خطبه جمعه، 8 مهر ماه 1401

مطالب مهم خطبه اول: نصیحت در احادیث / بهترین راه برای نصیحت / نصیحت باید مخفی / از جریحه‌دار کردن پرهیز کن / اول خود را نصیحت کن / بهترین هدیه.

مطالب مهم خطبه دوم: وضعیت وخیم زندگی / بودجه بدون برنامه / دولت اسیر نزاع است / بازخواست مسئولان فروپاشی / ایستادگی قهرمانانه در فلسطین.

 

بسم الله الرحمن الرحیم

4 ربیع الاول 1444 برابر با 8 مهر 1401 و 30/09/2022 م

اهمیت نصیحت در جامعه ایمانی

 

مطالب مهم خطبه اول: نصیحت در احادیث / بهترین راه برای نصیحت / نصیحت باید مخفی / از جریحه‌دار کردن پرهیز کن / اول خود را نصیحت کن / بهترین هدیه.

مطالب مهم خطبه دوم: وضعیت وخیم زندگی / بودجه بدون برنامه / دولت اسیر نزاع است / بازخواست مسئولان فروپاشی / ایستادگی قهرمانانه در فلسطین.

 

خطبه دینی:

خداوند سبحانه و تعالى در کتاب عزیز خود می‌فرماید: «قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي ضَلَالَةٌ وَلَكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ * أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنْصَحُ لَكُمْ وَأَعْلَمُ مِنَ اللهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ» [الأعراف: 61 – 62] صدق الله العظيم.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی که شخصیت مؤمن را متمایز می‌کند، نصیحت کردن دیگران است، هر که می‌خواهد باشند. نصیحت به معنای دعوت به چیزهایی است که به نفع آنان است و نهی از چیزهایی است که برایشان مفسده دارد؛ زیرا مؤمن خود را نسبت به صلاح اطرافیان و کسانی که صدایش به گوششان می‌رسد، مسئول می‌بیند. از این رو امکان ندارد خللی را در رفتار، اقدامات یا شیوه کار یا نگرش و دیدگاهشان ببیند و تلاش و توان خود را برای درمان آن بسیج نکند.

 

نصیحت در احادیث

آیات فراوان حاکی از آن است که دعوت انبیا و رسولان همه از باب نصیحت بوده‌اند و نیز احادیثی که از رسول خدا(ص) و اهل بیت(ع) رسیده‌اند که بر این نکته تأکید دارند.

در حدیث آمده است: «عَلَيْكُمْ بِالنُّصْحِ لِلَّهِ فِي خَلْقِهِ فَلَنْ تَلْقَاهُ بِعَمَلٍ أَفْضَلَ مِنْهُ؛ براى خدا خيرخواه خلق او باشيد؛ زيرا هرگز خداوند را با عملى بهتر از اين كار ملاقات نخواهى كرد.»

و در حدیث می‌فرماید: «إنَّ أعظَمَ النّاسِ مَنزِلَةً عِندَ الله‏ِ يَومَ القِيامَةِ أمشاهُم في أرضِهِ بالنَّصيحَة لِخَلقِهِ؛ با منزلت ترين مردم نزد خداوند در روز قيامت، كسى است كه در راه خيرخواهى براى خلق او بيش از ديگران قدم بردارد.»

حتی در تعریف دین آمده است: «أَنَّ الدِّينَ النَّصِيحَةُ؛ دین نصیحت است».

در همین حال به کسانی که با دیدن اشتباهات دیگران از نصیحت کردن غفلت می‌ورزند و بی‌خیال از کنار آن عبور می‌کنند، هشدار داده شده است.

در حديث آمده است: «لا خَيرَ في قَومٍ لَيسوا بناصِحينَ و لا يُحِبُّونَ النّاصِحينَ؛ در مردمى كه نه خود نصيحت كننده هستند و نه نصيحت كنندگان را دوست دارند خيرى نيست».

