خطبه جمعه، 1 دی ماه 1402

مطالب مهم خطبه اول: ایمان به مسیح(ع) / تکریم مسیح(ع) توسط خداوند / موضع‌گیری‌ها و درس‌ها / حفظ ارزش‌های حضرت مسیح(ع)

مطالب مهم خطبه دوم: استواری و پایمردی غزه / جهان عرب باید مداخله کند / لبنان؛ وحدت داخلی تقویت شود / مناسبتی برای همگرایی.

 

بسم الله الرحمن الرحیم

9 جمادی‌الثانی 1445 برابر با 2 دی 1402 و 22/12/2023 م

فرازها و عبرت‌هایی از زندگی حضرت عیسی(ع)

 

مطالب مهم خطبه اول: ایمان به مسیح(ع) / تکریم مسیح(ع) توسط خداوند / موضع‌گیری‌ها و درس‌ها / حفظ ارزش‌های حضرت مسیح(ع)

مطالب مهم خطبه دوم: استواری و پایمردی غزه / جهان عرب باید مداخله کند / لبنان؛ وحدت داخلی تقویت شود / مناسبتی برای همگرایی.

 

خطبه اول:

خداوند سبحانه و تعالی در کتاب عزیز خود می‌فرماید: «إِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ * وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلاً وَمِنَ الصَّالِحِينَ» صدق الله العظيم.

 

ایمان به مسیح(ع)

بیست و پنجم دسامبر سالروز میلاد حضرت عیسی(ع) است. او یکی از پیامبران بزرگ خداست که خداوند متعال به ما دستور داده است که ایمان خود را به آموزه‌های او اعلام کنیم. فرمود: «قُولُوا آَمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ».

رسول خدا(ص) نیز در اشاره به جایگاه خود در میان پیامبران فرموده است: «إنَّ مَثَلي ومثلَ الأنبياء منْ قَبلي، كَمَثَلِ رجلٍ بنى بَيْتاً، فأحْسَنَهُ وأجْمَلَهُ، إلَّا مَوْضعَ لَبِنَةٍ من زاوية، فَجَعَلَ النَّاسُ يَطُوفونَ بِهِ، ويَعْجَبونَ له، ويقُولونَ: هَلَّا وُضِعَتْ هذه اللَّبِنَة؟! قال: فأنا اللَّبِنَة، وأنا خاتمُ النَّبيِّينَ؛ مَثَل من در مقايسه با انبياي پيش از من، همانند مردي است که خانه اي بنا کند و در کمال و زيبايي آن بکوشد و فقط در گوشه اي از آن جاي خشتي باقي بگذارد و مردم گرد آن بگردند و بگويند: بنايي زيباتر از اين نيست جز اين که جاي يک خشت آن خالي است. سپس فرمود: من به جاي همان خشت هستم و انبيا با آمدن من به آخر رسيدند.»

وی در حدیثی بیان کرده است: «إنّما بُعثت لأتمّم مكارم الأخلاق؛ من مبعوث شدم تا اخلاق نیکو را کامل کنم.»

این‌ها به وضوح نشان می‌دهند اسلامی که ما به آن اعتقاد داریم، از ما می‌خواهد به همه پیامبران ایمان بیاوریم و بین آن‌ها تفاوت قائل نشویم و این‌که اسلام در درون خود دربردارنده همه رسالت‌های آسمانی است و اسلام هیچ یک از این ادیان را ملغی نکرده بلکه آمده است تا گرد و غبار را از آن‌ها بزداید و آن‌ها را با خود کامل کند.

 

تکریم مسیح(ع) توسط خداوند

حضرت عیسی(ع) از همان زمانی که به دنیا آمد، از احترام خداوند برخوردار شد؛ زیرا تولد او معجزه و جلوه‌ای از قدرت خداوند متعال بود، هنگامی که بدون پدر متولد شد و از نعمت‌هایی بزرگ الهی برخوردار گردید. خداوند متعال در کلام خود به این نعمت‌ها اشاره کرده و فرموده است: «إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلى وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلاً وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنْفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْنِي وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَى بِإِذْنِي وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنْكَ».

