای که بخشش و خیر واقعی، آن است که بدون درخواست باشد و اما آنچه را پس از درخواست بدهی، آن را در برابر آبرویش پرداخته‌ای!»

 

بخشش فراگیر

عطای امام(ع) به یاران و مخلصان آن حضرت منحصر نبود. در سیره ایشان آمده است که آن حضرت از کنار مردی از اهل شام گذشت که معاویه با کینه و نفرت نسبت به امام حسن(ع) وجود او را پر کرده بود. وقتی آن مرد امام را دید، بدون مقدمه شروع به دشنام دادن کرد. امام ساکت بود و به او پاسخی نداد تا اینکه آن مرد از دشنام دادن فارغ شد، امام حسن(ع) به سویش رفت و به او فرمود: «ای پیرمرد! به گمانم مرد غریبی هستی و شاید مرا اشتباه گرفته‌ای. پس اگر از ما طلب بخشش کنی، از تو درمی‌گذریم و اگر از ما مالی بخواهی، به تو می‌دهیم و اگر از ما راهنمایی بخواهی، راهنمایی‌ات می‌کنیم و اگر از ما مَرکب بخواهی، مرکبی برایت فراهم می‌کنیم و اگر گرسنه باشی، تو را سیر می‌کنیم و اگر برهنه باشی، تو را می‌پوشانیم و اگر نیازمند باشی، تو را بی‌نیاز می‌سازیم و اگر رانده شده باشی، پناهت می‌دهیم و اگر نیازی داشته باشی، برایت برآورده می‌سازیم.» کافی است بخواهی تا خواسته‌ات را برآورده کنیم. سپس دست او را گرفت و به خانه خود برد. وقتی با وجود آن همه فحش و دشنام، مرد شامی احسان و کرم امام را دید، در حالی از خانه آن حضرت خارج می‌شد که می‌گفت: و خدا داناتر است که رسالت‌های خود را کجا قرار دهد؛ و بعد از این که امام حسن(ع) مبغوضترینِ مردم نزدش بود، اینک، محبوب‌ترین مردم نزدش شده بود.

 

اهمیت عطا و بخشندگی

عزیزان! امام حسن(ع) با رفتار خود ارزشی را به نمایش گذاشت که مورد نظر خداوند است و خداوند از ما خواسته است که زندگی را بر اساس آن بسازیم و آن ارزش بخشش است؛ پس خداوند از مردم می‌خواهد که زندگی خود را آکنده از عطا و بخشندگی کنند و به عطا و بخشندگی او تأسی جویند که در این هستی که به تسخیر انسان درآورده است، حد و مرزی ندارد. خودخواه نباشند؛ به نحوی که به درد مردم و نیازمندان پشت کنند و اگر توجهشان خیلی بزرگ شد، فقط خانواده یا اطرافیانشان را در برمی‌گیرد، در حالی که آنچه لازم است این توجه تمام نیازمندان را در بربگیرد.

عطا و بخشندگی در صورت وقوع، به حل مشکلات نیازمندان و شاد کردن آنان محدود نمی‌شود، بلکه علیرغم اهمیتی که این کارها دارد، در تحکیم روابط بین مردم و تقویت پیوندهای میان آن‌ها نیز سهیم است. بخشندگی ضامن آرامش، امنیت و قوام جامعه است. رفاه و ثبات جامعه ممکن نیست، مگر زمانی که افراد آن روحیه شفقت و مهرورزی داشته باشند و هر کدام دست دیگری را بگیرند؛ زیرا فقر طرحی برای درگیری و نزاع است و باعث نابودی جامعه و ورود شیاطین جن و انس به آن می‌شود.

در این باره امیرالمؤمنین علی(ع) در وصیت خود به فرزندش امام حسن(ع) می‌فرماید: «لا تَلُم إنسانا يَطلُبُ قوتَهُ؛ فَمَن عَدِمَ قوتَهُ كَثُرَ خَطاياهُ؛ كسى را كه در پى روزی‌اش است، سرزنش مكن كه هر كس بی‌روزی مانَد، خطاهايش بسيار می‌شود.» البته از این حدیث فهمیده نمی‌شود که فقر، توجیه‌گر تعدی به اموال مردم یا اموال عمومی است، بلکه هدف آن هشدار دادن به خطرات فقر و نداری است و از این رو معنای آن تشویق به بخشش است.

 

بخشش مظهر ایمان است

بخشندگی مظهر ایمان است؛ پس مؤمن واقعی کسی است نفسی سخاوتمند و دستی بخشنده داشته باشد و این همان چیزی است که انسان را به پروردگارش نزدیک می‌کند و نزدیک‌ترین راه به بهشت و برات امان از آتش جهنم است. از این رو، هنگامی که فردی نزد رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: ای رسول خدا! برترین مردم از جهت ایمان کدام است؟ فرمود: «آن که دستش برای بذل و بخشش از دیگران بازتر باشد»؛ و فرمود: «إِنَّ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَسْخَاهُمْ كَفّاً؛ محبوب‌ترین مردم نزد خداوند عزوجل، سخی‌ترین آن‌هاست.»

در حديث آمده است: «اَلسَّخِيُّ قَرِيبٌ مِنَ اَللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّاسِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّارِ وَ اَلْبَخِيلُ بَعِيدٌ مِنَ اَللَّهِ بَعِيدٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّاسِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّار؛ سخاوتمند به خدا نزديک، به بهشت نزديک و به مردم نزديک و از دوزخ دور است و بخيل از خدا دور، از بهشت دور، از مردم دور و به دوزخ نزديک است.»

خداوند متعال نیز بخل و افراد بخیل را نکوهش کرده و فرموده است: «مَنْ يَبْخَلُ وَمَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَاللهُ الْغَنِيُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ».

بنابراین آن طور که خیال می‌کنیم، بخل ورزیدن، بخل به فقیر یا خداوند نیست؛ زیرا خداوند به عطای ما نیازی ندارد و خداوند عهده‌دار امور فقرا و ایتام است. ولی ما با بخل ورزیدن خود، جایگاه خود را نزد خدا و مردم از دست می‌دهیم: «وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ».

خداوند سبحان فرموده است: «وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آَتَاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».

 

باید ارزش بخشش تقویت شود

در این شرایط دشوار ما نیاز داریم تا این ارزش را در جان خود و جامعه تقویت کنیم. جامعه‌ای که فقر در آن بیداد می‌کند و نیازمندی در آن در حال افزایش است و نسبت افراد نیازمند در حال گسترش است، ما را ملزم می‌کند که مسئولیت‌پذیر باشیم و جزء بخشندگان باشیم و ولو اندک، پول و توان خود را از نیازمندان دریغ نکنیم. البته این کار باید همیشه آمیخته به عزت و احترام باشد.

با این روحیه، روحیه عطا و بخشندگی، اخلاص و محبت خود را به امام حسن(ع) و اهل بیت(ع) ابراز می‌کنیم. همان کسانی که وقتی خداوند متعال آن‌ها را به ما معرفی می‌کند، به رغم داشتن صفات حمیده دیگر، آن‌ها را اهل عطا و بخشش تا درجه ایثار معرفی می‌کند؛ چون ویژگی عطا و بخشندگی اهمیت و آثار فراوانی دارد. می‌فرماید: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً * إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً».

با این کار به هدف رسول خدا(ص) دست خواهیم یافت که فرمود: «مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ، كَمَثَلِ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى؛ مؤمنان در دوستی، مهربانی و همکاری با يکديگر، مانند پيکری هستند که اگر يک عضو آن به درد آيد، ساير اعضا با بی‌خوابی (بی‌قراری) و تب با آن هم‌نوا می‌شوند.» و فرمود: «ألْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضَا؛ مؤمن نسبت به مؤمن مانند بناى استوارى است كه اجزاى آن، يكديگر را استحكام می‌بخشند.» و خداوند متعال فرموده است: «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ».

و نتیجه این شد: «فَوَقَاهُمُ اللهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً * وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيراً».

خداوند ما را در زمره کسانی قرار دهد که فقط به خاطر خدا می‌بخشند تا از آن لذتی که آن‌ها بهره بردند ما نیز بهره‌مند شویم و به جایی برسیم که آن‌ها رسیدند. و آخر دعوانا أن الحمد لله ربِّ العالمين.