در حدیث آمده است: «أَنَّ الدِّينَ النَّصِيحَةُ؛ دین نصیحت است».

اسلام برای تشویق ناصحان از کسانی که مخاطب نصیحت هستند، می‌خواهد که نصیحت را بپذیرند و در پذیرش آن تکبر نکنند.

در حديث آمده است: «اِسمَعوا النَّصيحَةَ مِمَّن أهداها إلَيكُم و اعقِلوها على أنفُسِكُم؛ نصيحت را از كسى كه آن را به شما هديه می‌کند بشنويد و آن را با جان و دل بپذيريد».

و در حدیث آمده است: «لِيكُنْ أحَبَّ النّاسِ إلَيكَ المُشفِقُ النّاصِحُ؛ بايد محبوب‌ترین مردم نزد تو، شخص دلسوز خيرخواه باشد».

و در حدیث آمده است: «اِتَّبِعْ مَن يُبكيكَ و هُو لكَ ناصِحٌ و لا تَتَّبِعْ مَن يُضحِكُكُ و هُو لكَ غاشٌّ؛ از كسى كه تو را می‌گریاند اما خيرخواه توست پيروى كن و از كسى كه تو را می‌خنداند اما با تو رو راست نيست پيروى مكن».

امام زین العابدین(ع) در رساله حقوق به بهترین روش برخورد با نصیحتگر اشاره کرده و می‌فرماید: «وَأَمَّا حَقُّ اَلنَّاصِحِ، فَأَنْ تُلِينَ لَهُ جَنَاحَكَ، ثُمَّ تَشْرَئِبَّ لَهُ قَلْبَكَ، وَتَفْتَحَ لَهُ سَمْعَكَ، حَتَّى تَفْهَمَ عَنْهُ نَصِيحَتَهُ، ثُمَّ تَنْظُرَ فِيهَا، فَإِنْ كَانَ وُفِّقَ فِيهَا لِلصَّوَابِ حَمِدْتَ اَللهَ عَلَى ذَلِكَ، وَقَبِلْتَ مِنْهُ، وَعَرَفْتَ لَهُ نَصِيحَتَهُ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ وُفِّقَ لَهَا فِيهَا رَحِمْتَهُ، وَلَمْ تَتَّهِمْهُ، وَعَلِمْتَ أَنَّهُ لَمْ يَأْلُكَ نُصْحاً إِلاَّ أَنَّهُ أَخْطَأَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ عِنْدَكَ مُسْتَحِقّاً لِلتُّهَمَةِ، فَلاَ تَعْبَأْ بِشَيْ ءٍ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ، وَلا قُوَّةَ إِلاّ بِاللهِ؛ اما حق كسی که تو را نصيحت می‌کند آن است كـه در برابر او متواضع باشي و با شنيدن نصیحت‌هایش قلبت را سيـراب كني و گـوشت را در اختيار او قرار دهي تا هرچه می‌گوید متوجه شوي؛ بعد از شنيدن در گفتار او تفكر كن چنانچـه نصايحش را درست و صواب ديدي بپذیر؛ و خداوند را بـه خاطر اين نعمت شاكر باش؛ و چنانچـه آن را ناصواب يافتي؛ ضمن تشكر با مهرباني از كنارش بگذر و او را متهم نكن؛ زيرا می‌دانی که او قصد نصيحت داشت نه چيز ديگر؛ اما اشتبـاه كـرده است؛ مگر اينكه او را از قبل می‌شناسی و می‌دانی كه او آدم خیرخواهی نيست؛ در اين صورت به نصيحت او اعتنا و اعتماد نكن».