و هنگامی که خداوند او را مسئول رساندن رسالت الهی به مردم و بشارت دادن به رسالت رسول خدا(ص) کرد. قرآن کریم از زبان آن حضرت در اشاره به این مسئولیت فرموده است: «قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آَتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيّاً * وَجَعَلَنِي مُبَارَكاً أَيْنَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيّاً * وَبَرّاً بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيّاً».

و هنگامی که فرمود: «وَإِذْ قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ».

بنابراین عزیزان، طبیعی است که سالروز میلاد حضرت عیسی(ع) را جشن بگیریم، اما این جشن گرفتن باید به گونه‌ای باشد که به آن عقیده داریم. این‌که او بنده خدا و از پیامبران اوست و این‌که خدا نیست و هیچ یک از صفات الوهیت را ندارد و سالروز ولادت او باید فرصتی باشد برای بیان ارزش‌هایی که او به آن‌ها دعوت کرد؛ ارزش‌هایی چون عشق، بردباری، عدالت و ایستادگی در برابر ظلم و بی‌عدالتی که به خاطر آن رنج کشید و سختی‌ها را تحمل کرد تا جایی که اگر خدا او را با بالا بردن نزد خود حفظ نمی‌کرد، نزدیک بود مصلوب شود.

 

موضع‌گیری‌ها و درس‌ها

امروز بر این اساس با استفاده از این مناسبت خجسته می‌خواهیم به برخی از مطالبی که در سیره و مواضع ایشان آمده است، اشاره کنیم تا برای ما عبرت و درس زندگی باشد.

مورد اول: زمانی اتفاق افتاد که بسیاری از مردم در حالت خشم و نکوهش جمع شدند تا زنی را که متهم به زنا بود، سنگسار کنند. قبل از شروع اجرای حکم، حضرت مسیح(ع) در میان جمعیت ایستاد و برای کسانی که می‌خواستند در سنگسار این زن شرکت کنند، شرطی گذاشت و گفت: «هر کدام از شما که گناهی نکرده است، به او سنگ بزند.»

عیسی مسیح(ع) با این کار می‌خواست به مردم درس بدهد که هر که می‌خواهد دیگران را محکوم کند، خود نباید محکوم باشد و قبل از اینکه دیگران را محکوم کند، باید خودش را محکوم کند و قبل از آن‌که به عیوب دیگران بنگرد، به عیب خود نگاه کند و قبل از این‌که در غفلت خود دقت کند، نباید مردم را به کوتاهی و سهل‌انگاری متهم کند.

رسول خدا(ص) می‌فرماید: «كَفى بِالمَرءِ عَيبا أن يَنظُرَ مِنَ النّاسِ إلى ما يَعمى عَنهُ مِن نَفسِهِ، ويُعَيِّرَ النّاسَ بِما لا يَستَطيعُ تَركَهُ، ويُؤذي جَليسَهُ بِما لا يَعنيهِ؛ آدمى را همين عيب بس كه عيبى را در مردم ببيند و در خود نبيند و مردم را به خاطر كارى سرزنش كند كه خود نمی‌تواند آن را ترك كند و هم‌نشین خويش را با چيزهاى نامربوط و بيهوده بيازارد.»

و در جایی دیگر، روزی با عده‌ای از حواریونش از کنار لاشه سگی گذشت. حواریون بینی خود را گرفتند و گفتند: این مردار چقدر بوی بدی دارد! حضرت مسیح(ع) فرمود: «چه دندان‌های سفیدی دارد!»

حضرت از حواریونش می‌خواست که عجله نکنند و فقط به نکات منفی دیگران نگاه نکنند و جنبه‌های مثبت آن‌ها را در نظر بگیرند و به دلیل وجود معایب، نکات مثبت را فراموش نکنند و در ارزیابی مردم، منصف باشند، حتی اگر دشمنشان بوده و با آن‌ها مخالفت کرده باشند و این بدان معنا نیست که به نکات منفی نگاه نکنیم، بلکه این کار باید بعد از نگاه به نکات مثبت صورت گیرد.