 

خطبه سیاسی:

 

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی سفارش می‌کنم که امام حسن(ع) به آن فرد توصیه کرد. فردی به او عرض کرد: من از شیعیان شما هستم. امام به او فرمود: «یا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ لَنَا فِي أَوَامِرِنَا وَ زَوَاجِرِنَا مُطِيعاً فَقَد صَدَقْتَ، وَ إِنْ كُنْتَ بِخِلَافِ ذَلِكَ فَلَا تَزِدْ فِي ذُنُوبِكَ بِدَعْوَاكَ مَرْتَبَةً شَرِيفَةً لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا لَا تَقُلْ: أَنَا مِنْ شِيعَتِكُمْ، وَ لَكِنْ قُلْ: أَنَا مِنْ مُوَالِيكُمْ وَ مُحِبِّيكُمْ، وَ مُعَادِي أَعْدَائِكُمْ، وَ أَنْتَ فِي خَيْرٍ، وَ إِلَى خَيْرٍ؛ ای بنده خدا! اگر مطیع دستورات و نواهی ما باشی سخنت درست است و تو از شیعیان ما هستی و اگر این گونه نباشی به سبب ادعای مرتبه بلندی که اهل آن نیستی گناهت را بیشتر نکن؛ و نگو که من از شیعیان شما هستم، بلکه فقط می‌توانی بگویی: من از دوستان و محبین شما و دشمن دشمنان شما هستم و با این جایگاه نیز در خیر و خوبی هستی.»

امام(ع) بدین وسیله می‌خواست به مقام تشیع اشاره کند و این که تشیع به آن اندازه که تمایز در رفتار، نگرش و اهداف است، وابستگی، عاطفه‌ورزی و نشان دادن احساس نسبت به اهل بیت(ع) نیست؛ زیرا تشیع یعنی این که نگرش، گفتار، رفتار و تمام حرکات ما، ناشی از نگرش، رفتار و گفتار اهل بیت(ع) باشد. در زندگی آن‌گونه باشیم که آنان بودند. آنان در صف اول عالمان، عابدان، راست‌گویان، امینان، عاقلان، نیکوکاران و آمران به معروف و ناهیان از منکر بودند.

و وقتی این کار را انجام دادیم، آگاه‌تر، مسئولیت‌پذیرتر و تواناتر در رویارویی با چالش‌ها خواهیم شد.

 

بحران‌ها و صندوق بین المللی پول

از بحران‌های معیشتی و زندگی آغاز می‌کنیم که لبنانی‌ها در آتش آن می‌سوزند که آخرین آن بحران آرد با تمام عواقب و پیامدهای آن بر معیشت شهروندان بود. هر چند این بحران مهار شد، اما اگر اعتبارات لازم برای آن در نظر گرفته نشود، ممکن است تکرار شود و بحران دیگر فقدان داروی بیهوشی برای انجام عملیات جراحی است.

در این راستا، از دولت می‌خواهیم به مسئولیت خود را در قبال شهروندان عمل کند، نیازهای فوری‌شان را تأمین کند، تأخیر و عقب‌نشینی نکند و راه‌ حل‌هایی ارائه دهد که از تشدید بحران‌هایی که روز به روز افزایش است، جلوگیری کند.

تأسفبار این است که تنها راه حلی که برای حل بحران‌های این کشور روی آن کار می‌شود و برای آن تمام امتیازات داده می‌شود، تأمین شرایط صندوق بین المللی پول است که میزان سختی آن برای لبنانی روشن است. شرایطی که کشور را به گروگان و تابع دستورات خود تبدیل کرده است.

ما به خوبی می‌دانیم که خزانه تا چه اندازه به پول این صندوق برای اداره امور کشور یا باز کردن درهای کمک یا وام نیاز دارد. ما منکر این امر نیستیم؛ اما فکر نمی‌کنیم که تنها راه حل همین باشد و جایگزینی برای آن وجود نداشته باشد. گزینه‌های زیادی وجود دارد که باید آن‌ها را بررسی کرد و می‌توان از آن‌ها برای نجات کشور از وضعیت رنج‌آلود فعلی استفاده کرد، بدون اینکه در محذوریت‌های شروط صندوق بین المللی پول قرار بگیریم. ما معتقدیم که این امر زمانی امکان‌پذیر است که تصمیم جدی برای جلوگیری از کانال‌های هدر رفت و فساد و استفاده مناسب از توانمندی‌های دولت، فعال‌سازی اقتصاد مولد و ایجاد محیط امن برای سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاران وجود داشته باشد؛ اما اصل، مانع زدایی در برابر ابتکاراتی است که کشور را از تونل تاریکی که وارد شده خارج می‌کنند.

 

پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها!

در رابطه با قانون "کنترل سرمایه" یعنی ایجاد محدودیت برای انتقال سرمایه از خارج به داخل و از داخل به خارج و تعیین میزان برداشت سپرده‌گذاران از پول خود در بانک‌ها باید عرض کنیم که در این قانون نیز سپرده‌گذاران آزادی عمل برای دریافت سپرده‌های خود ندارند، بلکه در چارچوب محدودیت‌هایی است که این قانون آن را تعریف می‌کند.

علیرغم تأخیری که در صدور این قانون شاهد بودیم، صدور آن را مهم می‌دانیم، مشروط بر اینکه مفاد آن شامل جلوگیری از تکرار اتفاقاتی چون قاچاق یا غارت پول‌ها باشد. چیزی که یکی از دلایل به دردسر افتادن کشور در زمینه تأمین نقدینگی و تداوم رنج سپرده‌گذاران جلوی درب بانک‌هاست.

اما ما می‌خواهیم که این قانون برای بازگرداندن این وجوه از خارج، عطف به ماسبق داشته باشد و به ضرر سپرده‌گذارانی نباشد که حق دارند اگر الآن ممکن نباشد، در موعد دیگری که طولانی نباشد، پول خود را پس بگیرند.

ما نمی‌خواهیم که این قانون بیاید و به اتفاقات گذشته مشروعیت ببخشد؛ این که گذشته، گذشته است؛ یا کارهایی را که بانک‌ها انجام می‌دهند مشروعیت ببخشد و توجیهات قانونی برای تداوم توقیف پول سپرده‌گذاران را فراهم کند.

 

فرصت انتخابات

در مورد انتخابات، ما مجدداً تأکید می‌کنیم که این انتخابات فرصتی برای رقابت برای رسیدن به بهترین نامزد، واقع‌بینانه‌ترین طرح و فرآیندی برای نجات این کشور به دور از سیاست چماق و هویج، قوی شدن با تشدید تعصبات طایفه‌ای، مذهبی و سیاسی یا دادن شعارهای تنش آمیز و غیرواقعی است که به ضرر کشور هستند.

 

نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است

در زمینه امنیت، ما نسبت به خطر افزایش نرخ جنایت، دزدی و تعدی به اموال مردم هشدار می‌دهیم. طوری شده است مردمی که در راه هستند و حتی کسانی که در خانه‌های خود هستند، از دست دزدان حرفه‌ای که توجهی به جان مردم ندارند، نسبت به جان و مال خود ترس دارند. ممکن است پشت سر این قضایا، طرف‌هایی وجود داشته باشند که بخواهند در امنیت کشور و ثبات آن اخلال کنند.

در برابر این رویدادها، از نیروهای امنیتی، شهرداری‌ها و کسانی که در میدان حضور دارند می‌خواهیم که تمام توان خود را برای حفظ جان، مال و امکانات مردم بسیج کنند و نگذارند که شهروندان خودشان برای حفاظت از خود و خانه خود دست به کار شوند، نه به زور بازدارنده دولت، قانون و قوه قضاییه.

 

آتش بس در یمن

به یمن می‌رسیم؛ امیدواریم آتش بسی که در این کشور رخ داده، به دور از دخالت و زبان تحمیل و حذف، به گشودن درهای باز گفتگو و احیای پیوند بین همه اجزای کشور و پایان دادن به جنگی که تر و خشک آن را از بین برده است، کمک کند.