 

بهترین راه برای نصیحت

اما مهم‌ترین و اساسی‌ترین موضوعی که امروز می‌خواهیم به آن بپردازیم این است که نصیحت چگونه و به چه سبکی انجام ‌شود؛ زیرا انسان ذاتاً دوست ندارد کسی او را متوجه عیب‌ها، کاستی‌ها یا ضعف‌هایش بنماید یا به آن‌ها اشاره کند؛ زیرا غالباً (مگر در موارد نادر) این کار را اهانت، اتهام یا افشای عیب خود می‌داند.

بنابراین باید روش و قالبی در نصیحت در پیش گرفته شود که به تحقق هدف بینجامد و واکنشی در پی نداشته باشد که در موارد زیر به آن اشاره خواهیم کرد:

 

نصیحت باید مخفی

اولاً: نصیحت کننده در نصیحت خود منطق داشته باشد، آن را با دلیل و برهان اثبات کند و نصیحت را مبتنی بر شبهات و گمان‌ها قرار ندهد.

ثانیاً: نصیحت از جانب نصیحت کننده در خفا و به دور از چشم مردم باشد، هر چند نزدیک‌ترین خویشاوندان او باشد تا حیثیت و جایگاه او در میان مردم حفظ شود.

نصیحت نباید از طریق شبکه‌های ارتباطی، رسانه‌ها و در مقابل مردم انجام شود؛ زیرا این کار نصیحت را از هدف ایجاد تغییر در رفتار فرد مورد نصیحت به روشی برای ایراد تهمت و افترا تبدیل می‌کند. چیزی که باعث می‌شود نصیحت به هدف خود نرسد؛ اما ممکن است غرور، انحراف و خطای فرد را افزایش دهد.

در حدیث آمده است: «من وَعَظ أخاهُ سرًاً فقد زانَهُ، ومن وَعَظَهُ علانية فقد شانَهُ؛ کسی که برادرش را پنهانی موعظه کند، به او وزانت بخشیده است و هر که آشکارا او را موعظه کند، او را رسوا کرده است».

همچنین گفته شده است: «النصيحة على الملأ فضيحة؛ نصیحت در ملاء عام رسوایی است.»

سوم: انتخاب زمان مناسب برای نصیحت کردن؛ نصیحت کننده باید زمان مناسبی را برای نصیحت انتخاب کند تا فرد آمادگی پذیرش نصیحت را داشته باشد؛ بنابراین در فضای تنش و انفعال یا زمانی که او درگیر کار دیگری است یا زمانی که او آمادگی گوش دادن به نصیحت را ندارد، نباید او را نصیحت کند.

در حديث آمده است: «إنّ للقُلوبِ شَهوَةً وإقبالاً وإدباراً، فَأتُوها مِن قِبَلِ شَهوَتِها وإقبالِها؛ همانا دل‌ها داراى خواهش هستند؛ گاه به چيزى رو می‌کنند و گاه روى می‌گردانند. پس هرگاه خواستند و اقبال كردند، آن‌ها را به كار گيريد».

 

از جریحه‌دار کردن پرهیز کن

چهارم: نصیحت کننده باید نسبت به کسی که می‌خواهد او را نصیحت کند، محبت و دلسوزی داشته باشد و با اشاره به جنبه‌های مثبت او شروع به صحبت کند. با این کار دل و عقل او را به روی خود می‌گشاید؛ بنابراین نصیحت کننده نباید روی اشتباهات و کاستی‌های طرف تمرکز کند و نکات مثبت و مزایایی او را نادیده بگیرد.

پنجم: حتی الامکان با انگشت گذاشتن روی معایب طرف، از جریحه‌دار کردن او بپرهیزد، بلکه با اشاره یا نصیحت غیرمستقیم این کار را انجام دهد؛ مثلاً نصیحت را به صورت پیشنهاد ارائه کند. برای مثال به او بگوید: برادر جان! تو محاسن و خصوصیات خوبی داری که من به آن‌ها افتخار می‌کنم؛ اما ممکن است چیزهای دیگری هم باشد که به آن توجه نداشته باشی. به نظر تو اگر این کار را به این شکل انجام دهی، بهتر نیست؟