و مورد سوم آنكه روزى از كنار قبرى گذشت كه صاحبش عذاب می‌شد. سال بعد از كنار آن قبر گذشت، در حالی که عذاب از او برداشته شده بود. از خدا پرسيد: آيا لیاقتش را داشت که عذاب را از او برداشتى؟ خدا به او وحى كرد: اى روح خدا، این مرد پسر خوبی داشت که راهی را درست کرد و یتیمی را پناه داد. به خاطر پسرش او را بخشیدم. پس رو به حواریونش کرد و گفت: «فرزندان خود را این گونه تربیت می‌کنید.»

و مورد چهارم آن حضرت بیانگر موضع او نسبت به ستمگران و تبهکاران است: «به راستی به شما می‌گویم: آتش در خانه‌ای می‌افتد و از خانه به خانه گسترش می‌یابد تا خانه‌های زیادی را بسوزد، مگر اینکه در خانه اول مهار و از پایه خاموش شود، به طوری که آتش جایی در آن نیابد. ظالم اول نیز همین‌طور است. اگر جلویش گرفته شود، پس از او امام ظالمی نخواهد بود تا مردم از او پیروی کنند. همان طور که اگر آتش در خانه اول، هیزم و تخته پیدا نکند، چیزی را نمی‌سوزاند.»

او از جامعه می‌خواهد که در همان ابتدا، در برابر ظلم و بی‌عدالتی بایستد تا این‌که ظلم به جاهای دیگر سرایت نکند و دامنه‌اش گسترش نیابد. این‌که دست ستمگر و یاری کنندگان او گرفته شود تا ظلم او به دیگران سرایت نکند. باید توجه داشته باشد که آتش را در همان خانه اول خاموش کند تا به خانه‌های دیگر نرسد.

مورد پایانی در توصیه‌شان به حواریونش آمده است: «صِلُوا مَنْ قَطَعَكُمْ، وَأَعْطُوا مَنْ مَنَعَكُمْ، وَأَحْسِنُوا إِلَى مَنْ أَسَاءَ إِلَيْكُمْ، وَسَلِّمُوا عَلَى مَنْ سَبَّكُمْ، وَأَنْصِفُوا مَنْ خَاصَمَكُمْ، وَاُعْفُوا عَمَّنْ ظَلَمَكُمْ، كَمَا أَنَّكُمْ تُحِبُّونَ أَنْ يُعْفَى عَنْ إِسَاءَتِكُمْ، فَاعْتَبِرُوا بِعَفْوِ اَللهِ عَنْكُمْ، أَلَا تَرَوْنَ أَنَّ شَمْسَهُ أَشْرَقَتْ عَلَى اَلْأَبْرَارِ وَاَلْفُجَّارِ مِنْكُمْ، وَأَنَّ مَطَرَهُ يَنْزِلُ عَلَى اَلصَّالِحِينَ وَاَلْخَاطِئِينَ مِنْكُمْ، فَإِنْ كُنْتُمْ لاَ تُحِبُّونَ إِلَّا مَنْ أَحَبَّكُمْ، وَلاَ تُحْسِنُونَ إِلَّا إِلَى مَنْ أَحْسَنَ إِلَيْكُمْ، وَلاَ تُكَافِئُونَ إِلَّا مَنْ أَعْطَاكُمْ، فَمَا فَضْلُكُمْ إِذاً عَلَى غَيْرِكُمْ؛ با کسى که از شما بريده است، پيوند برقرار کنيد و به کسى که از شما دريغ کرده است عطا کنيد و به آنکه به شما بدى کرده است، خوبى کنيد و به کسى که شما را دشنام می‌دهد، سلام گوييد و با کسى که با شما خصومت می‌ورزد، انصاف ورزيد و از کسى که به شما ستم کرده است درگذريد، چنآن‌که دوست داريد از بدکرداری شما درگذرند، از گذشت خداوند نسبت به خودتان عبرت گيريد. آيا نمی‌بینید که آفتابِ خداوند بر نيک و بد شما می‌تابد و بارانش بر نيکوکار و گنه‌کار شما می‌بارد؟ اگر شما جز دوستدار خود را دوست نداشته باشيد و جز به آنکه به شما نيکى کرده است، نيکى نکنيد و جز به آنکه به شما عطا کرده است عطا نکنيد، پس چه فضيلتى بر ديگران داريد؟»

 

حفظ ارزش‌های حضرت مسیح(ع)

این‌ها برخی از ارزش‌هایی است که عیسی(ع) بدان‌ها دعوت کرد و پس از آن رسول خدا(ص) آمد تا آن‌ها را تصدیق و تأیید کند و به آن‌ها دعوت کند و بر اساس آن‌ها رفتار نماید.