 

مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها

به فلسطین اشغالی می‌رسیم که دشمن صهیونیستی همچنان به سیاست سرکوب، دستگیری، کشتار و تخریب و هتک حرمت مستمر مسجدالاقصی و تحمیل تقسیم عبادی پس از تقسیم زمانی و مکانی، ادامه می‌دهد.

ما در این روز به نگاهبانان مسجد الاقصی که با سربلندی و اراده، سینه خود را سپر کرده‌اند و در دفاع از حریم مسجد الاقصی در برابر حملات وحشیانه فداکاری می‌کنند، درود می‌فرستیم. همچنین درود می‌فرستیم به همه کسانی که در جنین، کرانه باختری و غزه در مقابل قلدری دشمن و ماشین تجاوز آن با هدف شکستن اراده ملت فلسطین و جلوگیری از ابراز انتخابشان برای زندگی آزاد و با عزت در سرزمینشان، ایستادگی می‌کنند؛ اما با وجود همه این قربانی‌ها، این مردم تسلیم و منکوب نمی‌شوند.

بسم الله الرحمن الرحیم

14 رمضان 1443 هـ برابر با 26 فروردین 1401 و 15/04/2022 م

در سالروز میلاد امام حسن(ع): تأکید بر ارزش بخشندگی

 

مطالب مهم خطبه اول: بخشنده سخاوتمند / بخشش فراگیر / اهمیت عطا و بخشندگی / بخشش مظهر ایمان است / باید ارزش بخشش تقویت شود.

مطالب مهم خطبه دوم: بحران‌ها و صندوق بین المللی پول / پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها! / فرصت انتخابات / نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است / آتش‌بس در یمن / مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها.

 

خطبه دینی:

خداوند سبحانه و تعالى می‌فرماید: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» صدق الله العظيم.

پانزدهم ماه مبارک رمضان سالروز ولادت دومین امام اهل بیت(ع) را که خداوند پلشتی را از آن‌ها زدوده و آن‌ها کاملاً پاک و مطهر گردانیده است، گرامی می‌داریم. او امام حسن بن علی(ع)، ریحانه رسول خدا(ص) و سرور جوانان اهل بهشت است.

امامی که یاد او، یادآور صفات رسول خدا(ص) است که در وجود آن حضرت تبلور یافته بودند؛ زیرا او از نظر سیرت و صورت شبیه‌ترین مردم به رسول خدا بود.

مسلمانان اگر آرزوی دیدن رسول خدا(ص) را داشتند به او می‌نگریستند و علم، بردباری، عبادت، هیبت، زهد، شجاعت، عطا، کرامت، سخاوت و محبت، توجه و مهربانی به مردم پیامبر خدا(ص) را در وجود او می‌یافتند.

در این مناسبت خجسته نمی‌توانیم به همه ویژگی‌ها و محاسن این امام بپردازیم و به یکی از این صفاتی که او را متمایز می‌کرد و این صفت به او نسبت داده می‌شد، بسنده می‌کنیم که آن هم ویژگی سخاوت و بخشندگی است.

 

بخشنده سخاوتمند

چنان که در سیره ایشان آمده است، امام حسن(ع) به فقرا و نیازمندان و هر کسی که از نیازش آگاه بود یا از او در‌خواست کمک می‌کرد، بخشنده بود. تا جایی که به کریم اهل بیت معرفی شد. وقتی امام حسن(ع) را با این صفت توصیف می‌کنند، به این معنا نیست که بقیه اهل بیت سخاوتمند نبودند؛ زیرا سخاوت، بخشش، کرم و عطا صفتی است که همه اهل بیت از آن برخوردار بودند.

اما تمایز امام حسن(ع) به این صفت، به دلیل شرایطی است که اقتضا می‌کرد امام بسیار بخشنده باشد؛ زیرا مردم در آن مرحله به شدت در مضیقه و سختی قرار داشتند و همین امر باعث شد که ایشان به وضعیت اجتماعی مردم توجه ویژه‌ای داشته باشد، نیازهایشان را برآورده سازد و خواسته‌هایشان را تأمین کند.

در سیره امام حسن(ع) آمده است: اگر گدایی در خانه‌اش را می‌زد، رد نمی‌کرد. حتی اگر خود و اهل بیتش چیزی نداشته باشند. روزی از او پرسیدند: چرا حتی اگر نیازمند هم باشی، گدا را رد نمی‌کنی؟ حضرت فرمود: «إِنَ اللّه َ عَوَّدَنى عادَةً أَنْ يـُفيضَ نِعَمَهُ عَلَيَّ وَعـَوَّدْتُهُ أَنْ أَفيضَ نِعَمَهُ عَلَى النّاسِ فَأَخْشى إنْ قَطَعْتُ العادَةَ أَنْ يَمْنَعَنى العادَةَ؛ فرمود: خداوندی که نعمت‌هایش را بر من ارزانى داشته، می‌خواهد كه من هم به مردم كمك كنم و می‌ترسم كه اگر بخشش خود را از مردم دريغ دارم، خداوند هم به من عنايتش را دريغ دارد و منع نمايد.»

اذا ما اتاني سائل قلت مرحبا

بمن فضله فرض علي معجل

یعنی: هنگامي كه سائلي نزد من آيد به او گويم: خوش آمدي اي كسي كه بخشش به او بر من فرضي عاجل است.

آن حضرت در حال طواف کعبه، صدای مردی را شنید که در کنار او از خداوند طلب مال می‌کرد؛ پس صبر نکرد تا طواف خود را تمام کند، بلکه طواف خود را قطع کرد و به خانه رفت تا برای او پول بیاورد. وقتی به او گفتند: چرا این کار را کردی؟ می‌توانستی از او مهلت بخواهی تا طواف خود را تمام کنی؟ حضرت فرمود: ترسیدم خداوند عطای به این شخص را به دیگری بفرستد.

آن قدر سخاوتمند بود که وقتی غلامی را دید که در باغ اربابش کار می‌کرد و از نان خود یک لقمه خود می‌خورد و لقمه‌ای به سگی که کنارش نشسته بود، می‌داد؛ یعنی نان را با سگ تقسیم می‌کرد. به او فرمود: چه چیزی تو را به این کار واداشت؟ گفت: من از این سگ شرم دارم که خود بخورم و به او غذا ندهم. امام حسن(ع) به او فرمود: «همین جا باش تا من بیایم». امام نزد صاحب غلام رفت و او و باغی را که در آن بود خرید. سپس او را آزاد کرد و باغ را نیز به او بخشید.

مردی نیازمند وقتی نزد آن حضرت آمد که او در میان مردم بود – در اینجا به میزان توجه امام حسن(ع) به حفظ حیثیت فقرا و عدم بی‌احترامی به آن هنگام انفاق توجه کنید. - به او فرمود: «حاجت خود را بر کاغذی بنویس و به ما بده.» می‌خواست در حضور مردم احساس خجالت نکند. سپس امام(ع) حاجت او را دو چندان داد. یکی برای رفع حاجت و دیگری برای درخواست کردن او؛ زیرا او با طرح درخواست، در واقع آبروی خود را در برابر او از دست داد. حضرت با خضوع فراوان به او بخشید. یکی از کسانی که در مجلس حضور داشت گفت: به راستی این نوشته برای این مرد چه پر برکت بود ای پسر رسول خدا! آن حضرت فرمود: «برکت آن برای ما زیادتر بود؛ زیرا ما را شایسته این کار خیر قرار داد. مگر ندانسته‌ای که بخشش و خیر واقعی، آن است که بدون درخواست باشد و اما آنچه را پس از درخواست بدهی، آن را در برابر آبرویش پرداخته‌ای!»