در اینجا باید به روش برخورد رسول خدا(ص) با یارانش اشاره کنیم. آن حضرت اگر می‌خواست کسی را نصیحت کند، در مسجد می‌ایستاد و می‌فرمود: چه شده است که گروهی از مردم چنین و چنان می‌کنند، سپس بدون ذکر نام و حتی اشاره به فردی که نصیحت متوجه اوست، آن کار را توضیح می‌داد. سپس می‌فرمود: در حالی که شایسته است این کار این چنین انجام شود و روش بهتر را توضیح می‌داد. به این ترتیب به مردم یاد می‌داد با کسی که چنین عیبی دارد، بدون این که به او اهانت شود، چگونه برخورد کنند. نقل شده است که روزی آن حضرت می‌خواست یکی از یارانش را به نماز شب سفارش کند. فرمود: «نِعْمَ الرَّجلُ عبدُ اللهِ لَو كانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ؛ این مرد بهترین بنده خدا بود اگر نماز شب می‌خواند.»

نقل شده است که حسن و حسین (علیهما السلام) از کنار پیرمردی که درست وضو نمی‌گرفت گذشتند. تصمیم گرفتند که پیرمرد را نصیحت کنند و نحوه وضو گرفتن درست را به او بیاموزند؛ بنابراین پیش او رفتند و گفتند: عمو جان! ببینید کدام یک از ما بهتر وضو می‌گیریم. سپس پیش پیرمرد وضو گرفتند. پیرمرد دانست که هر دوی‌شان درست وضو می‌گیرند و این خود اوست که درست وضو نمی‌گیرد. از این رو از آن دو تشکر کرد که در کمال احترام و دقت و بدون این که به او توهین شود، وضوی درست را به او یاد دادند.

 

اول خود را نصیحت کن

ششم: نصیحت باید ملایم و به بهترین روش باشد تا هدف تحقق یابد. پس اگر نصیحت با لحن تند و بلند باشد، به فرد مورد نظر نمی‌رسد و پذیرفته نمی‌شود؛ زیرا نصیحت شونده به لحن تند و برنده کلام و سیمای او نگاه می‌کند نه محتوا و اهمیت نصیحت.

این همان چیزی است که خداوند سبحان وقتی درباره علت توفیق رسول خدا(ص) در جلب قلوب و وفاداری مردم سخن می‌گوید، به آن اشاره می‌کند و می‌فرماید: «فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظّاً غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» [آل عمران: 159].

نصیحت باید به شکلی باشد که خداوند متعال به آن دعوت کرده و فرموده است: «ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» [النحل: 125].

از رسول خدا(ص) نقل شده است: «إنّ اللّه عزّ و جلّ رَفيقٌ يُحِبُّ الرِّفقَ في الأمرِ كُلِّهِ؛ خداوند عزّوجلّ ملايم و مهربان است و ملايمت را در هر كارى دوست دارد.»

هفتم: نصيحت كننده شایستگی پند و اندرز را داشته باشد و از كساني نباشد كه خداوند درباره‌شان فرمود: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ» [البقرة: 44] و کسانی که درباره‌شان فرموده است: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ» [الصف: 2 -3]. قبل از این که دیگران را نصیحت کند، خود را نصیحت نماید تا نصیحتش پذیرفته شود و در استدلال و منطق خود قوی باشد و در برابر واکنش‌های نصیحت شوندگان سعه صدر داشته باشد و واکنش را با واکنش پاسخ ندهد.

 

بهترین هدیه

عزیزان! نصیحت بیانگر محبت است و بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که انسان می‌تواند به دیگری بدهد؛ زیرا هیچ هدیه‌ای مهم‌تر از این نیست که فردی انسان را به عیوبش راهنمایی کند و از لغزش احتمالی بازدارد و این هدف رسولان و همه ادیان آسمانی بوده است. خداوند در قرآن کریم به این امر اشاره کرده است که پیامبران با قوم خود این‌گونه بوده‌اند: «أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنْصَحُ لَكُمْ وَأَعْلَمُ مِنَ اللهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ» [الأعراف: 62].