وفاداری و اخلاص ما به حضرت عیسی(ع) و همچنین وفاداری ما به رسول خدا(ص) تنها زمانی رخ می‌دهد که این ارزش‌ها را به میان خود پایین بیاوریم؛ زیرا آن‌ها همان چیزهایی هستند که ما به آن نیاز داریم و با آن زندگی را بنا می‌کنیم و آینده را می‌سازیم. در این صورت آن‌طور که کافران به تصویر می‌کشند، دین مشکلی برای زندگی و باری بر دوش آن نخواهد بود؛ بلکه راه‌حلی برای زندگی و رهایی آن بحران‌ها خواهد شد.

 

خطبه دوم:

بسم الله الرحمن الرحیم

ای بندگان خدا، به شما و خودم همان چیزی را توصیه می‌کنم که رسول خدا(ص) به یکی از اصحابش سفارش کرد و به او فرمود: «احفَظِ اللَّهَ يحفَظْكَ، احفَظِ اللَّهَ تَجِدْهُ تجاهَكَ؛ مراعات خدا كن تا خدا تو را مراعات كند و خدا را در نظر داشته باش تا [همواره] او را در برابر خود بيابى.» و این امر با حفظ حدود و حقوق و اوامر و نواهی خداوند انجام می‌شود و هنگامی که چنین شد، خداوند به آنچه وعده داده است، وفا می‌کند و اوست که می‌گوید: «وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ». سپس فرمود: «إذا سأَلتَ فاسألِ اللَّهَ، لأنَّك إن سألت غيره فيسكلك إليه، وإذا استعَنْتَ فاستَعِن باللَّهِ، واعلَمْ أنَّ الأمَّةَ لو اجتَمعت علَى أن ينفَعوكَ بشَيءٍ، لم يَنفعوكَ إلَّا بشيءٍ قد كتبَهُ اللَّهُ لَكَ، ولو اجتَمَعوا على أن يضرُّوكَ بشَيءٍ، لم يَضرُّوكَ إلَّا بشيءٍ قد كتبَهُ اللَّهُ عليكَ وهو قال: مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا وَمَا يُمْسِكْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ؛ اگر درخواست کردی، از خدا بخواه، زیرا اگر از دیگری بخواهی، تو را به سوی او راهنمایی می‌کند و اگر یاری می‌جویی، از خدا یاری بجوی و بدان ‌که اگر گروهی گرد آمدند تا به تو سود برسانند به تو سودی نمی‌رسانند، مگر چیزی که خدا برایت مقرر کرده و اگر همگی جمع شوند تا به تو ضرری برسانند، نمی‌توانند به تو ضرری برسانند نمی‌رسانند، مگر آن قدر که خداوند برای تو مقرر کرده است.» و فرمود: «مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا وَمَا يُمْسِكْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ».

عزیزان، ما به این سفارش‌هایی که ما را به تحکیم رابطه با خدا می‌خوانند، نیاز مبرم داریم تا جز او را روزی دهنده و یاور و یاریگر نبینیم و هرگاه رابطه خود را با خدا تقویت کنیم، در دیده و مراقبت او قرار خواهیم داشت و بنابراین قوی‌تر و توانمندتر در مواجهه با چالش‌ها خواهیم بود.

 

استواری و پایمردی غزه

از غزه آغاز می‌کنیم که با وجود کشتارها و ویرانی‌ها، همچنان الگوی بی‌نظیری از صبر و استواری بر موضع ارائه می‌دهد و مقاومت آن با ارائه نمونه‌هایی از قهرمانی، جسارت و شجاعت در مقابله با ماشین نظامی دشمن ادامه دارد. با وجود نابرابری در توانایی‌ها و امکانات، مقاومت مانع پیشروی دشمن شده است و حتی اگر دشمن پیشرفتی کند، در جاهایی که در آن پیشروی می‌کند، توان ماندن ندارد. این درسی برای دشمن است که هر کاری انجام دهد، قادر به خاموش کردن شعله‌های آتش مقاومت نیست.