 

بخشش فراگیر

عطای امام(ع) به یاران و مخلصان آن حضرت منحصر نبود. در سیره ایشان آمده است که آن حضرت از کنار مردی از اهل شام گذشت که معاویه با کینه و نفرت نسبت به امام حسن(ع) وجود او را پر کرده بود. وقتی آن مرد امام را دید، بدون مقدمه شروع به دشنام دادن کرد. امام ساکت بود و به او پاسخی نداد تا اینکه آن مرد از دشنام دادن فارغ شد، امام حسن(ع) به سویش رفت و به او فرمود: «ای پیرمرد! به گمانم مرد غریبی هستی و شاید مرا اشتباه گرفته‌ای. پس اگر از ما طلب بخشش کنی، از تو درمی‌گذریم و اگر از ما مالی بخواهی، به تو می‌دهیم و اگر از ما راهنمایی بخواهی، راهنمایی‌ات می‌کنیم و اگر از ما مَرکب بخواهی، مرکبی برایت فراهم می‌کنیم و اگر گرسنه باشی، تو را سیر می‌کنیم و اگر برهنه باشی، تو را می‌پوشانیم و اگر نیازمند باشی، تو را بی‌نیاز می‌سازیم و اگر رانده شده باشی، پناهت می‌دهیم و اگر نیازی داشته باشی، برایت برآورده می‌سازیم.» کافی است بخواهی تا خواسته‌ات را برآورده کنیم. سپس دست او را گرفت و به خانه خود برد. وقتی با وجود آن همه فحش و دشنام، مرد شامی احسان و کرم امام را دید، در حالی از خانه آن حضرت خارج می‌شد که می‌گفت: و خدا داناتر است که رسالت‌های خود را کجا قرار دهد؛ و بعد از این که امام حسن(ع) مبغوضترینِ مردم نزدش بود، اینک، محبوب‌ترین مردم نزدش شده بود.

 

اهمیت عطا و بخشندگی

عزیزان! امام حسن(ع) با رفتار خود ارزشی را به نمایش گذاشت که مورد نظر خداوند است و خداوند از ما خواسته است که زندگی را بر اساس آن بسازیم و آن ارزش بخشش است؛ پس خداوند از مردم می‌خواهد که زندگی خود را آکنده از عطا و بخشندگی کنند و به عطا و بخشندگی او تأسی جویند که در این هستی که به تسخیر انسان درآورده است، حد و مرزی ندارد. خودخواه نباشند؛ به نحوی که به درد مردم و نیازمندان پشت کنند و اگر توجهشان خیلی بزرگ شد، فقط خانواده یا اطرافیانشان را در برمی‌گیرد، در حالی که آنچه لازم است این توجه تمام نیازمندان را در بربگیرد.

عطا و بخشندگی در صورت وقوع، به حل مشکلات نیازمندان و شاد کردن آنان محدود نمی‌شود، بلکه علیرغم اهمیتی که این کارها دارد، در تحکیم روابط بین مردم و تقویت پیوندهای میان آن‌ها نیز سهیم است. بخشندگی ضامن آرامش، امنیت و قوام جامعه است. رفاه و ثبات جامعه ممکن نیست، مگر زمانی که افراد آن روحیه شفقت و مهرورزی داشته باشند و هر کدام دست دیگری را بگیرند؛ زیرا فقر طرحی برای درگیری و نزاع است و باعث نابودی جامعه و ورود شیاطین جن و انس به آن می‌شود.

در این باره امیرالمؤمنین علی(ع) در وصیت خود به فرزندش امام حسن(ع) می‌فرماید: «لا تَلُم إنسانا يَطلُبُ قوتَهُ؛ فَمَن عَدِمَ قوتَهُ كَثُرَ خَطاياهُ؛ كسى را كه در پى روزی‌اش است، سرزنش مكن كه هر كس بی‌روزی مانَد، خطاهايش بسيار می‌شود.» البته از این حدیث فهمیده نمی‌شود که فقر، توجیه‌گر تعدی به اموال مردم یا اموال عمومی است، بلکه هدف آن هشدار دادن به خطرات فقر و نداری است و از این رو معنای آن تشویق به بخشش است.

 

بخشش مظهر ایمان است

بخشندگی مظهر ایمان است؛ پس مؤمن واقعی کسی است نفسی سخاوتمند و دستی بخشنده داشته باشد و این همان چیزی است که انسان را به پروردگارش نزدیک می‌کند و نزدیک‌ترین راه به بهشت و برات امان از آتش جهنم است. از این رو، هنگامی که فردی نزد رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: ای رسول خدا! برترین مردم از جهت ایمان کدام است؟ فرمود: «آن که دستش برای بذل و بخشش از دیگران بازتر باشد»؛ و فرمود: «إِنَّ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَسْخَاهُمْ كَفّاً؛ محبوب‌ترین مردم نزد خداوند عزوجل، سخی‌ترین آن‌هاست.»

در حديث آمده است: «اَلسَّخِيُّ قَرِيبٌ مِنَ اَللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّاسِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّارِ وَ اَلْبَخِيلُ بَعِيدٌ مِنَ اَللَّهِ بَعِيدٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّاسِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّار؛ سخاوتمند به خدا نزديک، به بهشت نزديک و به مردم نزديک و از دوزخ دور است و بخيل از خدا دور، از بهشت دور، از مردم دور و به دوزخ نزديک است.»

خداوند متعال نیز بخل و افراد بخیل را نکوهش کرده و فرموده است: «مَنْ يَبْخَلُ وَمَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَاللهُ الْغَنِيُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ».

بنابراین آن طور که خیال می‌کنیم، بخل ورزیدن، بخل به فقیر یا خداوند نیست؛ زیرا خداوند به عطای ما نیازی ندارد و خداوند عهده‌دار امور فقرا و ایتام است. ولی ما با بخل ورزیدن خود، جایگاه خود را نزد خدا و مردم از دست می‌دهیم: «وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ».

خداوند سبحان فرموده است: «وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آَتَاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».

 

باید ارزش بخشش تقویت شود

در این شرایط دشوار ما نیاز داریم تا این ارزش را در جان خود و جامعه تقویت کنیم. جامعه‌ای که فقر در آن بیداد می‌کند و نیازمندی در آن در حال افزایش است و نسبت افراد نیازمند در حال گسترش است، ما را ملزم می‌کند که مسئولیت‌پذیر باشیم و جزء بخشندگان باشیم و ولو اندک، پول و توان خود را از نیازمندان دریغ نکنیم. البته این کار باید همیشه آمیخته به عزت و احترام باشد.

با این روحیه، روحیه عطا و بخشندگی، اخلاص و محبت خود را به امام حسن(ع) و اهل بیت(ع) ابراز می‌کنیم. همان کسانی که وقتی خداوند متعال آن‌ها را به ما معرفی می‌کند، به رغم داشتن صفات حمیده دیگر، آن‌ها را اهل عطا و بخشش تا درجه ایثار معرفی می‌کند؛ چون ویژگی عطا و بخشندگی اهمیت و آثار فراوانی دارد. می‌فرماید: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً * إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً».

با این کار به هدف رسول خدا(ص) دست خواهیم یافت که فرمود: «مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ، كَمَثَلِ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى؛ مؤمنان در دوستی، مهربانی و همکاری با يکديگر، مانند پيکری هستند که اگر يک عضو آن به درد آيد، ساير اعضا با بی‌خوابی (بی‌قراری) و تب با آن هم‌نوا می‌شوند.» و فرمود: «ألْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضَا؛ مؤمن نسبت به مؤمن مانند بناى استوارى است كه اجزاى آن، يكديگر را استحكام می‌بخشند.» و خداوند متعال فرموده است: «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ».

و نتیجه این شد: «فَوَقَاهُمُ اللهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً * وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيراً».

خداوند ما را در زمره کسانی قرار دهد که فقط به خاطر خدا می‌بخشند تا از آن لذتی که آن‌ها بهره بردند ما نیز بهره‌مند شویم و به جایی برسیم که آن‌ها رسیدند. و آخر دعوانا أن الحمد لله ربِّ العالمين.