پس نباید در نصیحت کردن بخیل باشیم؛ باید نیازمندان نصیحت را نصیحت کنیم؛ زیرا شاید یک کلمه راه انسان را روشن کند، خطاهایش را کم کند، بدی‌ها را از او دور کند، در مواجهه با مشکلات زندگی کمکش کند، عزم و اراده او را تقویت کند و امید و خوش‌بینی را در وجود او زنده کند.

اگر در نصیحت بخل بورزیم، ثواب نصیحت را از دست می‌دهیم و به اصلاح فرد، جامعه و کشور نائل نمی‌شویم: «وَالْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ» [سورة العصر]. فوز عظیم در همین کار است.

 

خطبه سیاسی:

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا! شما و خودم را به توصیه امام حسن عسکری(ع) سفارش می‌کنم که هشتم این ماه مبارک، ماه ربیع الاول سالروز ولادت ایشان است. آن حضرت رو به یارانش کرد و فرمود: «أُوصیکمْ بِتَقْوَی اللّهِ وَ الْوَرَعِ فی دینِکمْ وَالاِجْتَهادِ لِلّهِ وَ صِدْقِ الْحَدیثِ وَ أَداءِ الأَمانَةِ إِلی مَنِ ائْتَمَنَکمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فاجِر وَ طُولُ السُّجُودِ وَ حُسْنِ الْجَوارِ. فَبِهذا جاءَ محمد(ص) صَلُّوا فی عَشائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ، فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکمْ إِذا وَرَعَ فی دینِهِ وَ صَدَقَ فی حَدیثِهِ وَ أَدَّی الاَمانَةَ وَ حَسَّنَ خُلْقَهُ مَعَ النّاسِ قیلَ: هذا شیعِی فَیسُرُّنی ذلِک. إِتَّقُوا اللّهَ وَ کونُوا زَینًا وَ لا تَکونُوا شَینًا، جُرُّوا إِلَینا کلَّ مَوَدَّة وَ ادْفَعُوا عَنّا کلَّ قَبیح، فَإِنَّهُ ما قیلَ فینا مِنْ حَسَن فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ ما قیلَ فینا مِنْ سُوء فَما نَحْنُ کذلِک. لَناحَقٌّ فی کتابِ اللّهِ وَ قَرابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللّهِ وَ تَطْهیرٌ مِنَ اللّهِ لا یدَّعیهِ أَحَدٌ غَیرُنا إِلاّ کذّابٌ. أَکثِرُوا ذِکرَ اللّهِ وَ ذِکرَ الْمَوْتِ وَ تِلاوَةَ الْقُرانِ وَ الصَّلاةَ عَلَی النَّبِی(ص) فَإِنَّ الصَّلاةَ عَلی رَسُولِ اللّهِ عَشْرُ حَسَنات، إِحْفَظُواما وَصَّیتُکمْ بِهِ وَ أَسْتَوْدِعُکمُ اللّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَیکمْ السَّلامَ؛ شما را به تقوای الهی و پارسایی در دینتان و تلاش برای خدا و راست‌گویی و امانت‌داری درباره کسی که شما را امین دانسته ـ نیکوکار باشد یا بدکار ـ و طول سجود و حُسنِ همسایگی سفارش می‌کنم. (حضرت) محمد(ص) برای همین آمده است. در میان جماعت‌های آنان نماز بخوانید و بر سر جنازه آن‌ها حاضر شوید و مریضانشان را عیادت کنید؛ و حقوقشان را ادا نمایید، زیرا هر یک از شما چون در دینش پارسا و در سخنش راست‌گو و امانت‌دار و خوش اخلاق با مردم باشد، گفته می‌شود: این یک شیعه است و این کارهاست که مرا خوشحال می‌سازد. تقوای الهی داشته باشید، مایه زینت باشید نه زشتی، تمام دوستی خود را به سوی ما بکشانید و همه زشتی را از ما بگردانید، زیرا هر خوبی که درباره ما گفته شود ما اهل آنیم و هر بدی درباره ما گفته شود ما از آن به دوریم. در کتاب خدا برای ما حقّی و قرابتی از پیامبر خداست و خداوند ما را پاک شمرده، احدی جز ما مدّعی این مقام نیست، مگر آن‌که دروغ می‌گوید. زیاد به یاد خدا باشید و زیاد یاد مرگ کنید و زیاد قرآن را تلاوت نمایید و زیاد بر پیامبر(ص) سلام و تحیت بفرستید؛ زیرا صلوات بر پیامبر خدا(ص) ده حسنه دارد. آنچه را به شما گفتم حفظ کنید و شما را به خدا می‌سپارم و سلام بر شما.»