همه این‌ها در سایه سکوت منطقه‌ای و حمایت‌های بین‌المللی که این دشمن همچنان از آن برخوردار است و چراغ سبزی که به دشمن نشان داده شده، رخ می‌دهد تا جایی که از اخذ هرگونه تصمیم در محکومیت رژیم صهیونیستی جلوگیری شده است، بدون این‌که پیامدهای فاجعه‌بار تجاوزات دشمن و جنایاتی که ما شاهد آن هستیم و جهان در صفحات نمایش و شبکه‌های اجتماعی می‌بیند، در نظر گرفته شود. این جنایات باعث شده است که رئیس صلیب سرخ جهانی بگوید: «غزه نشان‌دهنده شکست اخلاقی جامعه جهانی است.» و در بیانیه سازمان ملل متحد آمده است: «غزه خطرناک‌ترین مکان برای زندگی کودکان در جهان است.» و اگر چه شاهد انتقاد یا محکومیت رژیم صهیونیستی به دلیل هدف قرار دادن غیرنظامیان توسط دولت‌های جهان بوده‌ایم، اما این‌ها در سطحی نیستند که دشمن را به توقف خونریزی و ویرانی که در حال انجام، وادار کند، بلکه این محکومیت‌ها و انتقادات در چارچوب پندها و آرزوهایی باقی مانده است که دشمن به آن‌ها اهمیت و اهمیت نمی‌دهد و کافی و مفید نیستند.

 

جهان عرب باید مداخله کند

در مواجهه با آنچه در حال رخ دادن است، ما به این مردم افتخار می‌کنیم و بر پایداری آن‌ها درود می‌فرستیم و بار دیگر از کشورهای عربی و اسلامی نگران این سرزمین به عنوان بخشی از جهان عرب و اسلام می‌خواهیم که برای جلوگیری از وقوع این جنایات و جلوگیری از پافشاری دشمن در جنایات خود علیه آن‌ها مواضع جدی بگیرند و به اظهار نکوهش و محکومیت دشمن که ممکن است حاکی از تبانی با آن باشد،‌ اکتفا نکنند.

ما اطمینان داریم که اگر این کشورها عزم و توان خود را یکی کنند، با یکدیگر همکاری نمایند و مواضع قاطع اتخاذ کنند، می‌توانند تأثیرگذار باشند. ما نمی‌گوییم که در برابر دشمن اسلحه به دست بگیرند، بلکه معتقدیم که آن‌ها کارهای زیادی چه در سطح سیاسی و چه اقتصادی می‌توانند انجام دهند.

در اینجا این پرسش را مطرح می‌کنیم: نتیجه تصمیمات اجلاس سران عربی و اسلامی که اخیراً در ریاض برگزار شد، چه شد؟

مایه تأسف است که علیرغم محدودیت‌های اعمال شده و هشدار نسبت به عواقب آن، ما شاهد صداها و راهپیمایی‌هایی در نکوهش و محکومیت دشمن در کشورهای غربی هستیم ولی همین کار را در کشورهای عربی و اسلامی شاهد نیستیم و اگر صداهایی بلند شود و اعتراضاتی صورت گیرد، باز هم در مقیاس با فاجعه‌ای که در غزه در حال وقوع است، کم است.

نسل‌کشی‌ای که در غزه در حال وقوع است و در کرانه باختری ادامه دارد، ایجاب می‌کند که همگان همه ملاحظات، محاسبات و حساسیت‌ها را چه در سطح عربی و اسلامی و چه در سطح فلسطین کنار بگذارند که ممکن است مانع از اتخاذ مواضع برای حمایت از مردم و آرمان فلسطین شود. باید در مقابله با آنچه اتفاق می‌افتد موضع واحدی اتخاذ شود و همه درگیری‌های قبلی فراموش شود؛ زیرا خطرات و تهدیدات، حزب، جناح یا دولت خاصی را هدف قرار نمی‌دهند، بلکه آرمان فلسطین را هدف قرار می‌دهند که مسئله اصلی اعراب و مسلمانان است و بی‌توجهی به آن منجر به سرنگونی مقدسات و تمامی عناوین آزادی و حاکمیت ملی کشورهای منطقه و ارزش‌های ما می‌شود.