 

خطبه سیاسی:

 

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی سفارش می‌کنم که امام حسن(ع) به آن فرد توصیه کرد. فردی به او عرض کرد: من از شیعیان شما هستم. امام به او فرمود: «یا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ لَنَا فِي أَوَامِرِنَا وَ زَوَاجِرِنَا مُطِيعاً فَقَد صَدَقْتَ، وَ إِنْ كُنْتَ بِخِلَافِ ذَلِكَ فَلَا تَزِدْ فِي ذُنُوبِكَ بِدَعْوَاكَ مَرْتَبَةً شَرِيفَةً لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا لَا تَقُلْ: أَنَا مِنْ شِيعَتِكُمْ، وَ لَكِنْ قُلْ: أَنَا مِنْ مُوَالِيكُمْ وَ مُحِبِّيكُمْ، وَ مُعَادِي أَعْدَائِكُمْ، وَ أَنْتَ فِي خَيْرٍ، وَ إِلَى خَيْرٍ؛ ای بنده خدا! اگر مطیع دستورات و نواهی ما باشی سخنت درست است و تو از شیعیان ما هستی و اگر این گونه نباشی به سبب ادعای مرتبه بلندی که اهل آن نیستی گناهت را بیشتر نکن؛ و نگو که من از شیعیان شما هستم، بلکه فقط می‌توانی بگویی: من از دوستان و محبین شما و دشمن دشمنان شما هستم و با این جایگاه نیز در خیر و خوبی هستی.»

امام(ع) بدین وسیله می‌خواست به مقام تشیع اشاره کند و این که تشیع به آن اندازه که تمایز در رفتار، نگرش و اهداف است، وابستگی، عاطفه‌ورزی و نشان دادن احساس نسبت به اهل بیت(ع) نیست؛ زیرا تشیع یعنی این که نگرش، گفتار، رفتار و تمام حرکات ما، ناشی از نگرش، رفتار و گفتار اهل بیت(ع) باشد. در زندگی آن‌گونه باشیم که آنان بودند. آنان در صف اول عالمان، عابدان، راست‌گویان، امینان، عاقلان، نیکوکاران و آمران به معروف و ناهیان از منکر بودند.

و وقتی این کار را انجام دادیم، آگاه‌تر، مسئولیت‌پذیرتر و تواناتر در رویارویی با چالش‌ها خواهیم شد.

 

بحران‌ها و صندوق بین المللی پول

از بحران‌های معیشتی و زندگی آغاز می‌کنیم که لبنانی‌ها در آتش آن می‌سوزند که آخرین آن بحران آرد با تمام عواقب و پیامدهای آن بر معیشت شهروندان بود. هر چند این بحران مهار شد، اما اگر اعتبارات لازم برای آن در نظر گرفته نشود، ممکن است تکرار شود و بحران دیگر فقدان داروی بیهوشی برای انجام عملیات جراحی است.

در این راستا، از دولت می‌خواهیم به مسئولیت خود را در قبال شهروندان عمل کند، نیازهای فوری‌شان را تأمین کند، تأخیر و عقب‌نشینی نکند و راه‌ حل‌هایی ارائه دهد که از تشدید بحران‌هایی که روز به روز افزایش است، جلوگیری کند.

تأسفبار این است که تنها راه حلی که برای حل بحران‌های این کشور روی آن کار می‌شود و برای آن تمام امتیازات داده می‌شود، تأمین شرایط صندوق بین المللی پول است که میزان سختی آن برای لبنانی روشن است. شرایطی که کشور را به گروگان و تابع دستورات خود تبدیل کرده است.

ما به خوبی می‌دانیم که خزانه تا چه اندازه به پول این صندوق برای اداره امور کشور یا باز کردن درهای کمک یا وام نیاز دارد. ما منکر این امر نیستیم؛ اما فکر نمی‌کنیم که تنها راه حل همین باشد و جایگزینی برای آن وجود نداشته باشد. گزینه‌های زیادی وجود دارد که باید آن‌ها را بررسی کرد و می‌توان از آن‌ها برای نجات کشور از وضعیت رنج‌آلود فعلی استفاده کرد، بدون اینکه در محذوریت‌های شروط صندوق بین المللی پول قرار بگیریم. ما معتقدیم که این امر زمانی امکان‌پذیر است که تصمیم جدی برای جلوگیری از کانال‌های هدر رفت و فساد و استفاده مناسب از توانمندی‌های دولت، فعال‌سازی اقتصاد مولد و ایجاد محیط امن برای سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاران وجود داشته باشد؛ اما اصل، مانع زدایی در برابر ابتکاراتی است که کشور را از تونل تاریکی که وارد شده خارج می‌کنند.

 

پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها!

در رابطه با قانون "کنترل سرمایه" یعنی ایجاد محدودیت برای انتقال سرمایه از خارج به داخل و از داخل به خارج و تعیین میزان برداشت سپرده‌گذاران از پول خود در بانک‌ها باید عرض کنیم که در این قانون نیز سپرده‌گذاران آزادی عمل برای دریافت سپرده‌های خود ندارند، بلکه در چارچوب محدودیت‌هایی است که این قانون آن را تعریف می‌کند.

علیرغم تأخیری که در صدور این قانون شاهد بودیم، صدور آن را مهم می‌دانیم، مشروط بر اینکه مفاد آن شامل جلوگیری از تکرار اتفاقاتی چون قاچاق یا غارت پول‌ها باشد. چیزی که یکی از دلایل به دردسر افتادن کشور در زمینه تأمین نقدینگی و تداوم رنج سپرده‌گذاران جلوی درب بانک‌هاست.

اما ما می‌خواهیم که این قانون برای بازگرداندن این وجوه از خارج، عطف به ماسبق داشته باشد و به ضرر سپرده‌گذارانی نباشد که حق دارند اگر الآن ممکن نباشد، در موعد دیگری که طولانی نباشد، پول خود را پس بگیرند.

ما نمی‌خواهیم که این قانون بیاید و به اتفاقات گذشته مشروعیت ببخشد؛ این که گذشته، گذشته است؛ یا کارهایی را که بانک‌ها انجام می‌دهند مشروعیت ببخشد و توجیهات قانونی برای تداوم توقیف پول سپرده‌گذاران را فراهم کند.

 

فرصت انتخابات

در مورد انتخابات، ما مجدداً تأکید می‌کنیم که این انتخابات فرصتی برای رقابت برای رسیدن به بهترین نامزد، واقع‌بینانه‌ترین طرح و فرآیندی برای نجات این کشور به دور از سیاست چماق و هویج، قوی شدن با تشدید تعصبات طایفه‌ای، مذهبی و سیاسی یا دادن شعارهای تنش آمیز و غیرواقعی است که به ضرر کشور هستند.

 

نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است

در زمینه امنیت، ما نسبت به خطر افزایش نرخ جنایت، دزدی و تعدی به اموال مردم هشدار می‌دهیم. طوری شده است مردمی که در راه هستند و حتی کسانی که در خانه‌های خود هستند، از دست دزدان حرفه‌ای که توجهی به جان مردم ندارند، نسبت به جان و مال خود ترس دارند. ممکن است پشت سر این قضایا، طرف‌هایی وجود داشته باشند که بخواهند در امنیت کشور و ثبات آن اخلال کنند.

در برابر این رویدادها، از نیروهای امنیتی، شهرداری‌ها و کسانی که در میدان حضور دارند می‌خواهیم که تمام توان خود را برای حفظ جان، مال و امکانات مردم بسیج کنند و نگذارند که شهروندان خودشان برای حفاظت از خود و خانه خود دست به کار شوند، نه به زور بازدارنده دولت، قانون و قوه قضاییه.

 

آتش بس در یمن

به یمن می‌رسیم؛ امیدواریم آتش بسی که در این کشور رخ داده، به دور از دخالت و زبان تحمیل و حذف، به گشودن درهای باز گفتگو و احیای پیوند بین همه اجزای کشور و پایان دادن به جنگی که تر و خشک آن را از بین برده است، کمک کند.

 

مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها

به فلسطین اشغالی می‌رسیم که دشمن صهیونیستی همچنان به سیاست سرکوب، دستگیری، کشتار و تخریب و هتک حرمت مستمر مسجدالاقصی و تحمیل تقسیم عبادی پس از تقسیم زمانی و مکانی، ادامه می‌دهد.

ما در این روز به نگاهبانان مسجد الاقصی که با سربلندی و اراده، سینه خود را سپر کرده‌اند و در دفاع از حریم مسجد الاقصی در برابر حملات وحشیانه فداکاری می‌کنند، درود می‌فرستیم. همچنین درود می‌فرستیم به همه کسانی که در جنین، کرانه باختری و غزه در مقابل قلدری دشمن و ماشین تجاوز آن با هدف شکستن اراده ملت فلسطین و جلوگیری از ابراز انتخابشان برای زندگی آزاد و با عزت در سرزمینشان، ایستادگی می‌کنند؛ اما با وجود همه این قربانی‌ها، این مردم تسلیم و منکوب نمی‌شوند.