ما نیاز مبرم داریم که از این سفارش راهنمایی بگیریم و محتوای آن را در نظر داشته باشیم تا وابستگی واقعی خود را به این بیت پاک و تعهد خود را به اسلام در گفتار و عمل، نشان دهیم و در برابر چالش‌ها آگاه‌تر و توانمندتر باشیم.

 

وضعیت وخیم زندگی

از درد و رنج مستمر مردم لبنان در سطح معیشت و زندگی آغاز می‌کنیم که به دلیل سنگینی بار هزینه تحصیل دانش آموزان و شهریه دانشگاه بر دوش خانواده، گرانی لوازم التحریر و هزینه حمل و نقل دانش آموزان به مدارس و دانشگاه‌ها این روزها با شروع سال تحصیلی تشدید می‌شود.

در اینجا، امیدواریم که تلاش‌های وزارت آموزش ‌و پرورش برای بازگشایی مدارس دولتی و دانشگاه لبنان با موفقیت به پایان برسد و موانعی که ممکن است بر سر راه آن‌ها وجود داشته باشد برطرف شود تا صندلی‌ تحصیلی برای دانش‌آموزانی که توان ورود به مدارس و دانشگاه‌های خصوصی را ندارند، فراهم شود.

 

بودجه بدون برنامه

متأسفانه این وخامت‌ها هیچ تأثیری روی کسانی که عرصه سیاسی را مدیریت می‌کنند، ندارد؛ زیرا آن‌ها به نیافتن راه حل‌های مؤثری که تضمین کننده خروج کشور از وضعیت وخیمی باشد، بسنده نمی‌کنند و به آنچه عادت کرده‌اند ادامه می‌دهند و با دست‌درازی به جیب خالی لبنانی‌ها که طاقت فشار بیش از این را ندارند، می‌خواهند نیازهای خزانه‌ای را که به دلیل فساد و اسراف خالی شده و خودشان شاهد یا شریک آن بوده‌اند، تأمین کنند که این امر از بودجه‌ای که تصویب شد و بار اضافی بر دوش شهروندان گذاشت، مشهود بود. همچنین افزایش‌ حقوقهایی که در بخش‌های عمومی حاصل شد و حقشان هم است، با یک دست داده شد و با دست دیگر گرفته شد، چه از طریق مالیات اضافی و چه از طریق تورمی که ممکن است رخ دهد که باعث سقوط بیشتر لیره لبنان و افزایش قیمت دلار آمریکایی و افزایش مداوم قیمت‌ها خواهد شد.

بودجه‌ای که تصویب شد، علیرغم اهمیت اجرای آن و برخی نکات مثبتی که از طریق آن به دست آمد، نشان دهنده میزان ناآشنایی کسانی است که قرار است بیانگر صادق درد و رنج لبنانی‌ها باشد؛ زیرا این بودجه وضعیت خراب معیشت لبنانی‌ها را در نظر نگرفته است، برنامه‌ای حساب شده برای نجات کشور ندارد و بحران‌هایی را که لبنانی‌ها از آن رنج می‌برند، درمان نمی‌کند.