در اینجا باید از تمام مواضع متهورانه و جسورانه همه نیروهایی را که علی‌رغم آگاهی از عواقب احتمالی ناشی از آن، از مردم فلسطین حمایت می‌کنند، تقدیر کنیم و خواهان حمایت بیشتر هستیم تا مردم فلسطین احساس کنند که در رویارویی با این رژیم تنها نیستند، بلکه کسانی هستند که در کنارشان ایستاده و آماده حضور در این رویارویی و تحمل هزینه‌های سنگین آن هستند.

 

لبنان؛ وحدت داخلی تقویت شود

به لبنان می‌رسیم که با توجه به تداوم حملات دشمن مبنی بر هدف قرار دادن غیرنظامیان در خانه‌هایشان، همچنان در مقابل دشمن صهیونیستی فداکاری‌های زیادی می‌کند.

ما امروز به دلاوری‌های مقاومت و ایستادگی مردم روستاهای مرزی و فداکاری‌های بزرگی که در این راه انجام داده‌اند، درود می‌فرستیم و به ویژه باید از عیتا الشعب یاد کنیم که تاکنون 9 شهید تقدیم کرده است. این علاوه بر تخریبی است که بر آن وارد شده است. در عین حال مجدداً از همه لبنانی‌ها می‌خواهیم با جدیت تمام با تهدیدات هیئت‌های بین‌المللی که می‌خواهند شرایط خود را بر این کشور تحمیل کنند و به حاکمیت ملی آن آسیب برسانند و خواستار اجرای قطعنامه 1701 طبق شرایط مورد نظر دشمن شوند، برخورد کنند. شرایطی که در واقع از موجودیت این رژیم محافظت می‌کنند؛ اما این هیئت‌ها نگرانی‌های مردم لبنان و ترس همیشگی‌شان از خیانت دشمن که گذشته و حال آن را ثابت کرده است، در نظر ندارند.

این امر مستلزم استحکام بخشیدن به وحدت داخلی و توقف اختلافاتی است که گریبان گیر این کشور شده و تلاش جدی برای پر کردن شکاف‌های موجود در سطح نهادهای دولتی و پر کردن خلأهای موجود در آن‌ها است، به ویژه اول در مقام ریاست جمهوری به عنوان اساس نهاد دولت و حل همه مسائل باقیمانده و پیگیری تقابل‌هایی که در داخل کشور یا در سطح منطقه رخ می‌دهد.

در اینجا امیدواریم اجماعی که در پارلمان صورت گرفت و جلوی ایجاد خلأ در سطح رهبری ارتش را گرفت، موجب پایان دادن به خلأ در سطح ریاست جمهوری شود که حل آن جز با اجماع امکان‌پذیر نیست و آن طور که برخی منتظر هستند، پس از دستیابی به آتش‌بس در غزه یا آنچه ممکن است در جنوب لبنان رخ دهد، نباید منتظر روشن شدن وضعیت منطقه شد.

زمان آن فرارسیده است که مردم در کشوری زندگی کنند که ثبات و امنیت آن‌ها را تضمین کند و به بحران‌های معیشت و زندگی‌شان رسیدگی کند.

 

مناسبتی برای همگرایی

در پایان، در آستانه میلاد حضرت عیسی(ع)، این روز را به مسیحیان، مسلمانان و همه لبنانی‌ها تبریک و تهنیت می‌گوییم. می‌خواهیم این روز فرصتی برای تقویت روحیه گرد آمدن بر سر ارزش‌های عیسی(ع) باشد. ارزش‌هایی چون رحمت، محبت و خدمت به همه انسان‌ها، صرف‌نظر از وابستگی‌های طایفه‌ای، مذهبی و سیاسی‌شان و ایستادن متحدانه در برابر ظلم، بی‌عدالتی، ستم و طغیان و تلاش برای رسیدن به عدالتی که جهان به وسیله آن حفظ شود.