بسم الله الرحمن الرحیم

14 رمضان 1443 هـ برابر با 26 فروردین 1401 و 15/04/2022 م

در سالروز میلاد امام حسن(ع): تأکید بر ارزش بخشندگی

 

مطالب مهم خطبه اول: بخشنده سخاوتمند / بخشش فراگیر / اهمیت عطا و بخشندگی / بخشش مظهر ایمان است / باید ارزش بخشش تقویت شود.

مطالب مهم خطبه دوم: بحران‌ها و صندوق بین المللی پول / پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها! / فرصت انتخابات / نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است / آتش‌بس در یمن / مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها.

 

خطبه دینی:

خداوند سبحانه و تعالى می‌فرماید: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» صدق الله العظيم.

پانزدهم ماه مبارک رمضان سالروز ولادت دومین امام اهل بیت(ع) را که خداوند پلشتی را از آن‌ها زدوده و آن‌ها کاملاً پاک و مطهر گردانیده است، گرامی می‌داریم. او امام حسن بن علی(ع)، ریحانه رسول خدا(ص) و سرور جوانان اهل بهشت است.

امامی که یاد او، یادآور صفات رسول خدا(ص) است که در وجود آن حضرت تبلور یافته بودند؛ زیرا او از نظر سیرت و صورت شبیه‌ترین مردم به رسول خدا بود.

مسلمانان اگر آرزوی دیدن رسول خدا(ص) را داشتند به او می‌نگریستند و علم، بردباری، عبادت، هیبت، زهد، شجاعت، عطا، کرامت، سخاوت و محبت، توجه و مهربانی به مردم پیامبر خدا(ص) را در وجود او می‌یافتند.

در این مناسبت خجسته نمی‌توانیم به همه ویژگی‌ها و محاسن این امام بپردازیم و به یکی از این صفاتی که او را متمایز می‌کرد و این صفت به او نسبت داده می‌شد، بسنده می‌کنیم که آن هم ویژگی سخاوت و بخشندگی است.

 

بخشنده سخاوتمند

چنان که در سیره ایشان آمده است، امام حسن(ع) به فقرا و نیازمندان و هر کسی که از نیازش آگاه بود یا از او در‌خواست کمک می‌کرد، بخشنده بود. تا جایی که به کریم اهل بیت معرفی شد. وقتی امام حسن(ع) را با این صفت توصیف می‌کنند، به این معنا نیست که بقیه اهل بیت سخاوتمند نبودند؛ زیرا سخاوت، بخشش، کرم و عطا صفتی است که همه اهل بیت از آن برخوردار بودند.

اما تمایز امام حسن(ع) به این صفت، به دلیل شرایطی است که اقتضا می‌کرد امام بسیار بخشنده باشد؛ زیرا مردم در آن مرحله به شدت در مضیقه و سختی قرار داشتند و همین امر باعث شد که ایشان به وضعیت اجتماعی مردم توجه ویژه‌ای داشته باشد، نیازهایشان را برآورده سازد و خواسته‌هایشان را تأمین کند.

در سیره امام حسن(ع) آمده است: اگر گدایی در خانه‌اش را می‌زد، رد نمی‌کرد. حتی اگر خود و اهل بیتش چیزی نداشته باشند. روزی از او پرسیدند: چرا حتی اگر نیازمند هم باشی، گدا را رد نمی‌کنی؟ حضرت فرمود: «إِنَ اللّه َ عَوَّدَنى عادَةً أَنْ يـُفيضَ نِعَمَهُ عَلَيَّ وَعـَوَّدْتُهُ أَنْ أَفيضَ نِعَمَهُ عَلَى النّاسِ فَأَخْشى إنْ قَطَعْتُ العادَةَ أَنْ يَمْنَعَنى العادَةَ؛ فرمود: خداوندی که نعمت‌هایش را بر من ارزانى داشته، می‌خواهد كه من هم به مردم كمك كنم و می‌ترسم كه اگر بخشش خود را از مردم دريغ دارم، خداوند هم به من عنايتش را دريغ دارد و منع نمايد.»

اذا ما اتاني سائل قلت مرحبا

بمن فضله فرض علي معجل

یعنی: هنگامي كه سائلي نزد من آيد به او گويم: خوش آمدي اي كسي كه بخشش به او بر من فرضي عاجل است.

آن حضرت در حال طواف کعبه، صدای مردی را شنید که در کنار او از خداوند طلب مال می‌کرد؛ پس صبر نکرد تا طواف خود را تمام کند، بلکه طواف خود را قطع کرد و به خانه رفت تا برای او پول بیاورد. وقتی به او گفتند: چرا این کار را کردی؟ می‌توانستی از او مهلت بخواهی تا طواف خود را تمام کنی؟ حضرت فرمود: ترسیدم خداوند عطای به این شخص را به دیگری بفرستد.

آن قدر سخاوتمند بود که وقتی غلامی را دید که در باغ اربابش کار می‌کرد و از نان خود یک لقمه خود می‌خورد و لقمه‌ای به سگی که کنارش نشسته بود، می‌داد؛ یعنی نان را با سگ تقسیم می‌کرد. به او فرمود: چه چیزی تو را به این کار واداشت؟ گفت: من از این سگ شرم دارم که خود بخورم و به او غذا ندهم. امام حسن(ع) به او فرمود: «همین جا باش تا من بیایم». امام نزد صاحب غلام رفت و او و باغی را که در آن بود خرید. سپس او را آزاد کرد و باغ را نیز به او بخشید.

مردی نیازمند وقتی نزد آن حضرت آمد که او در میان مردم بود – در اینجا به میزان توجه امام حسن(ع) به حفظ حیثیت فقرا و عدم بی‌احترامی به آن هنگام انفاق توجه کنید. - به او فرمود: «حاجت خود را بر کاغذی بنویس و به ما بده.» می‌خواست در حضور مردم احساس خجالت نکند. سپس امام(ع) حاجت او را دو چندان داد. یکی برای رفع حاجت و دیگری برای درخواست کردن او؛ زیرا او با طرح درخواست، در واقع آبروی خود را در برابر او از دست داد. حضرت با خضوع فراوان به او بخشید. یکی از کسانی که در مجلس حضور داشت گفت: به راستی این نوشته برای این مرد چه پر برکت بود ای پسر رسول خدا! آن حضرت فرمود: «برکت آن برای ما زیادتر بود؛ زیرا ما را شایسته این کار خیر قرار داد. مگر ندانسته‌ای که بخشش و خیر واقعی، آن است که بدون درخواست باشد و اما آنچه را پس از درخواست بدهی، آن را در برابر آبرویش پرداخته‌ای!»

 

بخشش فراگیر

عطای امام(ع) به یاران و مخلصان آن حضرت منحصر نبود. در سیره ایشان آمده است که آن حضرت از کنار مردی از اهل شام گذشت که معاویه با کینه و نفرت نسبت به امام حسن(ع) وجود او را پر کرده بود. وقتی آن مرد امام را دید، بدون مقدمه شروع به دشنام دادن کرد. امام ساکت بود و به او پاسخی نداد تا اینکه آن مرد از دشنام دادن فارغ شد، امام حسن(ع) به سویش رفت و به او فرمود: «ای پیرمرد! به گمانم مرد غریبی هستی و شاید مرا اشتباه گرفته‌ای. پس اگر از ما طلب بخشش کنی، از تو درمی‌گذریم و اگر از ما مالی بخواهی، به تو می‌دهیم و اگر از ما راهنمایی بخواهی، راهنمایی‌ات می‌کنیم و اگر از ما مَرکب بخواهی، مرکبی برایت فراهم می‌کنیم و اگر گرسنه باشی، تو را سیر می‌کنیم و اگر برهنه باشی، تو را می‌پوشانیم و اگر نیازمند باشی، تو را بی‌نیاز می‌سازیم و اگر رانده شده باشی، پناهت می‌دهیم و اگر نیازی داشته باشی، برایت برآورده می‌سازیم.» کافی است بخواهی تا خواسته‌ات را برآورده کنیم. سپس دست او را گرفت و به خانه خود برد. وقتی با وجود آن همه فحش و دشنام، مرد شامی احسان و کرم امام را دید، در حالی از خانه آن حضرت خارج می‌شد که می‌گفت: و خدا داناتر است که رسالت‌های خود را کجا قرار دهد؛ و بعد از این که امام حسن(ع) مبغوضترینِ مردم نزدش بود، اینک، محبوب‌ترین مردم نزدش شده بود.