 

دولت اسیر نزاع است

در مواجهه با این واقعیت اسفبار و غم انگیز، مجدداً به همه مسئولان می‌گوییم که درباره مردمی که رهبری خود را در اختیارشان قرار داده‌اند، از خدا بترسند و آن‌ها را از ناامیدی رها کنند نه این که بر یأس و ناامیدی‌شان بیفزایند. نگذارند که این کشور گروگان شرایط، دخالت‌ها و دیکته‌های دنیای بیرون باشد.

در اینجا ما همان چیزی را که قبلاً گفتیم تکرار می‌کنیم که اگر تصمیم بگیرید که از حساب شخصی، منافع گروهی و امید به خارجیها رها شوید، در راه نجات و اصلاح کشور جدی باشید و از سیاست پشت کردن به رنج و درد مردم دست بردارید، می‌توانید کشور را از بحران خارج کنید؛ زیرا در این جهان کسانی وجود دارد که خیرخواه این کشور هستند و حاضرند که به شما کمک کنند.

وقتی این اتفاق بیفتد، تشکیل دولتی که همچنان اسیر رقابت‌های کسانی است که تصمیم تشکیل دولت به دستانشان است، آسان خواهد بود و در این صورت به دلیل عدم امکان توافق بر سر نام رئیس جمهور یا مشخصات وی، با توجه به توازن در پارلمان کنونی و عدم برتری یک تیم بر یک تیم، به خلاء در جایگاه ریاست جمهوری نخواهیم رسید.

 

بازخواست مسئولان فروپاشی

امیدوار بودیم بعد از غرق شدن قایق و قربانی شدن بیش از 100 نفر، اینان بیدار و هوشیار شوند، اما این اتفاق به گونه‌ای از کنارشان گذشت که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است و برخی از آن‌ها قربانیان و صاحبان قایق را مقصر دانستند. بدون اینکه به دلیل سوار شدن قربانیان در این قایق فکر کنند که می‌دانستند چه خطری می‌تواند به همراه داشته باشد.

در اینجا تأکید می‌کنیم که کافی نیست مسئولین مستقیم این حادثه از جمله صاحبان قایق یا مافیای مهاجرت را بازخواست کنیم، هرچند که ما خواستار توقف این قایق‌های مرگ هستیم؛ بلکه پیش از همه آن‌هایی باید بازخواست شوند که کشور را به این وضعیت رسانده‌اند و قربانیان مستضعفان را واداشته‌اند که برای یک زندگی آبرومندانه، از کشور دوست داشتنی خود فرار کنند.

دوباره به موضوع سپرده گذاران برمی‌گردیم که نمی‌خواهیم به خاطر بازگرداندن سپرده‌های مردم و بانک‌ها این موضوع فراموش شود و اتفاقات قبلی به شکل دیگری تکرار نشود.

 

ایستادگی قهرمانانه در فلسطین

در خاتمه؛ با توجه افزایش حملات اسرائیل، حملات هوایی مرگبار دشمن علیه فلسطینی‌ها در کرانه باختری و به ویژه در اردوگاه جنین و اجازه دادن به شهرک‌نشینان برای حمله به نگهبانان و مدافعان مسجدالاقصی و هتک حرمت به قبله اول و سومین حرم شریف، از اعراب و مسلمانان می‌خواهیم که در دفاع از این ملت و مقدساتشان، حمایت از ایستادگی قهرمانانه و در اختیار قرار دادن امکاناتی که اسباب پایمردی در سرزمين خود و دفاع از آن را برایشان فراهم می‌کند، به مسئولیت خود عمل کنند تا قضیه فلسطین درخشان، قدرتمند و بالنده باقی بماند.