 

اهمیت عطا و بخشندگی

عزیزان! امام حسن(ع) با رفتار خود ارزشی را به نمایش گذاشت که مورد نظر خداوند است و خداوند از ما خواسته است که زندگی را بر اساس آن بسازیم و آن ارزش بخشش است؛ پس خداوند از مردم می‌خواهد که زندگی خود را آکنده از عطا و بخشندگی کنند و به عطا و بخشندگی او تأسی جویند که در این هستی که به تسخیر انسان درآورده است، حد و مرزی ندارد. خودخواه نباشند؛ به نحوی که به درد مردم و نیازمندان پشت کنند و اگر توجهشان خیلی بزرگ شد، فقط خانواده یا اطرافیانشان را در برمی‌گیرد، در حالی که آنچه لازم است این توجه تمام نیازمندان را در بربگیرد.

عطا و بخشندگی در صورت وقوع، به حل مشکلات نیازمندان و شاد کردن آنان محدود نمی‌شود، بلکه علیرغم اهمیتی که این کارها دارد، در تحکیم روابط بین مردم و تقویت پیوندهای میان آن‌ها نیز سهیم است. بخشندگی ضامن آرامش، امنیت و قوام جامعه است. رفاه و ثبات جامعه ممکن نیست، مگر زمانی که افراد آن روحیه شفقت و مهرورزی داشته باشند و هر کدام دست دیگری را بگیرند؛ زیرا فقر طرحی برای درگیری و نزاع است و باعث نابودی جامعه و ورود شیاطین جن و انس به آن می‌شود.

در این باره امیرالمؤمنین علی(ع) در وصیت خود به فرزندش امام حسن(ع) می‌فرماید: «لا تَلُم إنسانا يَطلُبُ قوتَهُ؛ فَمَن عَدِمَ قوتَهُ كَثُرَ خَطاياهُ؛ كسى را كه در پى روزی‌اش است، سرزنش مكن كه هر كس بی‌روزی مانَد، خطاهايش بسيار می‌شود.» البته از این حدیث فهمیده نمی‌شود که فقر، توجیه‌گر تعدی به اموال مردم یا اموال عمومی است، بلکه هدف آن هشدار دادن به خطرات فقر و نداری است و از این رو معنای آن تشویق به بخشش است.

 

بخشش مظهر ایمان است

بخشندگی مظهر ایمان است؛ پس مؤمن واقعی کسی است نفسی سخاوتمند و دستی بخشنده داشته باشد و این همان چیزی است که انسان را به پروردگارش نزدیک می‌کند و نزدیک‌ترین راه به بهشت و برات امان از آتش جهنم است. از این رو، هنگامی که فردی نزد رسول خدا(ص) آمد و عرض کرد: ای رسول خدا! برترین مردم از جهت ایمان کدام است؟ فرمود: «آن که دستش برای بذل و بخشش از دیگران بازتر باشد»؛ و فرمود: «إِنَّ أَحَبَّ النَّاسِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَسْخَاهُمْ كَفّاً؛ محبوب‌ترین مردم نزد خداوند عزوجل، سخی‌ترین آن‌هاست.»

در حديث آمده است: «اَلسَّخِيُّ قَرِيبٌ مِنَ اَللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّاسِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّارِ وَ اَلْبَخِيلُ بَعِيدٌ مِنَ اَللَّهِ بَعِيدٌ مِنَ اَلْجَنَّةِ بَعِيدٌ مِنَ اَلنَّاسِ قَرِيبٌ مِنَ اَلنَّار؛ سخاوتمند به خدا نزديک، به بهشت نزديک و به مردم نزديک و از دوزخ دور است و بخيل از خدا دور، از بهشت دور، از مردم دور و به دوزخ نزديک است.»

خداوند متعال نیز بخل و افراد بخیل را نکوهش کرده و فرموده است: «مَنْ يَبْخَلُ وَمَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَاللهُ الْغَنِيُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ».

بنابراین آن طور که خیال می‌کنیم، بخل ورزیدن، بخل به فقیر یا خداوند نیست؛ زیرا خداوند به عطای ما نیازی ندارد و خداوند عهده‌دار امور فقرا و ایتام است. ولی ما با بخل ورزیدن خود، جایگاه خود را نزد خدا و مردم از دست می‌دهیم: «وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ».

خداوند سبحان فرموده است: «وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آَتَاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».

 

باید ارزش بخشش تقویت شود

در این شرایط دشوار ما نیاز داریم تا این ارزش را در جان خود و جامعه تقویت کنیم. جامعه‌ای که فقر در آن بیداد می‌کند و نیازمندی در آن در حال افزایش است و نسبت افراد نیازمند در حال گسترش است، ما را ملزم می‌کند که مسئولیت‌پذیر باشیم و جزء بخشندگان باشیم و ولو اندک، پول و توان خود را از نیازمندان دریغ نکنیم. البته این کار باید همیشه آمیخته به عزت و احترام باشد.

با این روحیه، روحیه عطا و بخشندگی، اخلاص و محبت خود را به امام حسن(ع) و اهل بیت(ع) ابراز می‌کنیم. همان کسانی که وقتی خداوند متعال آن‌ها را به ما معرفی می‌کند، به رغم داشتن صفات حمیده دیگر، آن‌ها را اهل عطا و بخشش تا درجه ایثار معرفی می‌کند؛ چون ویژگی عطا و بخشندگی اهمیت و آثار فراوانی دارد. می‌فرماید: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً * إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً».

با این کار به هدف رسول خدا(ص) دست خواهیم یافت که فرمود: «مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ، كَمَثَلِ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى؛ مؤمنان در دوستی، مهربانی و همکاری با يکديگر، مانند پيکری هستند که اگر يک عضو آن به درد آيد، ساير اعضا با بی‌خوابی (بی‌قراری) و تب با آن هم‌نوا می‌شوند.» و فرمود: «ألْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضَا؛ مؤمن نسبت به مؤمن مانند بناى استوارى است كه اجزاى آن، يكديگر را استحكام می‌بخشند.» و خداوند متعال فرموده است: «وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ».

و نتیجه این شد: «فَوَقَاهُمُ اللهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً * وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيراً».

خداوند ما را در زمره کسانی قرار دهد که فقط به خاطر خدا می‌بخشند تا از آن لذتی که آن‌ها بهره بردند ما نیز بهره‌مند شویم و به جایی برسیم که آن‌ها رسیدند. و آخر دعوانا أن الحمد لله ربِّ العالمين.

 

خطبه سیاسی:

 

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به همان چیزی سفارش می‌کنم که امام حسن(ع) به آن فرد توصیه کرد. فردی به او عرض کرد: من از شیعیان شما هستم. امام به او فرمود: «یا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ لَنَا فِي أَوَامِرِنَا وَ زَوَاجِرِنَا مُطِيعاً فَقَد صَدَقْتَ، وَ إِنْ كُنْتَ بِخِلَافِ ذَلِكَ فَلَا تَزِدْ فِي ذُنُوبِكَ بِدَعْوَاكَ مَرْتَبَةً شَرِيفَةً لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا لَا تَقُلْ: أَنَا مِنْ شِيعَتِكُمْ، وَ لَكِنْ قُلْ: أَنَا مِنْ مُوَالِيكُمْ وَ مُحِبِّيكُمْ، وَ مُعَادِي أَعْدَائِكُمْ، وَ أَنْتَ فِي خَيْرٍ، وَ إِلَى خَيْرٍ؛ ای بنده خدا! اگر مطیع دستورات و نواهی ما باشی سخنت درست است و تو از شیعیان ما هستی و اگر این گونه نباشی به سبب ادعای مرتبه بلندی که اهل آن نیستی گناهت را بیشتر نکن؛ و نگو که من از شیعیان شما هستم، بلکه فقط می‌توانی بگویی: من از دوستان و محبین شما و دشمن دشمنان شما هستم و با این جایگاه نیز در خیر و خوبی هستی.»

امام(ع) بدین وسیله می‌خواست به مقام تشیع اشاره کند و این که تشیع به آن اندازه که تمایز در رفتار، نگرش و اهداف است، وابستگی، عاطفه‌ورزی و نشان دادن احساس نسبت به اهل بیت(ع) نیست؛ زیرا تشیع یعنی این که نگرش، گفتار، رفتار و تمام حرکات ما، ناشی از نگرش، رفتار و گفتار اهل بیت(ع) باشد. در زندگی آن‌گونه باشیم که آنان بودند. آنان در صف اول عالمان، عابدان، راست‌گویان، امینان، عاقلان، نیکوکاران و آمران به معروف و ناهیان از منکر بودند.

و وقتی این کار را انجام دادیم، آگاه‌تر، مسئولیت‌پذیرتر و تواناتر در رویارویی با چالش‌ها خواهیم شد.

 

بحران‌ها و صندوق بین المللی پول

از بحران‌های معیشتی و زندگی آغاز می‌کنیم که لبنانی‌ها در آتش آن می‌سوزند که آخرین آن بحران آرد با تمام عواقب و پیامدهای آن بر معیشت شهروندان بود. هر چند این بحران مهار شد، اما اگر اعتبارات لازم برای آن در نظر گرفته نشود، ممکن است تکرار شود و بحران دیگر فقدان داروی بیهوشی برای انجام عملیات جراحی است.

در این راستا، از دولت می‌خواهیم به مسئولیت خود را در قبال شهروندان عمل کند، نیازهای فوری‌شان را تأمین کند، تأخیر و عقب‌نشینی نکند و راه‌ حل‌هایی ارائه دهد که از تشدید بحران‌هایی که روز به روز افزایش است، جلوگیری کند.

تأسفبار این است که تنها راه حلی که برای حل بحران‌های این کشور روی آن کار می‌شود و برای آن تمام امتیازات داده می‌شود، تأمین شرایط صندوق بین المللی پول است که میزان سختی آن برای لبنانی روشن است. شرایطی که کشور را به گروگان و تابع دستورات خود تبدیل کرده است.

ما به خوبی می‌دانیم که خزانه تا چه اندازه به پول این صندوق برای اداره امور کشور یا باز کردن درهای کمک یا وام نیاز دارد. ما منکر این امر نیستیم؛ اما فکر نمی‌کنیم که تنها راه حل همین باشد و جایگزینی برای آن وجود نداشته باشد. گزینه‌های زیادی وجود دارد که باید آن‌ها را بررسی کرد و می‌توان از آن‌ها برای نجات کشور از وضعیت رنج‌آلود فعلی استفاده کرد، بدون اینکه در محذوریت‌های شروط صندوق بین المللی پول قرار بگیریم. ما معتقدیم که این امر زمانی امکان‌پذیر است که تصمیم جدی برای جلوگیری از کانال‌های هدر رفت و فساد و استفاده مناسب از توانمندی‌های دولت، فعال‌سازی اقتصاد مولد و ایجاد محیط امن برای سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاران وجود داشته باشد؛ اما اصل، مانع زدایی در برابر ابتکاراتی است که کشور را از تونل تاریکی که وارد شده خارج می‌کنند.

 

پول سپرده‌گذاران و محدودیت‌ها!

در رابطه با قانون "کنترل سرمایه" یعنی ایجاد محدودیت برای انتقال سرمایه از خارج به داخل و از داخل به خارج و تعیین میزان برداشت سپرده‌گذاران از پول خود در بانک‌ها باید عرض کنیم که در این قانون نیز سپرده‌گذاران آزادی عمل برای دریافت سپرده‌های خود ندارند، بلکه در چارچوب محدودیت‌هایی است که این قانون آن را تعریف می‌کند.

علیرغم تأخیری که در صدور این قانون شاهد بودیم، صدور آن را مهم می‌دانیم، مشروط بر اینکه مفاد آن شامل جلوگیری از تکرار اتفاقاتی چون قاچاق یا غارت پول‌ها باشد. چیزی که یکی از دلایل به دردسر افتادن کشور در زمینه تأمین نقدینگی و تداوم رنج سپرده‌گذاران جلوی درب بانک‌هاست.

اما ما می‌خواهیم که این قانون برای بازگرداندن این وجوه از خارج، عطف به ماسبق داشته باشد و به ضرر سپرده‌گذارانی نباشد که حق دارند اگر الآن ممکن نباشد، در موعد دیگری که طولانی نباشد، پول خود را پس بگیرند.

ما نمی‌خواهیم که این قانون بیاید و به اتفاقات گذشته مشروعیت ببخشد؛ این که گذشته، گذشته است؛ یا کارهایی را که بانک‌ها انجام می‌دهند مشروعیت ببخشد و توجیهات قانونی برای تداوم توقیف پول سپرده‌گذاران را فراهم کند.

 

فرصت انتخابات

در مورد انتخابات، ما مجدداً تأکید می‌کنیم که این انتخابات فرصتی برای رقابت برای رسیدن به بهترین نامزد، واقع‌بینانه‌ترین طرح و فرآیندی برای نجات این کشور به دور از سیاست چماق و هویج، قوی شدن با تشدید تعصبات طایفه‌ای، مذهبی و سیاسی یا دادن شعارهای تنش آمیز و غیرواقعی است که به ضرر کشور هستند.

 

نرخ جرم و جنایت در حال افزایش است

در زمینه امنیت، ما نسبت به خطر افزایش نرخ جنایت، دزدی و تعدی به اموال مردم هشدار می‌دهیم. طوری شده است مردمی که در راه هستند و حتی کسانی که در خانه‌های خود هستند، از دست دزدان حرفه‌ای که توجهی به جان مردم ندارند، نسبت به جان و مال خود ترس دارند. ممکن است پشت سر این قضایا، طرف‌هایی وجود داشته باشند که بخواهند در امنیت کشور و ثبات آن اخلال کنند.

در برابر این رویدادها، از نیروهای امنیتی، شهرداری‌ها و کسانی که در میدان حضور دارند می‌خواهیم که تمام توان خود را برای حفظ جان، مال و امکانات مردم بسیج کنند و نگذارند که شهروندان خودشان برای حفاظت از خود و خانه خود دست به کار شوند، نه به زور بازدارنده دولت، قانون و قوه قضاییه.

 

آتش بس در یمن

به یمن می‌رسیم؛ امیدواریم آتش بسی که در این کشور رخ داده، به دور از دخالت و زبان تحمیل و حذف، به گشودن درهای باز گفتگو و احیای پیوند بین همه اجزای کشور و پایان دادن به جنگی که تر و خشک آن را از بین برده است، کمک کند.

 

مقابله با سرکوب صهیونیست‌ها

به فلسطین اشغالی می‌رسیم که دشمن صهیونیستی همچنان به سیاست سرکوب، دستگیری، کشتار و تخریب و هتک حرمت مستمر مسجدالاقصی و تحمیل تقسیم عبادی پس از تقسیم زمانی و مکانی، ادامه می‌دهد.

ما در این روز به نگاهبانان مسجد الاقصی که با سربلندی و اراده، سینه خود را سپر کرده‌اند و در دفاع از حریم مسجد الاقصی در برابر حملات وحشیانه فداکاری می‌کنند، درود می‌فرستیم. همچنین درود می‌فرستیم به همه کسانی که در جنین، کرانه باختری و غزه در مقابل قلدری دشمن و ماشین تجاوز آن با هدف شکستن اراده ملت فلسطین و جلوگیری از ابراز انتخابشان برای زندگی آزاد و با عزت در سرزمینشان، ایستادگی می‌کنند؛ اما با وجود همه این قربانی‌ها، این مردم تسلیم و منکوب نمی‌شوند.